Semovente 75/18
Semovente 75/18 (włoski semovente = samobieżna armata) było włoskim samobieżnym działem używanym podczas II wojny światowej.
Opis
Semovente 75/18 było włoskim działem samobieżnym z okresu drugiej wojny światowej, powstałym przez montaż haubicy 75 mm o długości lufy 18 kalibrów na podwoziu średnich czołgów M13/40, później M14/41 i M15/42. Pierwszy prototyp został zmontowany i dostarczony w lutym 1941, zaledwie 13 miesięcy po pierwszym czołgu M13/40, na którego podwoziu bazował. Konstrukcja wykorzystywała nitowane stalowe płyty, które były grubsze (do 50 mm), ale mniej nachylone niż w oryginalnym czołgu. Załoga znajdowała się w niskiej i przestronnej nadbudówce z przodu pojazdu, podczas gdy silnik był oddzielony z tyłu. Główna broń, haubica 75 mm, miała podniesienie od -12° do +22° i obroty 18° w lewo oraz 20° w prawo. Pojazd przewoził 44 naboje do haubicy oraz jeden swobodnie umieszczony karabin maszynowy, a załogę stanowili kierowca, dowódca/strzelec i ładowniczy/radiotelegrafista.
Podwozie i zawieszenie zostały przejęte z czołgu M13/40, włącznie z resorami piórowymi. Pojazd miał niską sylwetkę i silniejszy pancerz czołowy niż oryginalny czołg. Uzbrojenie uzupełniono karabinem maszynowym na dachu (początkowo 6,5 mm Breda, później 8 mm), a w niektórych przypadkach karabin maszynowy był pomijany. Pojazd wyposażono w radiostację RF1 CA z interkomem oraz kilka przyrządów obserwacyjnych i celowniczych.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Królestwo Włoch |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1942 |
Służba i użycie bojowe
Semovente 75/18 było używane w kampanii północnoafrykańskiej oraz podczas alianckiej inwazji na Sycylię, gdzie zapewniało wsparcie ogniowe jednostkom pancernym. Mimo że nie było przeznaczone do walki z czołgami, jego haubica 75 mm dzięki amunicji kumulacyjnej (HEAT) mogła przebić do 80 mm pancerza na odległość 500 metrów, co pozwalało niszczyć także amerykańskie czołgi M3 Grant i M4 Sherman. Pojazdy organizowano w grupach artyleryjskich dywizji pancernych, gdzie stanowiły ważną część siły ognia.
Po kapitulacji Włoch w 1943 roku około 131 pojazdów zostało przejętych przez Niemców, którzy zamówili produkcję kolejnych 55 sztuk. Semovente 75/18 było używane w kilku niemieckich dywizjach i brygadach artylerii szturmowej we Włoszech i na Bałkanach. Pomimo ograniczeń (ciasna przestrzeń wewnętrzna, słabszy silnik w starszych wersjach) uważano je za najskuteczniejszy włoski pojazd opancerzony drugiej wojny światowej.
Warianty
Ciekawostki
- Pierwszy prototyp Semovente 75/18 został zmontowany i dostarczony już 10 lutego 1941, czyli zaledwie 13 miesięcy po pierwszym czołgu M13/40.
- W kampanii północnoafrykańskiej niektóre załogi usuwały swoje siedzenia, aby móc przewozić do 100 sztuk amunicji zamiast standardowych 44.
- Semovente 75/18 było jedynym włoskim pojazdem opancerzonym, który według alianckich czołgistów był naprawdę obawiany.
- Po kapitulacji Włoch Niemcy przejęli 131 sztuk i zamówili produkcję kolejnych 55 pojazdów tego typu.
- Największy sukces pojazdy Semovente 75/18 odniosły podczas bitwy pod Gazalą 10 czerwca 1942, gdzie pomogły odeprzeć atak brytyjskich pułków pancernych.
Najczęstsze pytania
- Na jakich podwoziach budowano Semovente 75/18?
- Pojazdy budowano na podwoziach czołgów M13/40, M14/41 i M15/42.
- Jak gruby był pancerz Semovente 75/18?
- Pancerz czołowy miał grubość do 50 mm, co było więcej niż w oryginalnym czołgu M13/40.
- Jakie było główne uzbrojenie tego działa samobieżnego?
- Główne uzbrojenie stanowiła haubica 75 mm o długości lufy 18 kalibrów (Obice da 75/18 modello 34).
- Jaka była maksymalna ilość amunicji przewożonej dla głównej broni?
- Standardowo w pojeździe było 44 sztuki amunicji, w niektórych przypadkach do 100 sztuk po usunięciu siedzeń.