Mortier de 280 modèle 1914 Schneider

Opis

Mortier de 280 TR Modèle 1914 Schneider była francuską haubicą oblężniczą produkowaną przez firmę Schneider et Cie, używaną podczas pierwszej wojny światowej. Jej rozwój wynikał z rosyjskiej potrzeby modernizacji artylerii po niezadowalających wynikach w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. W 1909 roku podpisano umowę między Schneiderem a rosyjskim producentem Putilowem na wspólny rozwój i produkcję kilku typów dział, w tym haubicy oblężniczej 279,4 mm o zasięgu 6 000 m, która miała zastąpić przestarzałe rosyjskie działa podobnej kalibru. Pierwszy prototyp dostarczono Rosjanom w 1912 roku do szeroko zakrojonych testów. Mimo że broń nie była w stanie przebić najtwardszych betonowych fortec, jej ogólna wydajność została oceniona jako zadowalająca, co doprowadziło do zamówienia 16 sztuk z dostawą w 1915 roku.

Armia francuska wykazała zainteresowanie tą haubicą jako możliwą zastępcą Mortier de 270 mm modèle 1885 De Bange. Po pewnych wahaniach w 1913 roku zamówiono 18 sztuk. Dostawy do Rosji i Francji zostały opóźnione z powodu powszechnej mobilizacji w 1914 roku, która zakłóciła produkcję przemysłową. Podczas wojny dostarczono 126 haubic armii francuskiej i 26 Rosji pod oznaczeniem 280 mm Schneider Mortar Model 1914/15. Po wojnie kolejne 25 luf zamontowano na podwoziu ciężkiego samobieżnego działa Saint-Chamond jako Mortier 280 mm TR de Schneider sur affût-chenilles St Chamond.

Haubica miała konwencjonalną konstrukcję jak na swoje czasy, używała systemu hydro-pneumatycznego do tłumienia odrzutu. Łoże było umieszczone na platformie ogniowej z ograniczonym obrotem poziomym 20°. Nietypowym elementem były dwa duże stalowe podkładki na wahliwych wysięgnikach z tyłu, które zapobiegały przewróceniu się podczas strzału pod wysokim kątem. Pod łożem należało wykopać dół na odrzut, w który wchodziła stalowa skrzynka platformy ogniowej. Broń miała zamek śrubowy z zamknięciem de Bange i używała nabojów z ładunkiem prochu workowego. Granaty o masie 205 kg były ładowane za pomocą dźwigu i wózka na szynach za zamkiem. Cała haubica rozkładana była na cztery części do transportu na czterech powozach konnych, przy czym poszczególne części stanowiły jednocześnie podwozie wozów, co było innowacyjne, ale praktycznie słabe rozwiązanie ograniczające prędkość transportu do marszu pieszego.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Francuskie haubice Schneider pojawiły się po raz pierwszy w kwietniu 1916 roku w bitwie pod Verdun i służyły do końca pierwszej wojny światowej w bateriach dwu- a później trzydziałowych. Ich głównym zadaniem była ogień przeciwartyleryjski i niszczenie fortec odpornych na artylerię polową. Haubice były niezawodne i lubiane przez załogi. Przy wznowieniu wojny ruchomej w ostatnich miesiącach konfliktu, ze względu na długi czas przygotowania stanowiska ogniowego i powolny transport, straciły na użyteczności.

Na początku drugiej wojny światowej nadal znajdowały się na wyposażeniu. W czerwcu 1940 roku zostały skutecznie użyte przez armię francuską przeciwko włoskiej twierdzy Chaberton na granicy francusko-włoskiej. Niektóre egzemplarze po bitwie o Francję zostały użyte przez Niemców pod oznaczeniem 28 cm Mrs. 601 (f), na przykład podczas oblężenia Leningradu w latach 1943-44. W służbie rosyjskiej haubice brały udział w walkach na froncie wschodnim, wojnie domowej w Rosji i wojnie polsko-bolszewickiej. Polska zdobyła kilka sztuk, lecz nie wiadomo o ich wykorzystaniu. W czerwcu 1941 roku Armia Czerwona miała nadal 25 tych dział.

Warianty

Ciekawostki

• Haubica używała systemu hydro-pneumatycznego do tłumienia odrzutu, co było wówczas powszechnym rozwiązaniem.
• Przeciw przewróceniu podczas strzału pod wysokim kątem haubica miała dwa duże stalowe podkładki na wahliwych wysięgnikach z tyłu.
• Transport haubicy był unikalny, ponieważ poszczególne części haubicy stanowiły jednocześnie podwozie wozów, co ograniczało prędkość do marszu pieszego.
• Haubica była zdolna wystrzelić granat o masie 205 kg na odległość do 10 950 metrów.
• Francuskie haubice były używane także podczas drugiej wojny światowej, na przykład przeciwko włoskiej twierdzy Chaberton w 1940 roku.

Najczęstsze pytania

Jaki był główny cel Mortier de 280 modèle 1914 Schneider?

Głównym celem był ogień przeciwartyleryjski i niszczenie fortec odpornych na artylerię polową.

Ile osób liczyła załoga haubicy?

Załogę stanowiło 12 żołnierzy.

Jaki był zasięg haubicy?

Haubica miała zasięg do 10 950 metrów.

Czy haubica była używana także po pierwszej wojnie światowej?

Tak, była używana także podczas drugiej wojny światowej, a niektóre egzemplarze zostały przerobione na działa samobieżne.