Broń strzelecka · Wielka Brytania · 1895

Lee-Enfield

Brytyjski karabin powtarzalny słynący z szybkostrzelności dzięki gładkiemu zamkowi walcowemu.

Lee-Enfield
📷 Armémuseum (The Swedish Army Museum) · Public domain

Opis

Karabiny Lee-Enfield stanowią ważny kamień milowy w rozwoju broni piechoty armii brytyjskiej i krajów Wspólnoty Narodów. Ich rozwój nawiązał do poprzedniego modelu Lee-Metford, który został przyjęty do uzbrojenia w 1889 roku z odłączanym magazynkiem systemu Lee. W 1895 roku zaprezentowano karabin Lee-Enfield Mk.I, który wyróżniał się nowym gwintowaniem lufy oraz drobnymi zmianami przy przyrządach celowniczych. Ważnym krokiem było wprowadzenie skróconej wersji SMLE (Short Magazine Lee-Enfield) w 1902 roku, która ujednoliciła uzbrojenie całej armii i umożliwiła szybsze ładowanie za pomocą taśm.

Konstrukcyjnie Lee-Enfield charakteryzuje się odłączanym magazynkiem na dziesięć nabojów, co było wówczas standardem ponadprzeciętnym. Karabiny były stopniowo modernizowane, powstawały różne warianty z modyfikacjami przy przyrządach celowniczych, kolbach i innych detalach. Po II wojnie światowej opracowano także wariant snajperski L42 A1, który wykorzystywał nowy, ustandaryzowany nabój 7,62 × 51 mm NATO i był wyposażony w celownik optyczny.

Dane techniczne

Kraj pochodzeniaWielka Brytania
Wprowadzenie1895
Nabój.303 British
Pojemność10 naboi

Służba i użycie bojowe

Karabiny Lee-Enfield stanowiły od przełomu XIX i XX wieku aż do końca II wojny światowej główne uzbrojenie piechoty brytyjskich sił zbrojnych oraz armii Wspólnoty Narodów. Były używane także po II wojnie światowej, na przykład w walkach na Bliskim Wschodzie oraz podczas konfliktu o Falklandy.

Warianty snajperskie Lee-Enfield, zwłaszcza L42 A1, były używane w różnych konfliktach aż do lat 80. XX wieku, kiedy to stopniowo zastępowano je nowocześniejszą bronią.

Warianty

Lee-Enfield Mk.IPierwsza wersja z nowym gwintowaniem lufy i drobnymi zmianami przy przyrządach celowniczych, kaliber 7,71 mm, nabój .303 British.
Lee-Enfield SMLE No. 1 Mk. ISkrócona wersja wprowadzona w 1902 roku, umożliwiająca ładowanie taśmą, z odłączanym magazynkiem na 10 nabojów.
SMLE No. 1 Mk. III i Mk. III*Ulepszone wersje z zmodyfikowanym urządzeniem do ładowania taśmą, późniejsze wersje bez bocznego przyrządu celowniczego i z płaską nakrętką uderzeniową.
No. 4 Mk. I i No. 4 Mk. I*Wersje wojenne z kolbą kończącą się za osłoną muszki, przyrządem celowniczym typu dioptrycznego oraz odłączaną skrzynką magazynka.
No. 5 Mk. ISkrócony karabin do walki w dżungli, używany od 1944 roku.
L42 A1Wersja snajperska z nową lufą na nabój 7,62 × 51 mm NATO, celownikiem optycznym i zmodyfikowanym magazynkiem.

Ciekawostki

  • Karabiny Lee-Enfield były główną bronią piechoty armii brytyjskiej i Wspólnoty Narodów od przełomu XIX i XX wieku aż do końca II wojny światowej.
  • Magazynek Lee-Enfield miał pojemność 10 nabojów, co było w czasie jego wprowadzenia ponadstandardowe.
  • Wersja snajperska L42 A1 była używana aż do konfliktu o Falklandy w latach 80. XX wieku.
  • Karabiny Lee-Enfield były produkowane w wielu wariantach, w tym karabinach i wersjach snajperskich.
  • Po wprowadzeniu naboju 7,62 × 51 mm NATO Lee-Enfield została zmodyfikowana do wersji L42 A1.

Najczęstsze pytania

Jaką amunicję używał karabin Lee-Enfield?
Standardowo używał naboju .303 British (7,7 mm), późniejsza wersja snajperska L42 A1 używała naboju 7,62 × 51 mm NATO.
Kiedy karabin Lee-Enfield został wprowadzony do uzbrojenia?
Pierwsza wersja Lee-Enfield Mk.I została wprowadzona w 1895 roku, główna skrócona wersja SMLE No. 1 Mk. I w 1902 roku.
Jaka była pojemność magazynka Lee-Enfield?
Odłączany magazynek miał pojemność 10 nabojów.
Czy karabin Lee-Enfield był używany po II wojnie światowej?
Tak, był używany także po II wojnie światowej, na przykład w walkach na Bliskim Wschodzie oraz podczas konfliktu o Falklandy.

Źródła

Użyty w bitwach

Podobny sprzęt

← Cały sprzęt