klasa Tegetthoff

Opis

Klasa Tegetthoff była klasą okrętów typu dreadnought marynarki austro-węgierskiej z okresu I wojny światowej, stanowiącą wyraźny skok jakościowy w porównaniu do wcześniejszych predreadnoughtów klasy Radetzky. Łącznie zbudowano cztery jednostki, które były pierwszymi ukończonymi pancernikami z głównym uzbrojeniem w wieżach potrójnych. Budowa została zainicjowana jako odpowiedź na włoskie dreadnoughty o podobnym uzbrojeniu, przy czym pierwsze trzy okręty zbudowała stocznia STT w Trieście, a czwarty stocznia Danubius w Rijece.

Konstrukcyjnie były to eleganckie jednostki o wysokich burtach, zwartych nadbudówkach i czterech symetrycznie rozmieszczonych wieżach działowych. Pancerz był solidny, z pasem bocznym o grubości 150–280 mm oraz czołowymi częściami wież chronionymi pancerzem 280 mm. Główne uzbrojenie stanowiło dwanaście dział 305 mm firmy Škoda Plzeň, uzupełnionych działami pomocniczymi 150 mm oraz osiemnastoma działami 66 mm przeciw torpedowcom. Układ napędowy obejmował kotły Yarrow i turbiny parowe Parsons o mocy 27 000 KM i maksymalnej prędkości 20,3 węzła, przy czym ostatnia jednostka Szent István miała kotły Babcock & Wilcox i turbiny AEG Curtis o mocy 26 000 KM.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

W I wojnie światowej klasa Tegetthoff stanowiła najnowocześniejsze i najsilniejsze jednostki marynarki austro-węgierskiej. Po przystąpieniu Włoch do wojny okręty te przez większość czasu pozostawały ukryte w portach z powodu przewagi wrogich flot. Używano ich głównie jako rezerwę i siłę zdolną zagrozić wrogim pancernikom, przy czym ciężka artyleria była czasem wykorzystywana do ostrzału celów lądowych. Trzy jednostki wzięły udział w wyprawie przeciwko włoskiemu wybrzeżu koło Ancony w maju 1915.

10 czerwca 1918 klasa miała osłaniać wyprawę przeciw blokadzie Cieśniny Otranto, ale akcja została odwołana po zatopieniu okrętu Szent István przez włoski torpedowiec MAS 15. Pod koniec wojny zatopiony został także Viribus Unitis włoskim sterowanym torpedem Mignatta. Pozostałe okręty zostały po wojnie rozebrane przez zwycięskie mocarstwa.

Ciekawostki

• Klasa Tegetthoff była pierwszym ukończonym pancernikiem z głównym uzbrojeniem w wieżach potrójnych.
• Czwarta jednostka Szent István została zbudowana w stoczni Danubius w Rijece, gdzie jej jakość była znacznie gorsza niż poprzednich trzech okrętów.
• Główne działa miały długość lufy 45 kalibrów i prędkość wylotową 800 m/s, co umożliwiało zasięg do 20 km.
• Pancerz okrętów obejmował pas boczny o wysokości do 4,8 metra i grubości do 280 mm.
• Po wojnie Prinz Eugen został przekazany Francji, gdzie służył jako cel ćwiczebny i został zatopiony w 1922 roku.

Najczęstsze pytania

Ile jednostek klasy Tegetthoff zostało zbudowanych?

Łącznie zbudowano cztery jednostki tej klasy.

Jakie było główne uzbrojenie okrętów klasy Tegetthoff?

Główne uzbrojenie stanowiło dwanaście dział 305 mm umieszczonych w czterech wieżach potrójnych.

Kto zbudował okręty klasy Tegetthoff?

Pierwsze trzy okręty zbudowała stocznia Stabilimento Tecnico Triestino w Trieście, a czwarty stocznia Danubius w Rijece.

Jaki był los okrętów klasy Tegetthoff po I wojnie światowej?

Viribus Unitis został zatopiony włoskim sterowanym torpedem, Szent István włoskim torpedowcem MAS, Prinz Eugen przekazano Francji i zatopiono jako cel ćwiczebny, Tegetthoff zdobyła Włochy i została zezłomowana w latach 1924–1925.