IT-1

Opis

IT-1 (Истребитель танков–1) był radzieckim rakietowym czołgiem z okresu zimnej wojny opartym na podwoziu czołgu T-62. Głównym uzbrojeniem był specjalnie zaprojektowany kierowany pocisk 3M7 Drakon, wystrzeliwany z wysuwanego wyrzutnika zamontowanego w niskoprofilowej wieży. Oprócz rakiet czołg wyposażono w karabin maszynowy PKT kalibru 7,62 mm z zapasem 2000 nabojów.

Pociski były przechowywane w automatycznym urządzeniu ładującym wewnątrz wieży, a kolejne trzy pociski znajdowały się w nieosłoniętej skrzyni na tylnej części wieży. Podczas ładowania na dachu wieży otwierała się klapa i rakieta była wysuwana na zewnątrz, przy czym jej osłona była odrzucana, a pocisk przygotowany do odpalenia. Sterowanie pociskiem odbywało się za pomocą radiowego systemu SACLOS wykorzystującego siedem częstotliwości i dwa kody, co zapobiegało wzajemnym zakłóceniom między pojazdami tej samej jednostki. Do walki nocnej dostępne było noktowizor, który jednak znacznie ograniczał zasięg pocisku.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Produkcja obiektu 150 (IT-1) trwała w latach 1968–1970, wyprodukowano 220 egzemplarzy. Czołgi miały wzmocnić siłę ognia czołgów T-62 i zostały przydzielone do batalionów w Białoruskim i Karpackim Okręgu Wojskowym, gdzie obsługiwały je załogi czołgów i artylerii. W praktyce IT-1 okazał się niepopularnym pojazdem z powodu ograniczonej liczby pocisków i dużej martwej strefy (300–500 metrów) przed możliwością sterowania pociskiem.

Dodatkowo złożoność obsługi i konserwacji w porównaniu z tradycyjnymi pojazdami artyleryjskimi prowadziła do jego niepopularności. Mimo że wyrzutnia rakiet była chwalona za celność na duże odległości, ogólna koncepcja nie była odpowiednia do sytuacji wojskowej tamtego okresu. Po zakończeniu służby około 1972 roku pozostałe czołgi zostały przebudowane na gąsienicowe pojazdy holownicze (BTS-4V).

Warianty

Ciekawostki

• IT-1 był oparty na podwoziu czołgu T-62 i przenosił 12 pocisków 3M7 Drakon w automatycznym urządzeniu ładującym.
• Sterowanie pociskami odbywało się za pomocą radiowego systemu SACLOS wykorzystującego siedem częstotliwości i dwa kody, co zapobiegało zakłóceniom między pojazdami tej samej jednostki.
• Pociski miały dużą martwą strefę 300–500 metrów, w której nie można było nimi sterować.
• IT-1 był w użyciu bardzo krótko, od 1968 do około 1972 roku, kiedy został wycofany i przebudowany na pojazdy holownicze.
• Mimo że koncepcja rakietowego czołgu nie powiodła się, Sowieci później skutecznie zintegrowali kierowane pociski z 125mm gładkolufowymi armatami czołgów po modelu T-64.

Najczęstsze pytania

Jakiego typu pociski używał czołg IT-1?

Czołg IT-1 używał specjalnie zaprojektowanych kierowanych pocisków przeciwpancernych 3M7 Drakon.

Ile pocisków przenosił IT-1 i jak były przechowywane?

Przenosił 12 pocisków w automatycznym urządzeniu ładującym oraz kolejne 3 pociski w nieosłoniętej skrzyni na tylnej części wieży.

Dlaczego IT-1 był niepopularny wśród załóg?

Z powodu ograniczonej liczby pocisków, dużej martwej strefy przed możliwością sterowania pociskiem oraz złożoności obsługi i konserwacji.

Jaki był los czołgów IT-1 po zakończeniu służby?

Zostały przebudowane na gąsienicowe pojazdy holownicze BTS-4V.