1.59 inch Breech-Loading Vickers Q.F. Gun, Mk II

Opis

Działo 1,59-calowe zamkowe Vickers Q.F. gun, Mk II zostało zaprojektowane przez firmę Vickers na początku I wojny światowej jako broń wsparcia dla brytyjskiej piechoty w wojnie okopowej. Ze względu na łatwość przenoszenia przez piechotę było bardzo małe i lekkie jak na swój kaliber, co jednak skutkowało niską prędkością pocisku i krótkim zasięgiem. Z powodu lekkiej konstrukcji nie mogło używać standardowych brytyjskich ładunków wybuchowych, dlatego amunicja była ładowana prochem balistycznym w płóciennych woreczkach. Działo wystrzeliwało 1,2-funtowy (0,54 kg) pocisk odłamkowy z prędkością 244 m/s oraz mogło również strzelać pociskami przeciwpancernymi z prędkością 305 m/s. Amunicja bazowała na skróconej łusce 40x79R, pochodnej morskiego naboju przeciwlotniczego 40x158R.

Do użycia w wojnie okopowej działo było jednolufowe, strzelec musiał po każdym wystrzale ręcznie wyjąć pustą łuskę i ponownie załadować, co ograniczało szybkostrzelność. Broń miała prosty zamek blokowy z mechanizmem uderzeniowym i była zamontowana na ramie nierokuperacyjnej z hydraulicznym tłumikiem odrzutu, przegubowym blokiem i tylną rurą prowadzącą z uchwytami. Na lufie znajdował się duży kompensator odrzutu. Produkcja odbywała się w fabryce Vickers w Crayford w Anglii.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Pierwotna koncepcja użycia działa w wojnie okopowej została zastąpiona wprowadzeniem moździerzy okopowych, które były prostsze, tańsze, łatwe do przenoszenia i skuteczniejsze. Dlatego działo zostało zaadaptowane do użycia na samolotach jako broń przeciw celom powietrznym (sterowcom i balonom obserwacyjnym) oraz przeciw celom naziemnym, takim jak pociągi, magazyny amunicji i czołgi. Na samolotach działo mogło strzelać pociskami zapalającymi, przeciwpancernymi i odłamkowymi. Pocisk zapalający podczas lotu wydzielał bardzo gorące płomienie z dwóch otworów u podstawy, co prowadziło do błędnego oznaczenia broni jako "Vickers-Crayford rocket gun".

Działo zostało zatwierdzone do użytku lotniczego w 1917 roku i testowane na samolotach F.E.2b w 100. i 102. eskadrze Królewskiego Korpusu Lotniczego. Wyniki testów były mieszane: na przykład pilot 102. eskadry stwierdził, że jego obserwator zatrzymał pociąg po wystrzeleniu około 30 pocisków, ale strzelanie było powolne i trudne technicznie. 100. eskadra zgłaszała problemy z wystrzałem, w tym opóźnienia i wadliwe zapalniki. Plany montażu działa na myśliwcu Parnall Scout nie zostały zrealizowane. Vickers zbudował także prototyp nocnego myśliwca F.B.25 dla tego działa, ale nie przeszedł testów i rozbił się. Podobnie Royal Aircraft Factory N.E.1 nie spełnił wymagań dla nocnego myśliwca.

Po niepowodzeniu tych projektów i wprowadzeniu nabojów zapalających do karabinów maszynowych zainteresowanie działem stopniowo malało i broń została wycofana z użycia po zakończeniu I wojny światowej, z wyjątkiem zastosowań przez specjalnie wyszkolony personel.

Ciekawostki

• Działo było błędnie nazywane "Vickers-Crayford rocket gun" z powodu płomieni wydobywających się z pocisków zapalających, które wyglądały jak wystrzały rakietowe.
• Amunicja używała prochu balistycznego w płóciennych woreczkach, ponieważ działo było zbyt lekkie, by używać standardowych ładunków wybuchowych.
• Działo miało niską szybkostrzelność, ponieważ było jednolufowe i po każdym wystrzale należało ręcznie wyjąć łuskę i ponownie załadować.
• Testy na samolotach F.E.2b wykazały, że działo może być skuteczne przeciw celom naziemnym, np. zatrzymanie pociągu, ale strzelanie było powolne i technicznie problematyczne.
• Prototypy nocnych myśliwców wyposażonych w to działo (Vickers F.B.25 i Royal Aircraft Factory N.E.1) nie odniosły sukcesu i nie zostały wprowadzone do produkcji.

Najczęstsze pytania

Dlaczego działo nazywano "Vickers-Crayford rocket gun"?

Ponieważ pociski zapalające podczas lotu wydzielały płomienie wyglądające jak wystrzały rakietowe, chociaż działo nie miało zdolności wystrzeliwania rakiet.

Jaka była główna rola działa przy jego projektowaniu?

Początkowo zaprojektowano je jako broń wsparcia dla brytyjskiej piechoty w wojnie okopowej przeciwko niemieckim gniazdom karabinów maszynowych i bunkrom.

Dlaczego działo nie odniosło sukcesu w służbie piechoty?

Ponieważ było zbyt lekkie i miało niską prędkość pocisku oraz krótki zasięg, a ponadto zostało wyparte przez prostsze i skuteczniejsze moździerze okopowe.

Jakie problemy wystąpiły podczas użycia działa na samolotach?

Działo miało problemy z opóźnionym wystrzałem, wadliwymi zapalnikami i słabymi sprężynami spustowymi, co prowadziło do niebezpiecznych sytuacji i ograniczonej niezawodności.