Mannlicher M1893
Mannlicher M1893 to broń palna. Kraj pochodzenia: Austro-Węgry. Wprowadzenie do uzbrojenia: 1893.
Opis
Około roku 1890 rumuńska armia poszukiwała broni małokalibrowej na proch bezdymny, która zastąpiłaby jednostrzałowy karabin Martini–Henry M1879. Zwrócili się do austro-węgierskiej firmy ŒWG w Steyrze, gdzie Otto Schönauer modyfikował niemiecki karabin Gewehr 1888, usuwając główne wady konstrukcyjne, zwłaszcza problem podwójnego ładowania, i adaptując system magazynka klipowego Mannlicher. Model 1892 po testach został zamówiony przez rumuńską armię w liczbie 8 000 sztuk. Po drobnych poprawkach powstała finalna wersja M1893, komorowana na nabój 6,5×53R, która miała dodatkowo pręt do układania w stos, wzmocnienia na dolnej części magazynka oraz bezpiecznik zamka chroniący przed nieprawidłowym montażem. W przeciwieństwie do austriackiego modelu M1895 z zamkiem prostym, rumuński model miał klasyczny zamek obrotowy.
Oprócz karabinu opracowano wariant karabinowy o długości 98 cm z wygiętą rękojeścią zamka, przeznaczony dla kawalerii i artylerii. Karabiny nie miały przygotowania do bagnetu, co podczas kampanii w 1916 roku zmusiło kawalerzystów do używania kopii w walce wręcz. Bagnet został ostatecznie dodany do 20 000 karabinów dzięki wynalazkowi kapitana Boteze.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Austro-Węgry |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1893 |
Służba i użycie bojowe
Dostawy karabinów rozpoczęły się w 1893 roku i do 1907 roku w rumuńskiej armii było ponad 100 000 sztuk. Po drugiej wojnie bałkańskiej Rumunia zamówiła kolejne 200 000 karabinów, ale z powodu wybuchu I wojny światowej dostarczono tylko około 100 000 sztuk, reszta została skonfiskowana i używana przez armię austro-węgierską. W 1916 roku, przy wejściu Rumunii do wojny, w armii było około 373 000 karabinów i 60 000 karabinków, które były rozdzielone między piechotę, jednostki Vânători, kawalerię, cyklistów, żandarmerię i lotnictwo wojskowe. Wiele broni zostało zniszczonych lub zdobytych podczas walk. Po wojnie w służbie rumuńskiej pozostało tylko 82 000 karabinów. Po przyjęciu karabinu wz. 24 broń Mannlichera została przeniesiona do służby drugorzędnej i żandarmerii, gdzie służyła aż do końca II wojny światowej.
Po wojnie karabiny M93 zostały przekazane jako reparacje wojenne Czechosłowacji i Jugosławii, gdzie były używane pod lokalnymi oznaczeniami. Niektóre karabiny pojawiły się także w hiszpańskiej wojnie domowej po stronie republikanów, prawdziwe pochodzenie tych broni nie jest znane.
Warianty
Ciekawostki
- Rumuńska armia była pierwszą, która szeroko wprowadziła powtarzalne karabiny Mannlicher M1893 jako standardowe uzbrojenie.
- Karabiny M1893 początkowo nie miały bagnetu, co zmusiło kawalerzystów do używania kopii w walce wręcz podczas kampanii w 1916 roku.
- Miniaturowa wersja M1893 została wyprodukowana specjalnie dla księcia Karola i jest przechowywana w Rumuńskim Narodowym Muzeum Wojskowym.
- Nabój 6,5×53mmR był początkowo importowany od Georg Roth i Keller & Co., później produkowany także w Rumunii z produkcją do 200 000 sztuk dziennie w 1914 roku.
- Niektóre karabiny M1893 zostały po I wojnie światowej przekazane Czechosłowacji i Jugosławii jako reparacje wojenne.
Najczęstsze pytania
- Dlaczego rumuński Mannlicher M1893 miał klasyczny zamek obrotowy zamiast prostego?
- Rumuński model miał klasyczny zamek obrotowy w przeciwieństwie do austriackiego M1895, ponieważ w ten sposób usunięto kilka wad konstrukcyjnych i poprawiono niezawodność.
- Jakie naboje używał Mannlicher M1893?
- Karabin był komorowany na nabój 6,5×53mmR, znany również jako 6,5×53,5mmR rumuński.
- Kto produkował Mannlicher M1893?
- Karabiny produkowała austro-węgierska firma Österreichische Waffenfabriksgesellschaft (ŒWG) w Steyrze.
- Jakie jednostki używały karabinków M1893?
- Karabinki były przeznaczone dla kawalerii, artylerii, cyklistów, jednostek Vânători, żandarmerii i lotnictwa wojskowego.