klasa Seawolf
Klasa Seawolf to klasa amerykańskich szybkich okrętów podwodnych o napędzie jądrowym.
Opis
Klasa Seawolf została opracowana w połowie lat 80. jako odpowiedź na potrzebę utrzymania technologicznej przewagi amerykańskich okrętów podwodnych nad radzieckimi także w XXI wieku. Było to kolejne ulepszenie poprzedniej klasy Los Angeles, kładące nacisk na cichszą pracę, lepszą manewrowość, silniejsze uzbrojenie i nowocześniejszą elektronikę. Konstrukcja okrętów umożliwia również szerokie modernizacje i jest przystosowana do operacji arktycznych. Kadłub wykonany jest w całości ze specjalnej stali HY-100, co było w amerykańskich okrętach podwodnych po raz pierwszy.
Uzbrojenie stanowi osiem wyrzutni torped 660mm, co jest dwukrotnością w porównaniu do poprzedniej klasy Los Angeles, która miała cztery wyrzutnie torped 533mm. Z tych wyrzutni można wystrzeliwać różne typy broni, w tym torpedy MK-48 ADCAP, przeciwokrętowe pociski UGM-84 Harpoon, pociski manewrujące BGM-109 Tomahawk oraz miny morskie. Zapas amunicji wynosi 50 pocisków lub torped, co jest o 30% więcej niż w poprzedniej klasie. Na dziobie znajduje się wydajny sonar BQQ 5D oraz system bojowy AN/BSY-2. Napęd zapewnia reaktor jądrowy General Electric PWR S6W oraz dwie turbiny z jednym śrubą napędowym, umożliwiające prędkość do 35 węzłów pod wodą i maksymalną głębokość zanurzenia 610 metrów. Okręty są znacznie cichsze niż poprzednie klasy, co zwiększa ich zdolność do działania bez wykrycia.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Stany Zjednoczone Ameryki |
|---|
Służba i użycie bojowe
Klasa Seawolf była pierwotnie planowana na 29 jednostek, ale z powodu zakończenia zimnej wojny i zmiany doktryny amerykańskiej marynarki wojennej w kierunku operacji przybrzeżnych program ograniczono do trzech zbudowanych okrętów. Jednostki nadal pozostają w służbie. W październiku 2021 doszło do wypadku okrętu USS Connecticut, który podczas podwodnego rejsu uderzył w niezmapowaną górę podwodną w rejonie Indo-Pacyfiku. W wyniku wypadku nikt nie zginął, ale 12 marynarzy zostało rannych. Dochodzenie doprowadziło do odwołania kilku oficerów, a naprawy okrętu przeciągnęły się na prawie pięć lat z planowanym powrotem do służby we wrześniu 2026 i planowanym wycofaniem w roku 2031.
Warianty
Ciekawostki
- Klasa Seawolf jest pierwszą amerykańską klasą okrętów podwodnych, której kadłub jest w całości wykonany ze specjalnej stali HY-100.
- Okręty klasy Seawolf są dziesięć razy cichsze niż ulepszona wersja klasy Los Angeles (688i) i siedemdziesiąt razy cichsze niż klasyczna klasa Los Angeles.
- W trybie cichym mogą płynąć z prędkością 20 węzłów, co jest dwukrotnością prędkości w trybie cichym ulepszonej klasy Los Angeles, bez ryzyka wykrycia.
- Program pierwotnie zakładał 29 jednostek, ale z powodu zakończenia zimnej wojny i zmiany doktryny zbudowano tylko trzy.
- USS Jimmy Carter jest drugą amerykańską łodzią podwodną szpiegowską zbudowaną od podstaw do operacji specjalnych po NR-1.
Najczęstsze pytania
- Ile okrętów podwodnych klasy Seawolf zostało zbudowanych?
- Zbudowano tylko trzy okręty tej klasy.
- Jakie jest główne uzbrojenie okrętów podwodnych klasy Seawolf?
- Główne uzbrojenie stanowi osiem wyrzutni torped 660mm, z których można wystrzeliwać torpedy MK-48 ADCAP, przeciwokrętowe pociski UGM-84 Harpoon, pociski BGM-109 Tomahawk oraz miny morskie.
- Jakie jest główne zadanie okrętów podwodnych klasy Seawolf?
- Głównym zadaniem było niszczenie radzieckich okrętów podwodnych.
- Czym różni się USS Jimmy Carter od pozostałych okrętów klasy Seawolf?
- USS Jimmy Carter ma wydłużony kadłub z 30-metrową sekcją Multi-Mission Platform do operacji specjalnych, w tym pomieszczenia dla jednostek specjalnych, warsztaty oraz hangary dla miniłodzi podwodnych i podwodnych dronów.