Republic-Ford JB-2
Amerykańska kopia niemieckiej bomby latającej V-1 opracowana w 1944 roku i planowana do użycia podczas inwazji Stanów Zjednoczonych na Japonię
Opis
Republic-Ford JB-2 był amerykańską kopią niemieckiej bomby latającej V-1, opracowaną w 1944 roku. Jego konstrukcja była bardzo podobna do oryginału, z nieco większą rozpiętością skrzydeł (60,7 sq ft vs. 55 sq ft w V-1) oraz wydłużoną długością o mniej niż 2 stopy. Napędzał go silnik pulsacyjny Ford PJ31, będący inżynieryjną kopią niemieckiego Argus As 014. Wyraźną zmianą konstrukcyjną była inna forma podpórki silnika, która miała pionową przednią krawędź i wyraźnie skośną tylną krawędź.
Rozwój JB-2 był motywowany zdobyciem informacji o niemieckiej V-1, a pierwsze kompletne prototypy zostały zmontowane we wrześniu 1944 roku. Rozwój obejmował również zmianę pierwotnego, wstępnie ustawionego sterowania na system z radiowym i radarowym naprowadzaniem, wykorzystującym radar SCR-584 oraz transponder AN/APW-1. Produkcja rozpoczęła się w styczniu 1945 roku, przy czym produkcja była podzielona między Republic Aviation (montaż kadłuba), Willys-Overland (produkcja części kadłuba) oraz Ford Motor Company (produkcja silników).
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Stany Zjednoczone Ameryki |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1945 |
Służba i użycie bojowe
JB-2 nigdy nie został użyty w operacjach bojowych. Planowano jego użycie podczas inwazji na Japonię (Operacja Downfall), jednak zakończenie II wojny światowej doprowadziło do zakończenia produkcji i anulowania wdrożenia. Po wojnie JB-2 był wykorzystywany głównie do testów i rozwoju bardziej zaawansowanych rakiet kierowanych, służąc jako podstawa dla późniejszych systemów takich jak MGM-1 Matador i MGM-13 Mace.
Testy odbywały się w kilku miejscach w USA, w tym na poligonie Range 64 na wyspie Santa Rosa, Wendover Field w Utah oraz Eglin Air Force Base. Opracowywano także wersje do zastosowań morskich, na przykład KGW-1 (później LTV-N-2 Loon), które były testowane z okrętów podwodnych i statków. Program trwał w testach aż do początku lat 50., kiedy JB-2 został zastąpiony przez nowocześniejsze systemy.
Warianty
Ciekawostki
- JB-2 był pierwszą amerykańską masowo produkowaną rakietą kierowaną, której silnik był inżynieryjną kopią niemieckiego Argus As 014.
- Łącznie wyprodukowano 1 391 egzemplarzy JB-2, podczas gdy pierwotny plan zakładał produkcję aż 75 000 sztuk, co ostatecznie uznano za nierealne.
- Testowe rakiety JB-2 były wystrzeliwane z różnych platform, w tym naziemnych ramp, bombowców B-17, B-29 i B-36, a także z okrętów podwodnych i statków w wersji morskiej.
- Program JB-2 był częścią sporu między armią a lotnictwem USA o kontrolę nad rakietami kierowanymi, który trwał aż do lat 50.
- Obszar testowy Range 64 na wyspie Santa Rosa został po wojnie zwrócony pierwotnym właścicielom i dziś jest częścią rezerwatów przyrody.
Najczęstsze pytania
- Czym był Republic-Ford JB-2?
- JB-2 był amerykańską kopią niemieckiej bomby latającej V-1, opracowaną podczas II wojny światowej jako rakieta kierowana z silnikiem pulsacyjnym.
- Czy JB-2 był używany w operacjach bojowych?
- Nie, JB-2 nigdy nie został użyty w walce, ponieważ wojna zakończyła się przed jego wdrożeniem.
- Jaki silnik napędzał JB-2?
- JB-2 używał silnika pulsacyjnego Ford PJ31, który był kopią niemieckiego Argus As 014.
- Jakie wersje JB-2 istniały?
- Istniała wersja naziemna JB-2 oraz morska wersja KGW-1 (później LTV-N-2 Loon) przeznaczona do wystrzeliwania z okrętów i okrętów podwodnych.