T30 Howitzer Motor Carriage

Opis

T30 Howitzer Motor Carriage (HMC) był samobieżnym działem armii amerykańskiej używanym podczas II wojny światowej. Jego konstrukcja opierała się na wymaganiach Armored Force z 1941 roku dotyczących działa szturmowego i został wyprodukowany jako rozwiązanie tymczasowe, dopóki nie ukończono w pełni gąsienicowego projektu. Pojazd został zbudowany na zmodyfikowanym podwoziu M3 Half-track i wyposażony w krótkolufową haubicę 75 mm M1.

Prace rozwojowe rozpoczęły się w 1941 roku, kiedy zatwierdzono produkcję prototypu z haubicą M1A1 75 mm. Produkcję rozpoczęto w styczniu 1942 roku przez firmę White Motor Company. Pojazd miał długość 6,28 m, szerokość 2,22 m, wysokość 2,51 m i ważył 9,3 tony. Napędzał go sześciocylindrowy silnik benzynowy White 160AX o mocy 147 koni mechanicznych, który pozwalał na maksymalną prędkość 64 km/h i zasięg 240 km. Haubica miała możliwość podniesienia lufy do 50 stopni i mogła przenosić 60 nabojów, w tym przeciwpancerną amunicję HEAT zdolną przebić pancerz o grubości 76 mm.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

T30 HMC wszedł do służby bojowej w listopadzie 1942 roku podczas kampanii północnoafrykańskiej. W 1. Dywizji Pancernej każdemu pułkowi pancernemu przydzielono dwanaście T30, które rozdzielono między jednostki rozpoznawcze i szturmowe. Większość dywizji piechoty używała „rota działowa” wyposażona w sześć T30 i dwie haubice 105 mm T19. W starciach z niemieckimi czołgami T30 nie wykazał wystarczającej skuteczności, co doprowadziło do zaprzestania używania samobieżnych haubic w bezpośredniej walce z czołgami.

T30 brał również udział w inwazji na Sycylię w 1943 roku, walkach we Włoszech w 1944 roku oraz prawdopodobnie na Pacyfiku. W marcu 1943 roku został wycofany ze służby w dywizjach piechoty i zastąpiony haubicami ciągnionymi. Wyprodukowano łącznie 500 egzemplarzy, z których ostatnie 188 zostało przed dostawą przebudowanych z powrotem na M3 Half-track. Niektóre egzemplarze zostały później wypożyczone francuskim siłom i używane aż do lat 50. podczas Pierwszej wojny indochińskiej.

Ciekawostki

• T30 HMC został zaprojektowany jako rozwiązanie tymczasowe, dopóki nie było dostępne w pełni gąsienicowe działo samobieżne.
• Haubica miała pancerz o grubości 9,5 mm, który chronił załogę przed pociskami kalibru .30 cala z odległości 230 metrów.
• Pomimo że nie był przeznaczony do walki z czołgami, używał amunicji HEAT zdolnej przebić pancerz o grubości 76 mm.
• Ostatnie 188 wyprodukowanych T30 zostało przed dostawą przebudowanych z powrotem na M3 Half-track.
• T30 był używany także po II wojnie światowej, na przykład przez francuskie jednostki podczas Pierwszej wojny indochińskiej.

Najczęstsze pytania

Jaka była główna broń T30 HMC?

Główną bronią była krótka haubica 75 mm M1 Pack Howitzer.

Kiedy i gdzie T30 został po raz pierwszy użyty w walce?

Po raz pierwszy użyto go w listopadzie 1942 roku podczas kampanii północnoafrykańskiej.

Dlaczego T30 HMC został zastąpiony innymi pojazdami?

Został zastąpiony, ponieważ nie był skuteczny przeciwko czołgom i był rozwiązaniem tymczasowym do wprowadzenia w pełni gąsienicowych dział samobieżnych, takich jak M8 HMC.

Ile egzemplarzy T30 wyprodukowano?

Wyprodukowano łącznie 500 egzemplarzy.