Obrona perimetru pusańskiego

Tło i przyczyny

Latem 1950 roku wojska północnokoreańskie przekroczyły linię demarkacyjną na 38. równoleżniku z zamiarem zjednoczenia Korei pod komunistyczną ideologią. Koreańczycy z Północy szybko posuwali się na południe i zdobyli główne miasta Korei Południowej, w tym Seul, podczas gdy armia południowokoreańska cierpiała na brak organizacji i wyposażenia.

Organizacja Narodów Zjednoczonych zdecydowała się wysłać jednostki wojskowe na pomoc Korei Południowej, przy czym główną siłą była amerykańska Ósma Armia pod dowództwem generała Douglasa MacArthura. Jednostki amerykańskie były początkowo niedostatecznie liczne i poniosły szereg porażek, ale stopniowo napływały kolejne posiłki. Koreańczycy z Północy próbowali okrążyć obszar perymetru pusańskiego, ostatniej linii obronnej ONZ na południowym wschodzie Półwyspu Koreańskiego.

Siły i dowódcy

Koreańska Ludowa Armia była zorganizowana w dziesięć dywizji liczących około 90 000 żołnierzy i setki czołgów T-34, ale z powodu strat i braków zaopatrzenia ich siła została osłabiona do około 70 000 żołnierzy i około 40 czołgów. Po stronie ONZ stała Ósma Armia USA z trzema dywizjami (24., 25. Dywizja Piechoty i 1. Dywizja Kawalerii) oraz armią południowokoreańską liczącą 58 000 żołnierzy podzielonych na pięć dywizji. W trakcie bitwy dotarły kolejne jednostki ONZ, w tym 2. Dywizja Piechoty, 1. Tymczasowa Brygada Piechoty Morskiej oraz brytyjska 27. Brygada Wspólnoty Narodów.

Dowódcą ONZ był generał Douglas MacArthur, natomiast dowództwo wojsk północnokoreańskich nie zostało szczegółowo opisane. Głównym celem ONZ było utrzymanie Pusanu jako portu zaopatrzeniowego i przyczółka do kontrataku.

Przebieg bitwy

Po serii porażek i odwrotów jednostki ONZ wycofały się do perymetru pusańskiego, gdzie utworzyły linię obronną o długości około 230 km wzdłuż rzeki Nakdonggang. Koreańczycy z Północy rozpoczęli w sierpniu szeroką ofensywę na wszystkich odcinkach frontu, aby przełamać obronę i okrążyć perymetr.

Jednostki ONZ, mimo początkowej presji i strat, wykorzystywały przewagę w zaopatrzeniu, wsparciu lotniczym i morskim. Kontratak prowadzony przez Ósmą Armię rozpoczął się w sierpniu atakiem Task Force Kean w rejonie Masan, którego celem było zabezpieczenie przełęczy Jinju. Walki były zacięte i przeplatały się sukcesy z niepowodzeniami, przy czym jednostki amerykańskie kilkakrotnie wycofywały się i ponownie zdobywały utracone pozycje.

Koreańczycy z Północy byli stopniowo osłabiani przez braki zaopatrzenia i straty, podczas gdy ONZ stopniowo uzupełniała swoje siły i poprawiała obronę. Walki trwały do połowy września, kiedy desant w Inczonie umożliwił rozpoczęcie kontrataku i przełamanie linii obronnej wojsk północnokoreańskich.

Straty

Straty jednostek amerykańskich w ostatnim miesiącu przed bitwą szacuje się na około 6 000 żołnierzy, podczas gdy straty południowokoreańskie ocenia się na 70 000. Straty jednostek północnokoreańskich nie są dokładnie udokumentowane, ale podczas inwazji ponieśli ciężkie straty, w tym szacunkowo 58 000 zabitych lub rannych. Dokładne liczby strat nie są dostępne.

Następstwa i znaczenie

Bitwa o perymetr pusański była kluczowym momentem wojny koreańskiej, ponieważ zatrzymała postęp wojsk północnokoreańskich i zapobiegła upadkowi Korei Południowej. Umożliwiła siłom sojuszniczym zgromadzenie wystarczających rezerw i rozpoczęcie kontrataku, który doprowadził do wyparcia Koreańczyków z Północy z terytorium Korei Południowej.

Dzięki utrzymaniu perymetru pusańskiego jednostki ONZ mogły korzystać z portu Pusan do zaopatrzenia i uzupełniania sił, co było decydujące dla dalszego przebiegu wojny. Desant w Inczonie i następny marsz na północ oznaczały przełom w konflikcie i zakończyły okres odwrotów i porażek sił sojuszniczych.

Kluczowe fazy

1. Odwrót i utworzenie perymetru pusańskiego — Jednostki ONZ wycofały się do linii obronnej wokół Pusanu, aby zatrzymać postęp wojsk północnokoreańskich.
2. Północnokoreańska ofensywa w sierpniu — Koreańczycy z Północy rozpoczęli szeroki atak na wszystkich odcinkach frontu, aby przełamać obronę perymetru.
3. Kontratak ONZ — Ósma Armia ONZ rozpoczęła ataki w rejonie Masan i innych odcinkach, stopniowo wypierając Koreańczyków z Północy.
4. Desant w Inczonie i przełamanie perymetru — Rozpoczęcie kontrataku ONZ we wrześniu, który doprowadził do przełamania obrony wojsk północnokoreańskich i zakończenia bitwy.

Uzbrojenie i technika

Ciekawostki

• Perymetr pusański miał długość około 230 km i przebiegał wzdłuż rzeki Nakdonggang.
• Z powodu suszy i wysokich temperatur sięgających 40 °C jednostki ONZ szczególnie cierpiały z powodu strat spowodowanych upałem.
• Wysadzenie mostu przez rzekę Nakdonggang doprowadziło do śmierci kilkuset uchodźców próbujących przekroczyć most.
• Pod koniec bitwy Ósma Armia ONZ miała większe wsparcie lotnicze niż generał Omar Bradley podczas II wojny światowej w Europie.
• Podczas bitwy Koreańczycy z Północy próbowali wykorzystać cztery główne drogi do przebicia się do obszaru perymetru.

Najczęstsze pytania

Kiedy odbyła się bitwa o perymetr pusański?

Bitwa trwała od 4 sierpnia do 18 września 1950 roku.

Kto dowodził sojuszniczymi siłami ONZ w bitwie?

Dowódcą był generał Douglas MacArthur.

Jaki był wynik bitwy?

Siły sojusznicze ONZ zatrzymały inwazję północnokoreańską i rozpoczęły kontratak, który doprowadził do wyparcia Koreańczyków z Północy z Korei Południowej.

Jaką rolę odegrał port Pusan?

Pusan służył jako kluczowy port zaopatrzeniowy i umożliwił uzupełnianie jednostek oraz materiałów podczas bitwy.