194 mm Cannon GPF

Opis

Canon de 194 GPF (Grande Puissance Filloux) było pierwszym francuskim samobieżnym działem gąsienicowym, zaprojektowanym pod koniec I wojny światowej. Broń została opracowana na bazie działa 155 mm GPF i została rozwinięta w warsztatach Atelier de Construction de Puteaux pod kierownictwem Louisa Fillouxa. Początkowo działo miało być używane jako ciężkie działo polowe, ale po zakończeniu wojny zrezygnowano z tego pomysłu i z zamówionych 200 luf wyprodukowano tylko połowę do użycia w pojeździe Saint-Chamond.

Samobieżne działo miało unikalną konstrukcję, w której zastosowano dwa podwozia gąsienicowe – przedni pojazd przewoził amunicję i generator elektryczny, natomiast tylny pojazd niósł samo działo. Oba pojazdy były napędzane dwoma silnikami elektrycznymi, a energia była przesyłana za pomocą elastycznego kabla elektrycznego. Działo podczas transportu było wsuwane do tyłu na podwozie. W porównaniu z brytyjskim pojazdem Gun Carrier Mark I Canon de 194 GPF był bardziej zaawansowany – obsługiwany przez jedną osobę, wyposażony w hamulce hydrauliczne oraz automatyczny system regulacji odrzutu i pneumatyczne rekuperatory.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Produkcja rozpoczęła się w kwietniu 1918 roku, a pojazd był testowany tuż przed końcem I wojny światowej, choć bez samego działa Puteaux. W okresie międzywojennym służył w pułku artylerii w Valence razem z samobieżnymi działami 280 mm. Na wybuch II wojny światowej w czynnej służbie było 36 egzemplarzy, z których niektóre zostały zdobyte przez niemieckie jednostki i wcielone do Wehrmachtu pod oznaczeniem 19,4 cm Kanone 485(f) Selbstfahrlafette. Niektóre z nich zostały użyte na froncie wschodnim w 1942 roku. Armia włoska używała dwóch pojazdów jako dział nadbrzeżnych pod Rzymem pod oznaczeniem Cannone da 194/32. Niemcy wykorzystali także niektóre lufy 194 mm na francuskich nadbrzeżnych moździerzach Mortier G de 270 Mle 1889. Kilka egzemplarzy rozmieszczono również w Danii do obrony wybrzeża. Jedyny zachowany egzemplarz jest wystawiony w U.S. Army Artillery Museum w Fort Sill w Oklahomie.

Warianty

Ciekawostki

• Canon de 194 GPF było pierwszym francuskim samobieżnym działem gąsienicowym.
• Napęd obu części pojazdu zapewniały silniki elektryczne zasilane z generatora umieszczonego w przednim pojeździe.
• Podczas transportu działo było wsuwane do tyłu na podwozie, co było nietypowym rozwiązaniem dla samobieżnych dział tamtych czasów.
• Niemiecka armia używała zdobycznych egzemplarzy pod oznaczeniem 19,4 cm Kanone 485(f) Selbstfahrlafette.
• Jedyne zachowane egzemplarze są wystawione w USA, w U.S. Army Artillery Museum w Fort Sill.

Najczęstsze pytania

Kto zaprojektował Canon de 194 GPF?

Działo zaprojektował Louis Filloux w warsztatach Atelier de Construction de Puteaux, pojazd zaprojektował pułkownik Émile Rimailho.

Jaki był napęd pojazdu?

Pojazd miał dwa podwozia gąsienicowe napędzane silnikami elektrycznymi, energię dostarczał generator w przednim pojeździe.

Gdzie służyły pojazdy Canon de 194 GPF podczas II wojny światowej?

Niektóre pojazdy były używane przez armię niemiecką na froncie wschodnim, inne przez armię włoską jako działa nadbrzeżne pod Rzymem, a kilka egzemplarzy rozmieszczono w Danii do obrony wybrzeża.

Ile egzemplarzy było w czynnej służbie na początku II wojny światowej?

Było ich 36.