42 cm Haubitze M. 14/16
42 cm Haubitze M. 14/16 to działo. Kraj pochodzenia: Austro-Węgry. Wprowadzenie do uzbrojenia: 1914.
Opis
42 cm L/15 Küstenhaubitze M. 14 została zaprojektowana jako superciężka haubica oblężnicza dla armii austro-węgierskiej podczas I wojny światowej. Jej głównym celem było przebicie słabo opancerzonych pokładów nowoczesnych dreadnoughtów, co odpowiadało ówczesnej doktrynie obrony przybrzeżnej, preferującej wysoki kąt ostrzału i ogień pośredni na najsłabsze miejsce przeciwnika przed bezpośrednim starciem z bocznym pancerzem okrętów. Haubice były tańsze niż działa o tej samej kalibrze i mogły być ukryte za przeszkodami terenowymi, co zmniejszało potrzebę opancerzenia.
Początkowo zakupiono dwie haubice do obrony głównej austro-węgierskiej bazy morskiej w Poli na Adriatyku. Miały być zainstalowane na obrotowym podwoziu z opancerzoną kopułą umożliwiającą pełny obrót o 360° dla obrony ze wszystkich stron. Obrotowe podwozie opierało się na łożysku kulkowym w betonowej podstawie. Po wybuchu wojny, gdy Poli nie było zagrożone, zdecydowano o użyciu haubic w wsparciu lądowym armii. Pierwsza haubica była już trwale zainstalowana, druga została przystosowana do użycia mobilnego i w styczniu 1915 roku użyto jej do pierwszego strzału w Tarnowie, w ówczesnej Galicji Austriackiej.
Łącznie zamówiono osiem haubic M. 14, w tym zapasowe lufy i lawety, przy czym produkcja luf była bardzo powolna. Niektóre lufy pierwotnie przeznaczone do montażu przybrzeżnego zostały ostatecznie użyte w mobilnej wersji 42 cm Autohaubitze M. 16.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Austro-Węgry |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1914 |
Służba i użycie bojowe
Haubice były używane podczas I wojny światowej w wsparciu lądowym armii austro-węgierskiej. W czasie II wojny światowej co najmniej jedna zachowana haubica została użyta przez nazistowskie Niemcy w 1940 roku do ostrzału twierdzy Ouvrage Schoenenbourg z pozycji w Oberotterbach. Ta broń, przemianowana na 42 cm Haubitze(t), była również używana podczas oblężenia Leningradu i Sewastopola, mimo że żywotność lufy była ograniczona do 1000 strzałów. Kolejny egzemplarz modelu M16 został zdobyty w 1919 roku podczas wojny węgiersko-rumuńskiej i wystawiony w Narodowym Muzeum Wojskowym w Bukareszcie.
Warianty
Ciekawostki
- Haubica została zaprojektowana do przebijania słabo opancerzonych pokładów dreadnoughtów przy użyciu wysokiego kąta ostrzału, co było tańsze niż stosowanie ciężkich dział z pancerzem.
- Pierwotny plan instalacji haubic w Poli obejmował obrotowe podwozie z opancerzoną kopułą umożliwiającą obrót o 360°.
- Pierwsza mobilna haubica M. 14 została użyta do pierwszego strzału w styczniu 1915 roku w Tarnowie, w Galicji Austriackiej.
- Jedna haubica została użyta przez nazistowskie Niemcy podczas II wojny światowej do ostrzału twierdzy Ouvrage Schoenenbourg.
- Żywotność lufy haubicy była ograniczona do 1000 strzałów.
Najczęstsze pytania
- Do czego była pierwotnie przeznaczona 42 cm Haubitze M. 14/16?
- Była przeznaczona do przebijania słabo opancerzonych pokładów nowoczesnych dreadnoughtów przy użyciu wysokiego kąta ostrzału.
- Dlaczego haubica była preferowana przed ciężkimi działami do obrony przybrzeżnej?
- Haubice były tańsze, mogły być ukryte za przeszkodami terenowymi i nie wymagały ciężkiego opancerzenia jak działa.
- Jak haubica była używana podczas II wojny światowej?
- Jedna haubica została użyta przez Niemcy do ostrzału twierdzy Ouvrage Schoenenbourg oraz podczas oblężenia Leningradu i Sewastopola.
- Jaka była żywotność lufy haubicy?
- Żywotność lufy oceniano na około 1000 strzałów.