T-42 super-heavy tank

Opis

T-42, znany również jako TG-V, był radzieckim projektem superciężkiego czołgu z okresu międzywojennego, rozwijanym w 1932 roku w biurze konstrukcyjnym OKB-5 pod kierownictwem niemieckiego inżyniera Edwarda Grotego. Prace rozwojowe nigdy nie wyszły poza fazę rysunków konstrukcyjnych i modeli w skali. Projekt ostatecznie porzucono na rzecz czołgu T-35, który był już na etapie prototypu.

Konstrukcja T-42 była podobna do czołgu T-35 z pięcioma wieżami: główna wieża była uzbrojona w armatę 107 mm M1910/30, dwie wieże miały armaty 45 mm M1932/38 (20K), a dwie wieże wyposażono w karabiny maszynowe 7,62 mm DTM. Czołg miał konstrukcję dwupoziomową, przy czym główna broń znajdowała się na górnym poziomie, a broń pomocnicza na dolnym. Jednostka napędowa miała być umieszczona z tyłu, a do napędu 100-tonowej maszyny potrzebne byłoby około 2000 koni mechanicznych, co w tamtym czasie oznaczało instalację dwóch silników diesla po 1000 KM każdy. Podwozie składało się z 17 podwójnych małych kół z indywidualnym i wspólnym zawieszeniem, sterowanie miało być elektryczne z wspomaganiem, co zwiększało ergonomię, ale także złożoność i koszt czołgu.

Pancerz miał mieć różną grubość w zależności od części czołowych, z maksymalną wartością 90 mm. Pomimo imponującego uzbrojenia i pancerza, czołg cierpiał na problemy z mobilnością, wysokie koszty oraz brak odpowiedniego silnika, co doprowadziło do zakończenia projektu.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

T-42 nigdy nie został wyprodukowany w wersji prototypowej i nie był używany bojowo. Projekt został anulowany z powodu braku odpowiedniego silnika, wątpliwości co do mobilności oraz wysokich kosztów. Armia radziecka ostatecznie zdecydowała się na faworyzowanie czołgu T-35, który wówczas był bardziej zaawansowany i lepiej odpowiadał wymaganiom czołgu ciężkiego.

Ciekawostki

• Projekt T-42 prowadził niemiecki inżynier Edward Grote, który został zaproszony do Związku Radzieckiego jako ekspert w dziedzinie czołgów.
• T-42 miał konstrukcję dwupoziomową wież, co było nietypowym i skomplikowanym rozwiązaniem.
• Do napędu czołgu konieczne byłoby użycie dwóch silników diesla o mocy 1000 KM każdy, ponieważ w 1932 roku nie istniał pojedynczy silnik o mocy 2000 KM.
• Czołg miał być wyposażony w przekładnię elektryczną i wspomaganie kierownicy, co zwiększało ergonomię, ale także złożoność i koszt.
• Projekt T-42 został porzucony na rzecz czołgu T-35, który był już na etapie prototypu i lepiej spełniał wymagania armii radzieckiej.

Najczęstsze pytania

Dlaczego T-42 nigdy nie został wyprodukowany?

Ponieważ nie istniał odpowiedni silnik o wymaganej mocy, czołg budził wątpliwości co do mobilności i miał wysokie koszty, a ponadto preferowano czołg T-35.

Kto prowadził rozwój czołgu T-42?

Rozwój prowadził niemiecki inżynier Edward Grote w biurze konstrukcyjnym OKB-5 w Związku Radzieckim.

Jakie było główne uzbrojenie czołgu T-42?

Główne uzbrojenie stanowiła armata 107 mm M1910/30.

Jaka była grubość pancerza czołgu T-42?

Maksymalna grubość pancerza części czołowych wynosiła 90 mm.