klasa King Edward VII
Klasa King Edward VII była klasą predrednotów Royal Navy.
Opis
Klasa King Edward VII stanowiła istotny jakościowy krok w konstrukcji brytyjskich pancerników predrednought, kontynuując linię klas rozpoczętą klasą Majestic. W porównaniu z poprzednimi klasami, okręty tej klasy miały o 1000 ton większą wyporność, a ich siła ognia została zwiększona przez dodanie czterech dział 234mm. To rozwiązanie jednak w praktyce komplikowało kierowanie ogniem, ponieważ trudno było rozróżnić trafienia pocisków obu głównych kalibrów.
Główne uzbrojenie stanowiły cztery działa 305mm w wieżach dwudziałowych, uzupełnione przez cztery działa 234mm w wieżach jednolufowych. Uzbrojenie pomocnicze obejmowało dziesięć dział kasematowych 152mm, czternaście dział 76mm, czternaście dział 47mm oraz cztery wyrzutnie torped 457mm. Układ napędowy składał się z dwóch maszyn parowych o mocy 18 000 ihp, napędzających dwie śruby okrętowe. Liczba i typ zastosowanych kotłów różniły się w ramach klasy – na przykład okręt Dominion miał szesnaście kotłów Babcock and Wilcox, podczas gdy New Zealand miała dwanaście kotłów Niclausse. Maksymalna prędkość wynosiła 18,5 węzła.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1905 |
Służba i użycie bojowe
Klasa King Edward VII wchodziła do służby w czasie, gdy ukończono rewolucyjny pancernik HMS Dreadnought, co spowodowało szybkie starzenie się okrętów tej klasy. Mimo to służyły w różnych rolach przez większość I wojny światowej. W 1912 roku z tych okrętów utworzono 3. dywizjon pancerników, który brał udział w operacjach na Morzu Śródziemnym podczas pierwszej wojny bałkańskiej w latach 1912–1913. W pierwszej połowie I wojny światowej dywizjon był częścią Wielkiej Floty, a okręty były używane także na innych teatrach działań, jednak stopniowo wycofywano je z pierwszej linii.
Podczas wojny dwa okręty zostały utracone – King Edward VII zatonął na minie położonej przez niemiecki pomocniczy krążownik SMS Möwe, a Britannia została zatopiona dwoma torpedami niemieckiego okrętu podwodnego SM UB 50. Pozostałe sześć okrętów zostało sprzedanych na złom w latach 1920–1921.
Ciekawostki
- Klasa King Edward VII była pierwszą brytyjską klasą pancerników, która oprócz głównego kalibru miała także cztery działa 234mm.
- Kierowanie ogniem było utrudnione z powodu trudności w rozróżnieniu trafień pocisków dwóch głównych kalibrów.
- Britannia była ostatnim brytyjskim okrętem wojennym zatopionym podczas I wojny światowej.
- Liczba i typ zastosowanych kotłów różniły się między poszczególnymi okrętami klasy.
- Okręty tej klasy zostały szybko wycofane i zezłomowane po I wojnie światowej.
Najczęstsze pytania
- Ile okrętów klasy King Edward VII zostało zbudowanych?
- Łącznie zbudowano osiem jednostek tej klasy.
- Jakie było główne uzbrojenie okrętów klasy King Edward VII?
- Główne uzbrojenie stanowiły cztery działa 305mm w wieżach dwudziałowych oraz cztery działa 234mm w wieżach jednolufowych.
- Jakie były losy okrętów tej klasy podczas I wojny światowej?
- Dwa okręty zostały zatopione podczas wojny, pozostałe sześć zostało zezłomowanych po wojnie.
- Jaka była moc układu napędowego okrętów klasy King Edward VII?
- Układ napędowy składał się z dwóch maszyn parowych o mocy 18 000 ihp.