Type 97 20 mm

Opis

Rozwój Type 97 rozpoczął się w połowie lat 30. XX wieku jako reakcja na zakupy chińskich czołgów Vickers oraz rosnące napięcia na granicach z ZSRR. Japońska armia ogłosiła w 1935 roku wymaganie na przeciwpancerny karabin. Kokura Arsenal przedstawił projekt broni wykorzystującej nabój 20×124 mm, który przeszedł kilka rund testów w latach 1936–1938, zanim został przyjęty jako Type 97 Automatic Cannon.

Broń używa mechanizmu gazowego z opóźnionym odrzutem, gdzie lufa i zamek poruszają się względem siebie w celu tłumienia odrzutu. Pomimo doniesień o trybie pełnoautomatycznym, broń jest tylko półautomatyczna, ponieważ nie posiada przełącznika trybu ognia. Type 97 był największym przeciwpancernym karabinem II wojny światowej, ważył 52 kg bez osłony i 68 kg z osłoną i czterema uchwytami. Używał magazynka na siedem nabojów umieszczonego nad zamkiem i mógł strzelać około 12 strzałów na minutę. Całkowita długość broni wynosiła 2,09 metra, lufa miała długość 1,065 metra.

Amunicja obejmowała pociski przeciwpancerne, odłamkowe i zapalające, przy czym pociski przeciwpancerne ważyły około 320 gramów i miały prędkość początkową 792 m/s. Według zdobytych tabel amunicji broń potrafiła przebić 30 mm pancerza na odległość 250 metrów oraz 9 mm na 2000 metrów.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Type 97 był produkowany od 1939 do 1941 roku w Kokura Arsenal, łącznie wyprodukowano 950 sztuk, a kolejna setka została wyprodukowana w 1943 roku przez firmę Nihon Seikosho. Broń była przydzielana batalionom piechoty japońskiej armii, zwykle w ramach jednego plutonu przeciwpancernego na kompanię, gdzie każda sekcja miała jedno działko i 11 mężczyzn w tym nosicieli i obsługę. Broń była demontowana na trzy części do transportu konnego.

Po raz pierwszy użyto jej w walkach pod Chalchyn Gol w 1939 roku, gdzie była skuteczna przeciwko lekko opancerzonym pojazdom radzieckim. W Chinach była używana od 1940 roku, przy czym większość amunicji od 1941 roku była raczej odłamkowa niż przeciwpancerna, co odzwierciedlało zmianę w zastosowaniu na wsparcie piechoty. Na Pacyfiku broń nie była szeroko stosowana, ale używali jej spadochroniarze Teishin Shudan. Po 1942 roku amunicja kalibru 20 mm była nieskuteczna przeciw nowoczesnym czołgom.

Koszt

¥6,400 — Cena w czasie produkcji, zwykły karabin kosztował ¥77

Ciekawostki

• Type 97 był największym przeciwpancernym karabinem II wojny światowej o wadze 52 kg bez osłony.
• Broń używała gazowo sterowanego opóźnionego odrzutu, gdzie lufa i zamek wspólnie się cofały dla stabilizacji broni.
• Produkcja zakończyła się w 1941 roku, ale w 1943 roku wyprodukowano kolejne 100 sztuk przez innego producenta.
• Amunicja od 1940 roku była chromowana dla wydłużenia żywotności lufy.
• Type 97 nie był w pełni automatyczny, choć istnieją doniesienia o możliwości pełnego ognia automatycznego.

Najczęstsze pytania

Jakiego typu amunicję używał Type 97?

Używał nabojów 20×124 mm, w tym przeciwpancernych, odłamkowych i zapalających.

Czy Type 97 był w pełni automatycznym działkiem?

Nie, broń była tylko półautomatyczna, ponieważ nie miała przełącznika trybu ognia.

Kiedy Type 97 został wycofany z użycia?

Broń stała się przestarzała około 1942 roku z powodu ulepszenia pancerza czołgów.

Ile sztuk Type 97 wyprodukowano?

Łącznie wyprodukowano 1 108 sztuk, wliczając prototypy.