ISU-122
ISU-122 to pojazd opancerzony. Kraj pochodzenia: Związek Radziecki.
Opis
ISU-122 było ciężkim radzieckim samobieżnym działem opracowanym podczas II wojny światowej na podwoziu czołgów serii IS. Prace rozwojowe prowadzono w 1943 roku w czelabińskiej fabryce Kirova, gdzie po ukończeniu ISU-152 powstał prototyp z działem A-19S kalibru 122 mm, oznaczony jako "Obiekt 242". Głównym powodem powstania tej wersji był brak wystarczającej liczby dział kalibru 152 mm, dlatego część produkcji przekierowano na działa kalibru 122 mm, które miały lepszy efekt przeciwpancerny. Pierwsze seryjne pojazdy zjechały z linii produkcyjnej w kwietniu 1944 roku.
Konstrukcyjnie ISU-122 opierało się na ISU-152 i różniło się przede wszystkim uzbrojeniem, celownikami oraz rozmieszczeniem amunicji. Działo A-19S miało ręcznie obsługiwany zamek, co obniżało szybkostrzelność do 1,5–2,5 strzału na minutę. Późniejsza wersja ISU-122S była wyposażona w działo D-25S z zamkiem półautomatycznym, co zwiększyło szybkostrzelność do 4 strzałów na minutę. Pojazd miał pięcioosobową załogę, w ISU-122S liczba członków mogła zostać zmniejszona do czterech dzięki efektywniejszemu ładowaniu.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Związek Radziecki |
|---|
Służba i użycie bojowe
ISU-122 było wykorzystywane przede wszystkim jako niszczyciel czołgów, ale także jako działo szturmowe i okazjonalnie jako samobieżna haubica. Głównym zadaniem było niszczenie ciężkich niemieckich czołgów na dużym dystansie, gdzie wyróżniało się długim zasięgiem i silną amunicją. W walkach miejskich skuteczność była niższa niż w przypadku ISU-152, głównie z powodu długiej lufy utrudniającej manewrowanie.
Po II wojnie światowej niektóre ISU-122 zostały przebudowane na inne cele lub zmodernizowane (szczególnie w 1958 roku), przy czym większość została wycofana z armii radzieckiej na początku lat 60. Niektóre pojazdy były używane w innych państwach Układu Warszawskiego lub przekazane do sektora cywilnego, na przykład do potrzeb kolejnictwa czy w rejonach arktycznych.
Warianty
Ciekawostki
- ISU-122 powstało z powodu niedoboru dział kalibru 152 mm i wykorzystało zapasy dział kalibru 122 mm.
- Łącznie wyprodukowano 1 735 egzemplarzy ISU-122 oraz 675 egzemplarzy ISU-122S.
- ISU-122 miało maksymalny zasięg ponad 14 km, ale zwykle używano go na krótszych dystansach ze względu na ograniczenia celowników.
- Niektóre pojazdy po wojnie zostały przebudowane na cele cywilne, na przykład jako pojazdy ratunkowe na kolei.
- ISU-122 było eksportowane do Polski, Chin i Korei Północnej.
Najczęstsze pytania
- Jaka była główna różnica między ISU-122 a ISU-122S?
- ISU-122S było wyposażone w półautomatyczne działo D-25S, co zwiększyło szybkostrzelność w porównaniu do podstawowego ISU-122 z działem A-19S.
- Ile egzemplarzy ISU-122 wyprodukowano?
- Wyprodukowano łącznie 1 735 egzemplarzy ISU-122 oraz 675 egzemplarzy ISU-122S.
- Jaka była główna rola bojowa ISU-122?
- Podstawowym zadaniem ISU-122 było niszczenie ciężkich czołgów na dużym dystansie, ale używano go także jako działa szturmowego.
- Gdzie można dziś zobaczyć ISU-122?
- Zachowane egzemplarze są wystawione między innymi w muzeach w Petersburgu, Kubince, Moskwie, Kijowie oraz w innych miejscach w Polsce i na Białorusi.