Semovente da 149/40

Opis

Włoska armia w trakcie II wojny światowej zdawała sobie sprawę z potrzeby samobieżnych dział i opracowała kilka pojazdów podobnych do niemieckiego StuG III. Te włoskie samobieżne działa produkowano w większej liczbie, ponieważ miały lepsze opancerzenie i były szybsze w produkcji niż współczesne włoskie czołgi. Większość z nich była uzbrojona w działa i haubice kalibru 75 mm i 105 mm, ale były to głównie bronie do ognia bezpośredniego. Włoska artyleria nadal jednak potrzebowała samobieżnych dział do wsparcia formacji pancernych.

Firma Ansaldo skierowała więc część swoich zdolności rozwojowych na projekt potężnej broni artyleryjskiej na podwoziu gąsienicowym. Ostatecznie wybrano już istniejące działo Cannone da 149/40 modello 35 i umieszczono je na znacznie zmodyfikowanym podwoziu czołgu Carro Armato M15/42. To połączenie miało zapewnić jak najlepszą kombinację podwozia i broni. Problemem było jednak to, że włoska armia potrzebowała już dużej liczby zarówno dział, jak i czołgów, a włoski przemysł nie był w stanie zaspokoić tego zapotrzebowania. Rozwój samobieżnego działa Semovente da 149/40 rozpoczął się więc niepewnie.

Semovente da 149/40 było całkowicie nieosłoniętym pojazdem, ponieważ długa lufa działa była umieszczona na otwartym zawieszeniu na podwoziu bez wieży. Załoga obsługiwała broń na otwartej przestrzeni, przy czym zawieszenia działa były umieszczone z tyłu, aby pochłaniać część odrzutu. Pierwszy prototyp był gotowy do testów pod koniec 1942 roku, ale jeszcze przed ich zakończeniem rozpoczęto nieudane próby uruchomienia produkcji. Włochy jednak szybko skapitulowały, a resztę włoskiej gospodarki przejęli Niemcy, więc prototyp pozostał jedynym egzemplarzem tego obiecującego projektu. Działo Cannone da 149/40 modello 35 mogło wystrzelić 46-kilogramową pocisk na odległość do 23 700 metrów, przy czym na taką odległość brak ochrony załogi nie był już tak krytyczny.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Semovente da 149/40 nigdy nie było produkowane seryjnie ani używane w działaniach bojowych. Prototyp pozostał jedynym wyprodukowanym egzemplarzem, a po kapitulacji Włoch przejęli go Niemcy, którzy jednak nie kontynuowali prac z pojazdem. Pojazd był później eksponowany w muzeach w USA, najpierw w US Army Ordnance Museum w Aberdeen, a następnie w U.S. Army Field Artillery Museum w Fort Sill w Oklahomie.

Ciekawostki

• Semovente da 149/40 został zbudowany tylko w jednym egzemplarzu.
• Długa lufa działa była umieszczona na otwartym podwoziu bez wieży, co oznaczało zerową ochronę załogi.
• Działo mogło wystrzelić 46-kilogramowy pocisk na odległość do 23 700 metrów.
• Prototyp został ukończony pod koniec 1942 roku, ale produkcja nigdy nie została rozpoczęta z powodu kapitulacji Włoch.
• Pojazd jest dziś eksponowany w U.S. Army Field Artillery Museum w Fort Sill, Oklahoma.

Najczęstsze pytania

Ile egzemplarzy Semovente da 149/40 zostało wyprodukowanych?

Wyprodukowano tylko jeden prototyp.

Jakie było główne uzbrojenie Semovente da 149/40?

Główne uzbrojenie stanowiło działo Cannone da 149/40 modello 35.

Czy pojazd był opancerzony?

Nie, pojazd był całkowicie nieosłonięty, ponieważ działo było umieszczone na otwartym podwoziu bez wieży.

Gdzie dziś jest eksponowane Semovente da 149/40?

Pojazd jest eksponowany w U.S. Army Field Artillery Museum w Fort Sill, Oklahoma.