Torpedowiec klasy Vouga

Opis

W roku 1930 portugalska marynarka wojenna opracowała dziesięcioletni program odnowy floty, obejmujący między innymi dwanaście niszczycieli. Konkurs na projekt niszczycieli wygrała brytyjska firma Yarrow Shipbuilders, pokonując oferty Thornycroft i włoskich stoczni. Pierwsze cztery okręty zamówiono w 1931 roku, z czego dwa miały być zbudowane bezpośrednio w Wielkiej Brytanii, a dwa w Lizbonie z dostawą wyposażenia maszynowego z Yarrow. Piąty okręt zamówiono w 1933 roku również w Lizbonie.

Projekt opierał się na brytyjskim prototypie Ambuscade z 1926 roku. Okręty miały długość 98,45 metra, wyporność 1239 ton standardowo i 1588 ton w pełnym załadunku. Napęd stanowiły dwie turbiny parowe Parsons-Curtis o mocy 33 000 shp, pozwalające na prędkość do 36 węzłów. Zasięg wynosił 5400 mil morskich przy prędkości 15 węzłów. Uzbrojenie odpowiadało ówczesnym brytyjskim standardom, w tym cztery działa 120mm, trzy działa przeciwlotnicze 40mm oraz wyrzutnie torped. Uzbrojenie przeciwpodwodne stanowiły miotacze bomb głębinowych i do 20 min.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Podczas II wojny światowej niszczyciele te pełniły zadania patrolowe i obronne w ochronie neutralności Portugalii. W latach 1942–43 ich uzbrojenie przeciwlotnicze zostało zmodernizowane, gdy oryginalne działa "pom-pom" i jedna bateria wyrzutni torped zostały zastąpione sześcioma działami 20mm. Po wojnie okręty przeszły kolejne modernizacje, w tym instalację sonarów, radarów oraz ulepszonego uzbrojenia przeciwlotniczego. Ostatnia modernizacja w 1957 roku obejmowała usunięcie części głównego uzbrojenia i instalację przeciwpodwodnego moździerza Squid. Ostatnia jednostka została wycofana ze służby w 1967 roku.

Warianty

Ciekawostki

• Klasa jest w Portugalii zwykle określana jako Vouga class, podczas gdy termin Douro class odnosi się do poprzedniej klasy niszczycieli.
• Projekt opierał się na brytyjskim prototypie Ambuscade z 1926 roku, co było nietypowe dla portugalskich okrętów tamtego okresu.
• Dwa okręty pierwotnie przeznaczone dla Portugalii zostały sprzedane Kolumbii z powodu regionalnego konfliktu znanego jako Incydent Leticia.
• Po II wojnie światowej okręty zostały wyposażone w brytyjskie radary Type 285 i Type 291 oraz system sonarowy.
• Ostatnia jednostka klasy, Vouga, została wycofana dopiero w 1967 roku, co świadczy o długiej żywotności konstrukcji.

Najczęstsze pytania

Dlaczego te okręty w Portugalii są określane jako Vouga class?

Ponieważ termin Douro class jest w Portugalii tradycyjnie używany dla poprzedniej klasy niszczycieli, podczas gdy nowsza klasa jest znana jako Vouga class.

Jaki był główny powód sprzedaży dwóch okrętów Kolumbii?

Sprzedaż była reakcją na Incydent Leticia między Kolumbią a Peru oraz zakup peruwiańskich byłych rosyjskich niszczycieli.

Jakie modernizacje przeszły okręty po II wojnie światowej?

Zmodernizowano urządzenia maszynowe, ulepszono uzbrojenie przeciwlotnicze, zainstalowano sonar oraz brytyjskie radary Type 285 i Type 291.

Jaka była maksymalna prędkość tych niszczycieli?

Maksymalna prędkość wynosiła 36 węzłów, przy czym po modernizacji np. Douro osiągał prędkość 34,05 węzła.