Bitwa pod Cold Harbor

Tło i przyczyny

Kampania Overland generała Ulyssesa S. Granta była jedną z kilku równocześnie prowadzonych ofensyw przeciw Konfederacji w 1864 roku, przy czym Grant osobiście nadzorował Armię Potomaku pod dowództwem generała George'a G. Meade'a. Celem kampanii nie było bezpośrednie zdobycie Richmond, lecz zniszczenie armii Roberta E. Lee, co prezydent Abraham Lincoln od dawna popierał jako strategię.

Po krwawych i nierozstrzygniętych bitwach w Wilderness i pod Spotsylvanią Grant próbował obejść prawe skrzydło armii Lee, aby uzyskać korzystniejszą pozycję i zmusić Konfederatów do decydującej bitwy. Lee, mimo mniejszej liczebności, wykorzystywał przewagę terenu i umocnień, by powstrzymać postępujące oddziały Unii. Obie armie poniosły ciężkie straty, ale Grant był przygotowany na wojnę na wyczerpanie, ponieważ Unia miała większe zasoby do uzupełniania strat.

Siły i dowódcy

Siły Unii liczyły około 108 000 żołnierzy, w tym Armię Potomaku oraz tymczasowo przydzielony XVIII Korpus z Armii James. Armia była podzielona na sześć korpusów dowodzonych przez generałów takich jak Winfield Scott Hancock, Gouverneur K. Warren, Horatio Wright, Ambrose Burnside, Philip Sheridan i William F. Smith.

Konfederacyjna Armia Północnej Wirginii liczyła około 59 000 żołnierzy, zorganizowanych w cztery korpusy i dwie niezależne dywizje, pod dowództwem generałów Richarda H. Andersona, Jubala Early'ego, A.P. Hilla i innych. Konfederaci byli w większości weteranami i dobrze umocnieni, podczas gdy posiłki Unii często stanowili nowicjusze i ciężka artyleria bez doświadczenia w taktyce piechoty.

Przebieg bitwy

31 maja kawaleria Unii pod dowództwem Philipa Sheridana zajęła skrzyżowanie Old Cold Harbor i utrzymała je przed atakami Konfederatów, aż dotarła piechota. Obie armie otrzymały posiłki i przygotowywały się do decydującego starcia.

1 czerwca doszło do nieudanego ataku korpusów VI i XVIII Unii na konfederackie umocnienia przy skrzyżowaniu. Atak został powstrzymany dzięki dobrze przygotowanej obronie, a żołnierze Unii ponieśli ciężkie straty. Próby kolejnych ataków na północnym i południowym krańcu linii również zakończyły się niepowodzeniem.

3 czerwca trzy korpusy Unii przeprowadziły masowy atak frontalny na południowy koniec pozycji Konfederatów, który jednak został łatwo odparty i spowodował znaczne straty wśród oddziałów Unii. Po tej nieudanej akcji obie armie trwały na swoich liniach aż do nocy 12 czerwca, kiedy Armia Potomaku wycofała się.

Straty

Dokładne liczby strat nie są wiarygodnie udokumentowane w źródłach, ale podano, że armia Unii poniosła tysiące zabitych i rannych, zwłaszcza podczas frontalnego ataku 3 czerwca. Straty Konfederacji nie są dokładnie określone.

Następstwa i znaczenie

Bitwa pod Cold Harbor była jednym z ostatnich starć w ramach kampanii Overland i stanowiła znaczącą porażkę Unii, która poniosła ciężkie straty podczas nieudanego ataku na dobrze umocnione pozycje Konfederacji. Krytyka generała Granta za rzekomą obojętność wobec wysokich strat znacznie wzrosła po tej bitwie.

Pomimo niepowodzenia pod Cold Harbor kampania Granta była kontynuowana, co ostatecznie doprowadziło do oblężenia i zdobycia Richmond oraz innych kluczowych celów. Bitwa pokazała również rosnące znaczenie umocnień i wojny pozycyjnej w amerykańskiej wojnie secesyjnej.

Kluczowe fazy

1. Zajęcie skrzyżowania Old Cold Harbor (31 maja) — Kawaleria Unii zajęła strategiczne skrzyżowanie i utrzymała je przed atakami Konfederatów.
2. Nieudany atak VI i XVIII Korpusu (1 czerwca) — Piechota Unii zaatakowała umocnione pozycje, ale została odparta z ciężkimi stratami.
3. Atak frontalny trzech korpusów Unii (3 czerwca) — Masowy atak Unii na południowy koniec linii Konfederatów został łatwo odparty i spowodował znaczne straty.
4. Starcia na liniach do 12 czerwca — Obie armie pozostawały na swoich pozycjach aż do nocnego odwrotu Armii Potomaku.

Uzbrojenie i technika

Ciekawostki

• Bitwa rozegrała się w tym samym miejscu co bitwa pod Gaines's Mill z 1862 roku, która bywa nazywana Pierwszą bitwą pod Cold Harbor.
• Nazwa Cold Harbor pochodzi od dwóch wiejskich skrzyżowań nazwanych od zajazdu Cold Harbor Tavern, który oferował schronienie, ale nie ciepłe jedzenie.
• Kawaleria Unii była wyposażona w karabiny powtarzalne Spencer, co dawało jej przewagę ogniową w niektórych starciach.
• Konfederacki generał J.E.B. Stuart został śmiertelnie ranny kilka tygodni przed bitwą, co wpłynęło na dowodzenie kawalerią Konfederacji.

Najczęstsze pytania

Kiedy odbyła się bitwa pod Cold Harbor?

Bitwa trwała od 31 maja do 12 czerwca 1864 roku, a najważniejsze walki miały miejsce 3 czerwca.

Kto dowodził siłami Unii w bitwie?

Armią Unii dowodził generał Ulysses S. Grant, a Armią Potomaku generał George G. Meade.

Jaki był wynik bitwy?

Konfederaci pod dowództwem Roberta E. Lee skutecznie odparli ataki Unii i utrzymali swoje pozycje.

Dlaczego bitwa była krytykowana?

Z powodu wysokich strat Unii podczas nieudanego ataku frontalnego krytykowano strategię Granta i rzekomą obojętność wobec ofiar.