2,8-cm-schwere Panzerbüchse 41
2,8-cm-schwere Panzerbüchse 41 to broń palna. Kraj pochodzenia: Niemcy. Wprowadzenie do uzbrojenia: 1941.
Opis
2,8 cm schwere Panzerbüchse 41 (sPzB 41) była niemiecką bronią przeciwpancerną działającą na zasadzie lufy stożkowej. Mimo że oficjalnie klasyfikowana była jako ciężka przeciwpancerna broń strzelecka, konstrukcyjnie odpowiadała raczej lekkiej armacie przeciwpancernej, wyposażonej w mechanizm odrzutu, podstawę i osłonę. Znaczącą różnicą w stosunku do karabinów przeciwpancernych była brak mechanizmów do podnoszenia i kierunku, ponieważ lekką lufą można było łatwo sterować ręcznie.
Zasada lufy stożkowej polegała na stopniowym zwężaniu lufy z 28 mm przy komorze nabojowej do 20 mm przy wylocie. Pocisk miał dwa zewnętrzne kołnierze, które podczas przejścia przez lufę zwężały się, co utrzymywało wysokie ciśnienie i pozwalało osiągnąć bardzo wysoką prędkość do 1400 m/s. Lufa była wyposażona w hamulec odrzutu i poziomy zamek przesuwany, który po załadowaniu zamykał się automatycznie, ale wyrzucanie łuski było ręczne. Celowanie było możliwe za pomocą otwartego przyrządu celowniczego na odległość do 500 m lub lunety ZF 1×11 z armaty przeciwpancernej 3,7 cm Pak 36.
Producent umożliwił rozłożenie broni na pięć części bez użycia narzędzi, przy czym najcięższa część ważyła 62 kg. Podstawa była typu widełkowego z amortyzacją i odłączanymi kołami z gumowymi oponami, co pozwalało na obniżenie wysokości broni i lepsze maskowanie w ciągu 30–40 sekund.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Niemcy |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1941 |
Służba i użycie bojowe
Broń była używana przez niektóre dywizje zmotoryzowane oraz jednostki Jäger, Gebirgsjäger i Fallschirmjäger. Niektóre egzemplarze przydzielono jednostkom przeciwpancernym i saperom. Była używana na froncie wschodnim od początku wojny (na 1 czerwca 1941 Wehrmacht dysponował 183 sztukami) aż do końca wojny, a także brała udział w walkach w kampanii włoskiej, kampanii północnoafrykańskiej oraz na froncie zachodnim w latach 1944–45.
Użycie broni było ograniczone ze względu na trudności produkcyjne i brak wolframu do pocisków. Mimo to oferowała wysoką prędkość pocisku i dobrą przebijalność na krótkim dystansie, na przykład potrafiła przebić dolną przednią płytę ciężkiego radzieckiego czołgu IS-1. Do wad należała krótka żywotność lufy (około 500 strzałów), słaby efekt odłamkowy, krótki zasięg i stosunkowo słaby efekt za pancerzem.
Warianty
Koszt
4,520 Reichsmarks — Cena jednego egzemplarza w czasie rozpoczęcia produkcji seryjnej w 1941 roku; dla porównania 5 cm Pak 38 kosztował 10,600 Reichsmarks.
Ciekawostki
- Zasada lufy stożkowej została po raz pierwszy opatentowana w 1903 roku przez niemieckiego wynalazcę Carla Puffa.
- Rozwój broni opierał się na eksperymentach Hermanna Gerlicha, który w okresie międzywojennym opracował przeciwpancerny karabin o prędkości pocisku 1800 m/s.
- Produkcja broni została zakończona w 1943 roku z powodu braku wolframu do produkcji amunicji przeciwpancernej.
- Broń typu squeeze bore była podczas II wojny światowej produkowana tylko w Niemczech i Wielkiej Brytanii (za pomocą adapterów Littlejohn).
- Żywotność lufy wynosiła około 500 strzałów, co było niskie, ale porównywalne z innymi broniami o wysokiej prędkości z tamtego okresu.
Najczęstsze pytania
- Jaką zasadę wykorzystuje 2,8 cm sPzB 41 do zwiększenia prędkości pocisku?
- Wykorzystuje zasadę lufy stożkowej, gdzie lufa zwęża się z 28 mm do 20 mm, co ściska kołnierze pocisku i utrzymuje wysokie ciśnienie dla zwiększenia prędkości.
- Dlaczego produkcja broni została zakończona?
- Głównym powodem zakończenia produkcji był brak wolframu potrzebnego do produkcji amunicji przeciwpancernej.
- Jaka była główna wada broni?
- Krótka żywotność lufy, która wytrzymywała około 500 strzałów, oraz ograniczony zasięg.
- Gdzie broń była używana?
- Była używana na froncie wschodnim, w kampanii włoskiej, kampanii północnoafrykańskiej oraz na froncie zachodnim w latach 1944–45.