Grossfuss Sturmgewehr

Opis

Grossfuss Sturmgewehr był prototypem karabinu szturmowego zaprojektowanym podczas II wojny światowej przez Kurta Horna w firmie Grossfuss, znanej przede wszystkim z MG 42. Prace rozwojowe prowadzone były w końcowej fazie wojny, a broń miała spełniać wymagania Heereswaffenamtu dotyczące prostego i taniego mechanizmu wykorzystującego zasadę odrzutu zamka (blowback), przy czym miała używać nabojów i magazynków z MKb 42(H) oraz mieć taką samą długość lufy i całkowitą długość jak MKb 42(H).

Kurt Horn opracował innowacyjny system opóźnionego blowbacku za pomocą ciśnienia gazów (Gasdruckverschluss), w którym część gazów uchodzących z komory była kierowana przeciwko tłokowi połączonemu z zamkiem, co spowalniało jego ruch wsteczny. System ten pozwolił zmniejszyć masę zamka do około 0,8–0,9 kg, co było znacznie mniej niż w zwykłych broniach blowbackowych na ten nabój. Broń miała stałe przyrządy celownicze nastawione na 300 metrów, trójpozycyjny selektor ognia (bezpiecznik, pojedyncze strzały, ogień automatyczny) oraz dwa uchwyty zamka przypominające rogi, które jednak radzieccy testerzy uznali za nieergonomiczne. Produkcja była zaprojektowana jako tania, z zaledwie dwoma frezowanymi częściami – lufą i główną częścią zamka.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Broń nie weszła do produkcji seryjnej ani do użycia bojowego. Pod koniec wojny zdobyto dziewięć prototypów, z czego pięć na poligonie testowym Kummersdorf, które Sowieci analizowali i oznaczyli jako "Avtomat Horn". Jeden egzemplarz był testowany przez radzieckie GAU, które odnotowało około 1900 strzałów bez awarii oraz celność porównywalną z MP 43, mimo że długość przyrządów celowniczych była krótsza. Po wojnie broń pozostała praktycznie nieznana, a jedyny zachowany egzemplarz znajduje się w Muzeum Historii Wojskowej w Petersburgu.

Ciekawostki

• System opóźnionego blowbacku za pomocą ciśnienia gazów opracowany przez Kurta Horna był innowacyjny i bardziej efektywny niż podobny system zastosowany w Gustloff Volksturmgewehr (MP 507).
• Uchwyty zamka w kształcie rogów były przez radzieckich testerów uważane za nieergonomiczne i mogły podczas ognia automatycznego uderzać w rękę strzelca.
• Produkcja broni została zaprojektowana tak, aby była tania, z minimalną liczbą frezowanych części, co odpowiadało wymaganiom prostoty i niskich kosztów.
• Po wojnie zasada gazowo opóźnionego blowbacku została wykorzystana w niektórych radzieckich prototypowych broniach, na przykład w TKB-454 Germana A. Korobowa.
• Jeden egzemplarz Grossfuss Sturmgewehr jest dziś wystawiony w Muzeum Historii Wojskowej Artylerii, Wojsk Inżynieryjnych i Łączności w Petersburgu.

Najczęstsze pytania

Jaka zasada działania była stosowana w broni Grossfuss Sturmgewehr?

Stosowano zasadę gazowo opóźnionego blowbacku (Gasdruckverschluss), gdzie gaz z komory spowalniał ruch wsteczny zamka.

Ile prototypów Grossfuss Sturmgewehr zostało zdobytych przez Sowietów?

Zdobyto dziewięć prototypów, z czego pięć na poligonie testowym Kummersdorf.

Jaką amunicję stosowano w Grossfuss Sturmgewehr?

Używano nabojów 7,92×33mm Kurz, takich samych jak w MKb 42(H).

Czy broń Grossfuss Sturmgewehr była produkowana seryjnie i używana w walce?

Nie, broń pozostała prototypem i nie była produkowana seryjnie ani używana w służbie bojowej.