Jaki był główny powód opracowania haubicy leFH 18/40?

Celem było opracowanie lżejszej i łatwej w produkcji haubicy, która byłaby szybko dostępna dla Wehrmachtu.

Jakie podwozie zastosowano w haubicy leFH 18/40?

Zastosowano podwozie działa przeciwpancernego 7,5 cm PaK 40 z drążkami skrętnymi i większymi kołami.

Gdzie haubica leFH 18/40 była używana poza Niemcami?

Została wyeksportowana do Finlandii, Rumunii, Czechosłowacji oraz pojawiła się w wojnie nigeryjsko-biafrańskiej.

Jakie zmiany wprowadziła Czechosłowacja w wersji M18/49?

Zastąpiono koła druciane stałymi kołami z oponami, a haubice były ciągnięte przez pojazdy Praga V3S i Tatra 111R.

Działo · Niemcy nazistowskie · 1942

10,5-cm-leichte Feldhaubitze 18/40

10,5-cm-leichte Feldhaubitze 18/40 to działo. Kraj pochodzenia: nazistowskie Niemcy. Wprowadzenie do uzbrojenia: 1942.

Typlekki haubic

KrajNiemcy

Wprowadzenie1942

Uzbrojenie105 mm haubica

Opis

W marcu 1942 Wehrmacht wydał wymaganie na lżejszą haubicę, która byłaby szybko dostępna i łatwa w produkcji. Wymaganie to zostało spełnione przez montaż lufy z haubicy leFH 18M na podwoziu działa przeciwpancernego 7,5 cm PaK 40. Nowe podwozie używało drążków skrętnych na całej długości do zawieszenia kół, co poprawiło stabilność i umożliwiło szybszy ogień.

Oryginalne koła podwozia PaK 40 były zbyt małe do użycia z haubicą, dlatego zostały zastąpione większymi tłoczonymi stalowymi kołami z pełnymi gumowymi oponami. Dzięki tej konstrukcji udało się zmniejszyć masę haubicy i jednocześnie zwiększyć jej szybkostrzelność. Haubica leFH 18/40 używała tych samych typów hamulców lufy co jej poprzednik leFH 18M.

Dane techniczne

Kraj pochodzenia	nazistowskie Niemcy
Wprowadzenie	1942

Służba i użycie bojowe

Haubica 10.5 cm leFH 18/40 uzupełniła standardowe działa 10.5 cm leFH 18 i leFH 18M podczas II wojny światowej. Generalnie nie była używana w samodzielnych pułkach artylerii przed bitwą pod Stalingradem w 1943 roku. Niektóre egzemplarze zostały wywiezione do Finlandii, gdzie znane były jako 105 H 33-40. Armia rumuńska otrzymała kilka tych haubic w 1943 roku, aby uzupełnić straty poniesione podczas bitwy pod Stalingradem.

Haubica pojawiła się ponownie w walkach podczas wojny nigeryjsko-biafrańskiej, kiedy Czechosłowacja przekazała Biafrze kilka egzemplarzy.

Warianty

M18/49Po II wojnie światowej Czechosłowacja zmodyfikowała konstrukcję, zastępując koła druciane stałymi kołami z oponami zamiast pełnych gumowych. Te haubice oznaczono jako M18/49 i były ciągnięte przez pojazdy Praga V3S 6×6 lub Tatra 111R 6×6. Były przechowywane w rezerwie strategicznej aż do 1981 roku.

Ciekawostki

Haubica leFH 18/40 została opracowana jako szybko produkowana i lżejsza alternatywa dla oryginalnego modelu leFH 18.
Zastosowanie podwozia z działa przeciwpancernego PaK 40 pozwoliło zwiększyć szybkostrzelność i zmniejszyć masę haubicy.
Niektóre haubice zostały wyeksportowane do Finlandii, gdzie nosiły oznaczenie 105 H 33-40.
Rumunia otrzymała te haubice w 1943 roku, aby uzupełnić straty po bitwie pod Stalingradem.
Czechosłowacka wersja M18/49 była w służbie czynnej i rezerwie strategicznej aż do 1981 roku.

Najczęstsze pytania

Jaki był główny powód opracowania haubicy leFH 18/40?: Celem było opracowanie lżejszej i łatwej w produkcji haubicy, która byłaby szybko dostępna dla Wehrmachtu.
Jakie podwozie zastosowano w haubicy leFH 18/40?: Zastosowano podwozie działa przeciwpancernego 7,5 cm PaK 40 z drążkami skrętnymi i większymi kołami.
Gdzie haubica leFH 18/40 była używana poza Niemcami?: Została wyeksportowana do Finlandii, Rumunii, Czechosłowacji oraz pojawiła się w wojnie nigeryjsko-biafrańskiej.
Jakie zmiany wprowadziła Czechosłowacja w wersji M18/49?: Zastąpiono koła druciane stałymi kołami z oponami, a haubice były ciągnięte przez pojazdy Praga V3S i Tatra 111R.