SM-62 Snark

Opis

Projekt Mastiff, którego celem było stworzenie rakiety zdolnej do przenoszenia bomby atomowej, rozpoczął się bezpośrednio po ujawnieniu istnienia bomby atomowej. Ze względu na ograniczenia bezpieczeństwa związane z Projektem Manhattan rozwój był początkowo skomplikowany, a program stał się długotrwałą porażką. Po II wojnie światowej rozwój rakiet manewrujących przeszedł pod kontrolę USAF, gdzie Northrop badał dwie koncepcje – poddźwiękowy MX-775A Snark oraz naddźwiękowy MX-775B Boojum. W wyniku cięć budżetowych w latach 1946 i 1949 program Snark został zredukowany i skoncentrował się na rozwoju systemu nawigacyjnego oraz pojazdu testowego N-25. Rozwój ciężkiego gwiezdnego systemu nawigacyjnego był bardzo wymagający i wymagał setek godzin lotów na samolotach. Później opracowano większy międzykontynentalny model B-62 (N-69), napędzany silnikami J71, a następnie J57, z dodatkowymi zbiornikami paliwa pod skrzydłami dla zwiększenia zasięgu. Testy przeniesiono na Atlantyckie Pole Testowe w Cape Canaveral z powodu braku miejsca w Holloman. Rozwój opóźniały problemy aerodynamiczne i ciągłe przeróbki, co prowadziło do drwin o "Snark infested waters" w Cape Canaveral.

Technicznie była to rakieta o długości 20,5 metra, z maksymalną prędkością około 1050 km/h i zasięgiem około 10 200 km. Była to rakieta z silnikiem odrzutowym, startująca z pojazdu ciężarowego za pomocą dwóch silników rakietowych na paliwo stałe, a następnie napędzana silnikiem odrzutowym Pratt & Whitney J57. Rakieta nie miała poziomych powierzchni ogonowych, zamiast nich używała elevonów i podczas lotu leciała z nietypowo uniesionym nosem. W końcowej fazie lotu głowica jądrowa oddzielała się i podążała po trajektorii balistycznej, podczas gdy kadłub rakiety wykonywał gwałtowny manewr, aby uniknąć kolizji z głowicą i stworzyć zamieszanie radarowe.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

W maju 1957 roku na bazie Amarillo w Teksasie utworzono pierwszą grupę instruktorów do szkolenia obsługi międzykontynentalnych rakiet. Na bazie Presque Isle w stanie Maine 1 stycznia 1959 roku aktywowano 702. strategiczne skrzydło rakietowe, które 27 maja 1959 roku przyjęło pierwszą rakietę Snark. Pierwsza rakieta została postawiona w stan gotowości 18 marca 1960 roku, podczas gdy wcześniej, w 1957 roku, w stan gotowości wprowadzono znacznie lepszą międzykontynentalną rakietę balistyczną Atlas D. W 1960 roku ćwiczenia wykazały, że tylko 20% rakiet spełniało standardy SAC, ale niezawodność poprawiła się do 95% w lutym 1961 roku. Łącznie rozmieszczono 30 rakiet na jednej bazie. W marcu 1961 roku prezydent Kennedy uznał Snark za przestarzały, a 25 czerwca 1961 roku jednostka została rozwiązana. Program był krytykowany za niewystarczającą precyzję i niezawodność, przy czym niektóre rakiety podczas testów znacznie odbiegały od celu, a jedna rakieta została odnaleziona dopiero w Brazylii w 1983 roku. Rozwój międzykontynentalnych rakiet balistycznych, które były szybsze i mniej podatne na atak, szybko przyćmił Snark.

Warianty

Ciekawostki

• Rakieta Snark została nazwana na cześć postaci z książki "The Hunting of the Snark" autorstwa Lewisa Carrolla.
• Snark była najdłuższą naziemną rakietą manewrującą o zasięgu, jaką kiedykolwiek używały USA.
• Podczas testów odnaleziono rakietę, która zaginęła i została odkryta dopiero w Brazylii w 1983 roku.
• Snark używała pierwszego silnika odrzutowego Pratt & Whitney J57 o ciągu ponad 10 000 lbf.
• Podczas oddzielania głowicy na końcu lotu kadłub wykonał gwałtowny manewr mający zmylić radar przeciwnika.

Najczęstsze pytania

Jakiego typu głowicę niosła rakieta SM-62 Snark?

Niosła termojądrową głowicę W39.

Dlaczego program Snark został zakończony?

Ponieważ został przyćmiony przez szybsze i bardziej niezawodne międzykontynentalne rakiety balistyczne, które oferowały lepsze możliwości strategiczne.

Jaka była główna technologia nawigacyjna rakiety Snark?

Używała skomplikowanego gwiezdnego systemu nawigacyjnego do określania pozycji podczas lotu.

Gdzie znajdowała się jedyna operacyjna baza rakiet SM-62 Snark?

Na bazie Presque Isle w stanie Maine.