klasa UB I
Klasa UB I była klasą przybrzeżnych okrętów podwodnych niemieckiej marynarki cesarskiej z okresu pierwszej wojny światowej.
Opis
Klasa UB I została opracowana w 1914 roku na potrzeby niemieckiej cesarskiej marynarki wojennej jako mała przybrzeżna łódź podwodna o prostej konstrukcji i niewielkich rozmiarach, umożliwiających szybką budowę i transport koleją. Prace rozwojowe prowadzono w stoczni Germaniawerft w Kilonii pod kierownictwem dra Hansa Techela. Łodzie podwodne miały jednokadłubową koncepcję, wyporność 142 tony i mogły być podzielone na pięć sekcji do transportu kolejowego. Uzbrojenie stanowił jeden karabin maszynowy 7,9mm oraz dwie dziobowe wyrzutnie torped 450mm z dwoma przenoszonymi torpedami. Układ napędowy obejmował czterocylindrowy silnik Diesla Daimler lub Kortig o mocy 60 KM oraz silnik elektryczny Siemens Schuckertwerke o mocy 120 KM napędzający jedną śrubę.
Łodzie podwodne pierwszej serii osiągały prędkość 6,5 węzła na powierzchni i 5,5 węzła pod wodą z zasięgiem do 1650 mil morskich na powierzchni. Druga seria miała prędkość 7,5 węzła na powierzchni i 6,2 węzła pod wodą, zasięg 1500 mil morskich na powierzchni przy 5 węzłach oraz 5 mil morskich pod wodą przy 4 węzłach. Niektóre łodzie podwodne podczas służby zostały przebudowane na uzbrojenie w małokalibrowe działa, u austro-węgierskich łodzi karabin maszynowy został zastąpiony działkiem 37mm, a później 47mm. Niemieckie łodzie UB 10, UB 12, UB 16 i UB 17 zostały w 1917 roku przystosowane do przenoszenia min poprzez wydłużenie kadłuba i zamontowanie czterech szyb minowych.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Niemieckie cesarstwo |
|---|
Służba i użycie bojowe
Łodzie podwodne klasy UB I były używane podczas I wojny światowej na Morzu Północnym, Adriatyckim i Czarnym. We Flandrii operowały łodzie UB 2, UB 4, UB 5, UB 6, UB 10, UB 12, UB 13, UB 16 i UB 17, z których niektóre zostały przebudowane do kładzenia min. Sześć niemieckich łodzi podwodnych zostało przetransportowanych koleją do Puli, gdzie dwie (UB 1 i UB 15) zostały przekazane marynarce austro-węgierskiej, podczas gdy UB 3, UB 7, UB 8 i UB 14 kontynuowały podróż przez Dardanele na Morze Czarne. UB 3 została zatopiona u wybrzeży Smyrny, UB 7 również została później zatopiona, UB 8 sprzedano Bułgarii, a UB 14 została zdobyta.
Warianty
Ciekawostki
- Łodzie podwodne UB I zostały zaprojektowane tak, aby można je było podzielić na pięć sekcji i transportować koleją, co umożliwiało ich szybkie użycie.
- Prototyp łodzi podwodnej UB I został ukończony zaledwie 109 dni od zamówienia i 75 dni od położenia stępki, co świadczy o szybkości ich produkcji.
- Marynarka austro-węgierska otrzymała pięć łodzi tej klasy, z czego dwie pierwotnie przeznaczone dla Niemiec i trzy zbudowane bezpośrednio dla niej.
- Niektóre niemieckie łodzie podwodne UB I podczas służby zostały przebudowane na uzbrojenie w małokalibrowe działa, a później przystosowane do kładzenia min.
- Po zakończeniu I wojny światowej ocalałe łodzie podwodne UB I zostały przekazane zwycięskim mocarstwom i zezłomowane.
Najczęstsze pytania
- Dlaczego łodzie podwodne klasy UB I zostały zaprojektowane o małych rozmiarach?
- Małe rozmiary umożliwiały ich transport koleją i szybką budowę, co było ważne dla szybkiego użycia w okupowanych belgijskich portach.
- Ile łącznie zbudowano łodzi podwodnych klasy UB I?
- Łącznie zbudowano 20 łodzi tej klasy, z czego 17 dla Niemiec i 3 dla Austro-Węgier.
- Jakie było główne uzbrojenie łodzi podwodnych klasy UB I?
- Główne uzbrojenie stanowił jeden karabin maszynowy 7,9mm oraz dwie dziobowe wyrzutnie torped 450mm z dwoma przenoszonymi torpedami.
- Gdzie łodzie podwodne klasy UB I były używane podczas I wojny światowej?
- Były używane na Morzu Północnym, Adriatyckim i Czarnym, z niektórymi operującymi z belgijskich portów, a innymi transportowanymi do Puli i na Morze Czarne.