Ch-20
Ch-20 (w kodzie NATO AS-3 Kangaroo) była radziecką nadźwiękową rakietą powietrzną o lotu poziomego, uzbrojoną w głowicę jądrową, a później termojądrową.
Opis
Prace nad rakietą Ch-20 rozpoczęto w 1954 roku pod oznaczeniem Kometa K-20. Miała umożliwić radzieckim strategicznym bombowcom Tupolew Tu-95K przeprowadzanie uderzeń jądrowych z obszarów poza zasięgiem wrogiej obrony przeciwlotniczej. Za rozwój odpowiadało Biuro konstrukcyjne Mikojana OKB-155, natomiast system naprowadzania opracowywało KB-1. Prototyp rakiety testowano w latach 1957–1958, a próby wojskowe zakończono 1 listopada 1959. Kompleks K-20 oficjalnie wprowadzono do uzbrojenia 9 września 1960.
Rakieta Ch-20 miała skrzydła delta o kącie 55°, prostą powierzchnię ogonową i była napędzana silnikiem odrzutowym Ljulka AL-7FK o ciągu 60–70 kN. Jej konstrukcja była inspirowana eksperymentalnym samolotem Mikojan-Gurewicz I-7U. Uzbrojenie stanowiła głowica jądrowa lub później silniejsza termojądrowa o mocy do 3 Mt TNT, alternatywnie mogła przenosić głowicę konwencjonalną. Rakieta była przenoszona półschowana pod kadłubem samolotu Tu-95K na specjalnym wieszaku i chroniona aerodynamiczną osłoną.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Związek Radziecki |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1959 |
Służba i użycie bojowe
Rakieta Ch-20 była na wyposażeniu Związku Radzieckiego w latach 1960–1991. Jej głównym przeznaczeniem było przeprowadzanie uderzeń jądrowych na cele na terytorium USA, później także ataki na okręty wojenne. Eksploatacja kompleksu Tu-95K/Ch-20 wykazała, że zasięg samolotu zmniejszył się z powodu masy rakiety i zwiększonego oporu aerodynamicznego, co doprowadziło do opracowania wersji Tu-95KD zdolnej do tankowania w locie.
Rakieta została wycofana na mocy układu rozbrojeniowego START I. Odpalanie odbywało się na wysokości 15 000 m, rakieta leciała z prędkością 1850 km/h na wysokości 20 000 m i miała zasięg 350–800 km.
Warianty
Ciekawostki
- Rakieta Ch-20 była na wyposażeniu Związku Radzieckiego ponad 30 lat (1960–1991).
- Za rozwój systemu naprowadzania odpowiadało odrębne biuro konstrukcyjne KB-1.
- Rakieta pierwotnie przeznaczona była do ataków na terytorium USA, później także na okręty wojenne.
- Silnik odrzutowy Ljulka AL-7FK pochodził z eksperymentalnego myśliwca Mikojan-Gurewicz I-7U.
- Rakieta została wycofana na mocy układu rozbrojeniowego START I.
Najczęstsze pytania
- Jaki był główny nośnik rakiety Ch-20?
- Głównym nośnikiem rakiety Ch-20 był strategiczny bombowiec Tupolew Tu-95K.
- Jaka była maksymalna prędkość rakiety Ch-20?
- Maksymalna prędkość rakiety Ch-20 wynosiła 1850 km/h.
- Jaki był maksymalny zasięg rakiety Ch-20?
- Zasięg rakiety Ch-20 wynosił 350–800 km.
- Jakiego typu głowicę mogła nieść rakieta Ch-20?
- Rakieta mogła nieść głowicę jądrową, termojądrową do 3 Mt lub konwencjonalną o masie 2300 kg.