Bitwa pod Bunker Hill

Tło i przyczyny

Na początku lat 70. XVIII wieku Boston stał się centrum oporu przeciw brytyjskiemu opodatkowaniu i wprowadzeniu ceł importowych wobec kolonii. Parlament brytyjski odpowiedział tzw. Prawami Przymusowymi, których wdrożenie miał nadzorować generał Thomas Gage, który w maju 1774 objął urząd gubernatora i sprowadził do Bostonu 4 000 żołnierzy w celu okupacji miasta i stłumienia oporu.

Po pierwszych starciach zbrojnych pod Lexington i Concord 19 kwietnia 1775, kiedy brytyjskie oddziały poniosły ciężkie straty, amerykańskie milicje otoczyły Boston siłą ponad 15 000 ludzi i rozpoczęły oblężenie. Brytyjczycy kontrolowali miasto i port, mogli być zaopatrywani drogą morską, ale byli zagrożeni przez okoliczne wzgórza, które mogły zostać ufortyfikowane i użyte do ostrzału miasta.

Siły i dowódcy

Armia brytyjska pod dowództwem generała Thomasa Gage liczyła około 6 000 żołnierzy, w tym posiłki generałów Williama Howe'a, Johna Burgoyne'a i Henry'ego Clintona, którzy przybyli w maju 1775. Planowali wyruszyć z Bostonu i zdobyć okoliczne wzgórza, w tym wzgórza Charlestown.

Amerykańską armię kontynentalną tworzyło około 1 200 żołnierzy pod dowództwem pułkownika Williama Prescotta, którzy 16 czerwca 1775 potajemnie zajęli Bunker Hill, a przede wszystkim pobliskie Breed's Hill, gdzie zbudowali silną redutę i inne fortyfikacje. Wśród posiłków byli także znaczący przywódcy, tacy jak Joseph Warren i Seth Pomeroy. Brytyjczycy planowali atak prowadzony przez generała Howe'a, z generałem brygady Pigotem na lewym skrzydle i majorem Pitcairnem w odwodzie.

Przebieg bitwy

W nocy 16 czerwca Prescott i jego ludzie zbudowali na Breed's Hill redutę z wałami o wysokości około 1,8 metra. Brytyjczycy zauważyli tę aktywność, ale początkowo nie ogłosili ataku. Rankiem 17 czerwca brytyjskie okręty rozpoczęły ostrzał pozycji amerykańskich, który jednak miał niewielki efekt.

Około godziny 15:00 przybyły brytyjskie posiłki i rozpoczął się pierwszy atak. Brytyjczycy zaatakowali lewe skrzydło kolonistów wzdłuż drewnianego płotu, ale byli pod silnym ogniem i ponieśli znaczne straty. Atak Pigota na redutę również zakończył się niepowodzeniem i Brytyjczycy się wycofali.

Drugi atak był podobny do pierwszego, ponownie zakończył się niepowodzeniem i wysokimi stratami brytyjskich oddziałów. Tymczasem panował chaos wśród kolonistów, którzy mieli niedobór amunicji i dezerterowali.

Trzeci atak, prowadzony w kolumnie i z wsparciem posiłków, był skierowany bezpośrednio na redutę. Po wyczerpaniu amunicji kolonistów nastąpiła walka wręcz, w której Brytyjczycy mieli przewagę dzięki bagnetom. Brytyjczycy zdobyli redutę, a kolonistom udało się wycofać przez Bunker Hill do Cambridge, przy czym wśród poległych był generał Joseph Warren.

Straty

Brytyjczycy ponieśli 1 054 ofiary, w tym 226 zabitych i 828 rannych, w tym dużą liczbę oficerów (100 oficerów wśród zabitych i rannych). Koloniści mieli około 450 strat, w tym 115 zabitych, reszta rannych i niewielka liczba jeńców. Wśród kolonistów zginął generał Joseph Warren i major Andrew McClary, ostatnia ofiara bitwy. Brytyjczycy wzięli do niewoli tylko trzydziestu mężczyzn, większość z nich była ciężko ranna.

Następstwa i znaczenie

Bitwa była dla Brytyjczyków taktycznym zwycięstwem, ale z wysokimi stratami, które zmusiły ich do przemyślenia taktyki i zniechęciły do dalszych frontalnych ataków na dobrze ufortyfikowane linie. Pokazała, że niedoświadczone milicje mogą stawić czoła regularnym oddziałom brytyjskim.

Śmierć generała Warrena i innych ważnych przywódców była dla Amerykanów poważną stratą, ale wiadomości o bitwie podniosły morale i dały nadzieję na zwycięstwo w konflikcie. Brytyjczycy byli przekonani o konieczności wynajęcia większej liczby żołnierzy, w tym pomocniczych oddziałów heskich.

Politycznie bitwa przyczyniła się do zaostrzenia stanowiska króla Jerzego III wobec kolonii i wpłynęła na dalszy przebieg rewolucji amerykańskiej.

Kluczowe fazy

1. Zajęcie i fortyfikacja Breed's Hill — W nocy 16 czerwca 1775 koloniści pod dowództwem Prescotta potajemnie zajęli Breed's Hill i zbudowali redutę.
2. Pierwszy i drugi atak brytyjski — Dwa brytyjskie ataki na pozycje amerykańskie zostały odparte z ciężkimi stratami dla Brytyjczyków.
3. Trzeci atak i zdobycie reduty — Trzeci atak brytyjskich oddziałów, prowadzony w kolumnie i z wsparciem posiłków, doprowadził do zdobycia reduty po wyczerpaniu amunicji Amerykanów.
4. Odwrót kolonistów — Koloniści wycofali się przez Bunker Hill do Cambridge, osłaniani przez oddziały dowodzone przez Starka i Knowltona.

Uzbrojenie i technika

Ciekawostki

• Bitwa nosi nazwę od Bunker Hill, ale większość walk odbyła się na pobliskim Breed's Hill.
• Generał Clinton zanotował w swoim dzienniku, że kilka kolejnych takich zwycięstw zakończyłoby brytyjskie panowanie w Ameryce.
• Joseph Warren, prezydent Kongresu Prowincjonalnego Massachusetts, zginął jako ochotnik podczas bitwy.
• Brytyjczycy użyli pocisków zapalających do podpalenia wioski Charlestown, co stworzyło dymne tło bitwy.
• Koloniści mieli niedobór amunicji, co było kluczowe dla ich ostatecznego odwrotu.

Najczęstsze pytania

Dlaczego bitwa nazywa się Bitwą pod Bunker Hill, skoro walki toczyły się głównie na Breed's Hill?

Bitwa nazwana jest od Bunker Hill, pierwotnego celu obu stron, ale większość walk odbyła się na pobliskim Breed's Hill.

Kto byli główni dowódcy po obu stronach?

Siłami amerykańskimi dowodził pułkownik William Prescott, wśród ważnych przywódców byli Joseph Warren i Seth Pomeroy. Siłami brytyjskimi dowodził generał Thomas Gage wraz z generałami Williamem Howe'em, Johnem Burgoynem i Henrym Clintonem.

Jaki był wynik bitwy?

Brytyjczycy zdobyli kontrolę nad półwyspem, ale ponieśli ciężkie straty, więc bitwa była taktycznym zwycięstwem z wysokimi kosztami.

Jakie były straty po obu stronach?

Brytyjczycy mieli 1 054 ofiary (226 zabitych i 828 rannych), Amerykanie około 450 strat (115 zabitych i reszta rannych).