Tankgewehr M1918
Tankgewehr M1918 to broń palna. Kraj pochodzenia: Cesarstwo Niemieckie. Wprowadzenie do uzbrojenia: 1918.
Opis
Wprowadzenie pierwszych brytyjskich czołgów we wrześniu 1916 zaskoczyło armię niemiecką, która nie była przygotowana do walki z pojazdami opancerzonymi. Początkowo przeciw czołgom stosowano improwizowane metody, takie jak zmodyfikowane pociski przeciwpancerne do broni piechoty, które jednak były niebezpieczne dla strzelca i niszczyły broń. Następnie wprowadzono pociski przebijające "Spitzgeschoss mit Kern" z rdzeniem stalowym kalibru 7,92 × 57 mm Mauser, ale po pojawieniu się czołgów Mark IV z lepszym pancerzem amunicja ta stała się nieskuteczna.
W październiku 1917 wydano dyrektywę do opracowania dużokalibrowego karabinu maszynowego przeciw czołgom i samolotom, przy czym zakłady Mauser zostały poproszone o stworzenie karabinu przeciwpancernego dla nowego naboju 13,2 × 92 mm SR, opracowanego we współpracy z firmą Polte. Rozwój karabinu i naboju był priorytetowy i w ciągu siedmiu miesięcy broń była gotowa do produkcji. Do końca I wojny światowej wyprodukowano około 16 000 sztuk.
Tankgewehr M1918 konstrukcyjnie opiera się na powtarzalnym karabinie Mauser M 98, ale jest jego powiększoną wersją z cylindrycznym zamkiem odskokowym uzupełnionym o tylne ryglowanie zębowe. Broń ma chwyt pistoletowy ze względu na mocną szyjkę kolby, nie posiada magazynka, a nabój wkłada się bezpośrednio do broni. Ze względu na duży odrzut nie ma hamulca wylotowego ani amortyzowanej stopki, a odrzut tłumi jedynie duża masa i masywny dwójnóg, który można było również używać z karabinem maszynowym MG 08/15.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Cesarstwo Niemieckie |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1918 |
Służba i użycie bojowe
Tankgewehr M1918 była używana przez armię niemiecką podczas I wojny światowej jako pierwszy skuteczny karabin przeciwpancerny na świecie. Obsługę broni stanowiło dwóch żołnierzy, którzy zmieniali się po oddaniu 2 do 3 strzałów z powodu silnego hałasu i nieprzyjemnych skutków wystrzału, takich jak bóle głowy i uczucie mdłości. Broń była przeznaczona do likwidacji czołgów, które stanowiły nowe zagrożenie na polu bitwy, a jej przebijalność na 100 metrów wynosiła 20 do 22 milimetrów, co było wystarczające do uszkodzenia brytyjskich czołgów Mark IV z pancerzem 12 mm.
Ciekawostki
- Tankgewehr M1918 była pierwszym na świecie karabinem przeciwpancernym.
- Rozwój broni i naboju trwał zaledwie 7 miesięcy.
- Dzienne tempo produkcji sięgało nawet 300 sztuk.
- Obsługa musiała się zmieniać z powodu silnego hałasu i nieprzyjemnych skutków wystrzału.
- Broń nie miała hamulca wylotowego ani amortyzowanej stopki, odrzut tłumiła jedynie masa i dwójnóg.
Najczęstsze pytania
- Dlaczego opracowano Tankgewehr M1918?
- Został opracowany jako reakcja na wprowadzenie brytyjskich czołgów, przeciw którym niemiecka piechota nie była wyposażona w skuteczną broń przeciwpancerną.
- Jakiego naboju używał Tankgewehr M1918?
- Używał naboju 13,2 × 92 mm SR opracowanego we współpracy firm Mauser i Polte.
- Jaka była przebijalność Tankgewehr M1918?
- Przebijalność na 100 metrów wynosiła od 20 do 22 milimetrów przy trafieniu pod kątem 90°.
- Ilu żołnierzy obsługiwało broń?
- Obsługę stanowiło dwóch żołnierzy, którzy zmieniali się z powodu silnego hałasu i nieprzyjemnych skutków wystrzału.