Wz. 35 anti-tank rifle
Wz. 35 anti-tank rifle to broń palna. Kraj pochodzenia: Polska.
Opis
Karabin przeciwpancerny karabin przeciwpancerny wz. 35 został opracowany w Polsce w 1935 roku jako odpowiedź na potrzebę lekkiej broni przeciwpancernej dla piechoty. Jego rozwój był inspirowany niemieckimi nabojami o wysokiej prędkości Halger i opierał się na modyfikacji Mauser Gewehr 98, przy czym zwiększono kaliber i wydłużono układ lufy, aby osiągnąć wysoką prędkość wylotową. Nabój 7,92×107 DS bazował na standardowym 7,92×57 mm, ale z wydłużoną łuską i zastosowaniem mosiężnej tulei, co umożliwiało wysoką energię kinetyczną pocisku.
Konstrukcyjnie był to karabin powtarzalny z zamkiem typu Mauser, z magazynkiem mieszczącym cztery naboje. Karabin miał drewniany łoże z dwójnogiem i tłumikiem odrzutu, który pochłaniał około 65% energii strzału, co pozwalało na odrzut porównywalny z zwykłym karabinem Mauser. Pocisk był płaszczowy z ołowianym rdzeniem, co przy wysokiej prędkości umożliwiało przebicie pancerza dzięki efektowi spallingu, gdy pocisk nie przebijał pancerza, lecz powodował wewnętrzną fragmentację pancerza z destrukcyjnym działaniem na załogę i wyposażenie.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Polska |
|---|
Służba i użycie bojowe
Karabin był tajnym projektem polskiej armii i do 1939 roku był przechowywany w zamkniętych skrzyniach oznaczonych jako "do not open; surveillance equipment". W lipcu 1939 broń została rozdysponowana wybranym strzelcom w jednostkach piechoty i kawalerii po krótkim szkoleniu. We wrześniu 1939 była aktywnie używana w kampanii polskiej przeciwko jednostkom niemieckim i sowieckim, gdzie była skuteczna przeciwko lekko opancerzonym pojazdom oraz czołgom Panzer III i IV na dystansie do 300 metrów.
Po zajęciu Polski przez Niemcy karabin został włączony do uzbrojenia Wehrmachtu pod oznaczeniem Panzerbüchse 35(p), a później PzB 770(p), przy czym Niemcy zmodyfikowali amunicję na własne stalowe pociski. Armia włoska otrzymała około 800 sztuk i używała ich pod nazwą fucile controcarro 35(P). Niektóre egzemplarze były również używane w Finlandii i na Węgrzech, jednak w walkach sprawdziły się tylko w ograniczonym stopniu.
Warianty
Ciekawostki
- Karabin był opracowywany jako ściśle tajny projekt i przechowywany w skrzyniach oznaczonych jako urządzenia optyczne lub do nadzoru, aby zmylić przeciwnika.
- Nabój nie powodował przebicia pancerza klasycznym sposobem, lecz wywoływał spalling, co oznacza, że wewnątrz pancerza powstawały śmiertelne odłamki.
- Podczas rozwoju zastosowano pocisk o wysokiej prędkości wylotowej 1275 m/s, co było bardzo wysoką wartością dla ówczesnej amunicji karabinowej.
- Po klęsce Polski karabiny były używane nie tylko przez Niemców, ale także przez Włochy, Finlandię i Węgry, przy czym Finlandia wykorzystywała je głównie do szkolenia.
- Jeden egzemplarz karabinu został w 1940 roku przemycony z Polski na Węgry dla sojuszników, lecz nigdy nie został użyty w walkach.
Najczęstsze pytania
- Jakiego typu amunicję używał karabin wz. 35?
- Używał specjalnego naboju 7,92×107 DS, który bazował na standardowym 7,92×57 mm, ale z wydłużoną łuską i mosiężną tuleją.
- Dlaczego karabin był uważany za broń tajną?
- Ponieważ był przechowywany w skrzyniach oznaczonych jako urządzenia optyczne lub do nadzoru, a jego istnienie nie było znane nawet niemieckiemu i sowieckiemu wywiadowi.
- Jaka była zasada przebicia pancerza przez ten karabin?
- Pocisk nie powodował przebicia klasycznym rdzeniem przebijającym, lecz wywoływał spalling, czyli wewnętrzną fragmentację pancerza, która mogła uszkodzić załogę i wyposażenie.
- Kto był konstruktorem karabinu wz. 35?
- Autorem konstrukcji był Józef Maroszek, absolwent Politechniki Warszawskiej.