AKS-74U
AKS-74U to broń palna. Kraj pochodzenia: Związek Radziecki. Wprowadzenie do uzbrojenia: 1979.
Opis
Rozwój AKS-74U rozpoczął się w ramach konkursu "Modern" w 1973 roku, którego celem było wprowadzenie w pełni automatycznego karabinka. Radzieccy konstruktorzy czerpali z projektu AO-46 z 1969 roku autorstwa Pietra Tkaczowa, który ważył zaledwie 1,9 kg. Wymagania określały wagę do 2,2 kg, długość 75 cm z rozłożoną kolbą i 45 cm z kolbą złożoną oraz skuteczny zasięg 500 m. Do konkursu zgłosili się także Michaił Kałasznikow (PP1), Igor Stieczkin (TKB-0116), S. G. Simonow (AG-043), A. S. Konstantinow (AEK-958) oraz Jewgienij Dragunow (model "MA"). Projekt Kałasznikowa, będący skróconą wersją AKS-74, został w 1977 roku wybrany do produkcji ze względu na porównywalną wydajność i oszczędności produkcyjne dzięki wykorzystaniu istniejącej technologii AK-74. AKS-74U został oficjalnie przyjęty w 1979 roku, a produkcja zakończyła się w 1993 roku, przy czym większość egzemplarzy wyprodukowano w Tula Arms Factory.
Kompaktowe rozmiary AKS-74U osiągnięto dzięki zastosowaniu krótkiej lufy o długości 206,5 mm, co wymagało skrócenia tłoka gazowego. Prędkość ognia wzrosła do około 700 strzałów na minutę. Aby ustabilizować pocisk, zwiększono prędkość rotacji lufy z 200 mm do 160 mm. Na lufie zamontowano blok gazowy z tłumikiem płomienia i wzmacniaczem uderzeniowym, który zwiększa ciśnienie gazów i zmniejsza błysk, choć ze względu na krótką lufę błysk nadal jest wyraźny. Przyrząd przedni jest zintegrowany z blokiem gazowym. Przyrząd tylny stanowi odchylane celowniki w kształcie litery U z nastawami na 350 m oraz 400–500 m. Kolba jest składana, jednak nie ma miejsca na umieszczenie pręta czyszczącego pod lufą, co odróżnia ją od innych wariantów Kałasznikowa.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Związek Radziecki |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1979 |
Służba i użycie bojowe
AKS-74U został zaprojektowany jako broń wypełniająca lukę między pistoletem maszynowym a karabinem szturmowym, przeznaczony przede wszystkim dla jednostek specjalnych, spadochroniarzy, jednostek wsparcia, załóg śmigłowców i pojazdów opancerzonych. W armii rosyjskiej jest stopniowo zastępowany przez nowocześniejsze bronie, takie jak karabinek AK-105 oraz pistolety maszynowe. Obecnie jest powszechnie używany przez policję, na przykład w miejskich patrolach policyjnych, gdzie zwykle przypisany jest co najmniej jeden egzemplarz na patrol.
Warianty
Ciekawostki
- AKS-74U jest około 85 gramów lżejszy od swojego odpowiednika NATO XM177 i o 260 mm krótszy przy złożonej kolbie.
- Ze względu na bardzo krótką lufę błysk przy strzale jest bardzo wyraźny i widoczny, mimo zastosowania wzmacniacza uderzeniowego.
- Broń nie może być wyposażona w bagnet ani standardowy granatnik podlufowy, ale istnieje specjalny tłumiony granatnik BS-1 kalibru 30 mm opracowany dla AKS-74U.
- W USA AKS-74U bywa nazywany "Krinkov", przy czym pochodzenie tej nazwy jest niepewne i prawdopodobnie wywodzi się z języka pasztuńskiego.
- AKS-74U był używany w różnych konfliktach i nadal jest w użyciu w kilku krajach, w tym w Rosji, Syrii, Izraelu i na Ukrainie.
Najczęstsze pytania
- Dlaczego AKS-74U ma tak krótką lufę?
- Krótka lufa umożliwia kompaktowe rozmiary broni, co zwiększa jej zwrotność w ciasnych przestrzeniach, na przykład w walce miejskiej lub podczas użycia w pojazdach.
- Jaki jest skuteczny zasięg AKS-74U?
- Skuteczny zasięg wynosi około 400 metrów, co jest o 100 metrów mniej niż w standardowym AK-74 ze względu na krótszą lufę i niższą prędkość pocisku.
- Jakie są główne różnice między AKS-74U a AK-74?
- AKS-74U ma skróconą lufę, składaną kolbę, inny blok gazowy z wzmacniaczem uderzeniowym oraz zmodyfikowane przyrządy celownicze. Jest również lżejszy i bardziej kompaktowy niż AK-74.
- Do czego służy wariant AKS-74UB?
- AKS-74UB to wersja przystosowana do cichej pracy z tłumikiem PBS-4 i amunicją subsoniczną, przeznaczona do operacji specjalnych wymagających niskiego poziomu hałasu.