Jakiego typu amunicję używał Solothurn S-18/100?

Używał nabojów 20×105mm z łuską taśmową, takich samych jak działko lotnicze S 18-350.

Które kraje używały Solothurn S-18/100?

Używały go Szwajcaria, Niemcy, Węgry, Włochy, Holandia, Finlandia, Estonia i inne.

Dlaczego broń uznano za przestarzałą?

Ze względu na jej rozmiar, znaczny odrzut i ograniczoną przebijalność pancerza szybko stała się przestarzała jako przeciwpancerny karabin.

Co to jest Solothurn-Arsenal?

To inżynieryjna kopia S-18/100 produkowana bez licencji w Estonii przed II wojną światową.

Broń strzelecka · Szwajcaria

Solothurn S-18/100

Solothurn S-18/100 to broń palna. Kraj pochodzenia: Szwajcaria.

Typprzeciwpancerny karabin

KrajNiemcy, Szwajcaria

ProducentWaffenfabrik Solothurn (należąca do Rheinmetall)

Uzbrojeniedziało 20 mm

Opis

Solothurn S-18/100 był 20mm przeciwpancernym działem z mechanizmem półautomatycznym w konfiguracji bullpup, opracowanym i używanym podczas II wojny światowej. Dzięki dużemu i potężnemu nabojowi broń miała znaczny odrzut, a jej rozmiar utrudniał przenoszenie. Broń była zasilana magazynkiem o pojemności 5 lub częściej 10 nabojów, który był przymocowany poziomo po lewej stronie broni.

Używała nabojów 20×105mm z łuską taśmową, które dzieliła z działkiem lotniczym S 18-350, opracowanym na bazie tego karabinu. Według fińskiego źródła przebijalność pancerza wynosiła około 20 mm pod kątem 60 stopni na odległość 100 metrów, spadając do 16 mm na 500 metrach, prawdopodobnie przy użyciu węgierskiego naboju APHE-T, który był jedynym typem używanym w Finlandii.

Dane techniczne

Kraj pochodzenia	Szwajcaria

Służba i użycie bojowe

Solothurn S-18/100 był używany przez kilka krajów, w tym Szwajcarię, Niemcy, Węgry, Włochy, Holandię, Finlandię i inne. Finlandia zakupiła w marcu 1940 dwanaście sztuk wariantu S 18-154, które dotarły po zakończeniu Wojny Zimowej, ale zostały wykorzystane w Wojnie Kontynuacyjnej. Broń szybko uznano za przestarzałą do swojego pierwotnego zastosowania jako przeciwpancerny karabin.

Estonia produkowała inżynieryjną kopię S-18/100 pod nazwą Solothurn-Arsenal bez licencji, wyprodukowano tylko 20 sztuk przed sowiecką okupacją w 1940 roku. Niektóre kraje testowały broń, na przykład Japonia, Włochy, Holandia, Szwajcaria i USA.

Warianty

Solothurn-ArsenalInżynieryjna kopia S-18/100 produkowana bez licencji w Estonii w latach 1938–1940, wyprodukowano tylko 20 sztuk.

S 18-154Wariant zakupiony przez Finlandię w 1940 roku, używany w Wojnie Kontynuacyjnej.

S-18/1000 i S-18/1100Kolejne modele serii S-18 używane przez Szwajcarię, Węgry, Niemcy, Włochy i Holandię.

36M 20mm NehézpuskaWęgierska licencyjna produkcja S-18/100, używana na lekkim czołgu 38M Toldi i opancerzonym pojeździe 39M Csaba.

Ciekawostki

Broń używała nabojów 20×105mm z łuską taśmową, które dzieliła z działkiem lotniczym S 18-350 opracowanym na bazie tego karabinu.
Finlandia zakupiła dwanaście sztuk S 18-154 w marcu 1940 roku z finansowym wsparciem ze Szwajcarii na Wojnę Zimową, ale broń dotarła dopiero po jej zakończeniu.
Estonia produkowała inżynieryjną kopię S-18/100 bez licencji, wyprodukowano tylko 20 sztuk przed sowiecką okupacją.
Waffenfabrik Solothurn była własnością niemieckiej firmy Rheinmetall, która wykorzystywała szwajcarską firmę do obchodzenia ograniczeń produkcji broni nałożonych na Niemcy po I wojnie światowej.
Broń miała znaczny odrzut, a jej rozmiar utrudniał przenoszenie, co ograniczało jej praktyczne zastosowanie.

Najczęstsze pytania

Jakiego typu amunicję używał Solothurn S-18/100?: Używał nabojów 20×105mm z łuską taśmową, takich samych jak działko lotnicze S 18-350.
Które kraje używały Solothurn S-18/100?: Używały go Szwajcaria, Niemcy, Węgry, Włochy, Holandia, Finlandia, Estonia i inne.
Dlaczego broń uznano za przestarzałą?: Ze względu na jej rozmiar, znaczny odrzut i ograniczoną przebijalność pancerza szybko stała się przestarzała jako przeciwpancerny karabin.
Co to jest Solothurn-Arsenal?: To inżynieryjna kopia S-18/100 produkowana bez licencji w Estonii przed II wojną światową.