Al Hussein
Al Hussein to pocisk kierowany. Kraj pochodzenia: Irak. Wprowadzenie do uzbrojenia: 1987.
Opis
Al-Husajn była krótkiego zasięgu rakietą balistyczną opracowaną w baasistowskim Iraku jako ulepszona wersja radzieckiej rakiety R-17 Elbrus. Jej rozwój rozpoczął się podczas wojny iracko-irańskiej, gdy Irak potrzebował pokonać ograniczony zasięg oryginalnych R-17 i uderzyć w główne irańskie centra przemysłowe oddalone o ponad 500 km od granicy. Efektem był projekt, który zwiększył zasięg do 650 km poprzez zmniejszenie masy głowicy z 945 kg do 500 kg oraz zwiększenie pojemności paliwa. Montaż odbywał się w pobliżu Taji.
Rakieta miała długość 12,46 m, średnicę 880 mm i masę startową 6 400 kg. Paliwo było ciekłe, składające się z 22% nafty i 78% utleniacza IRFNA (kwas azotowy). Sterowanie lotem było inercyjne, bez końcowej fazy korekty. Silnik wygasał na wysokości 50 km, trajektoria osiągała apogeum 150 km. Dokładność trafienia wynosiła około 1 000 m (CEP). Czas lotu na maksymalny zasięg wynosił około ośmiu minut.
Do odpowiedniego odpalania zmodyfikowano radzieckie ciągniki MAZ-543 poprzez wydłużenie szyn startowych. Obsługę i konserwację zapewniały brygady 224, a później 223, przy czym ta druga dysponowała krajowym urządzeniem startowym Al-Nida z azymutalnym systemem identyfikacji. Zbudowano także betonowe silosy w Ar Rutbie, zniszczone podczas operacji Pustynna Burza.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Irak |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1987 |
Służba i użycie bojowe
Al-Husajn była szeroko wykorzystywana przez irackie siły lądowe podczas wojny iracko-irańskiej i wojny w Zatoce Perskiej. W latach 1987–1988 wystrzelono przeciwko Iranowi do 200 rakiet, które trafiały w miasta takie jak Teheran, Qom i Isfahan, powodując około 2 000 ofiar. Pomimo niskiej dokładności służyły raczej jako broń terroru, wywołując masowe przesiedlenia cywilów i były częścią tzw. „wojny miast”.
Podczas wojny w Zatoce w 1991 roku wystrzelono 88 rakiet przeciwko Arabii Saudyjskiej (46) i Izraelowi (42). Największy sukces taktyczny odnotowała rakieta, która 25 lutego 1991 roku trafiła amerykańskie koszary w Dhahranie, gdzie zginęło 28 żołnierzy, a 110 zostało rannych. Rakiety spowodowały także szkody w obiektach cywilnych i zmusiły koalicyjne lotnictwo do poświęcenia 40% swoich misji na polowanie na stanowiska startowe. Po zakończeniu wojny rakiety zostały zniszczone pod nadzorem UNSCOM, przy czym Irak deklarował posiadanie 61 sztuk, ale mocarstwa zachodnie podejrzewały ukrycie nawet do 200 rakiet.
Warianty
Ciekawostki
- Iracki program rozwoju rakiety al-Husajn był częścią projektu 1728 ukierunkowanego na krajową produkcję silników.
- Podczas powrotu w atmosferę kadłub i głowica rakiety często rozpadały się na fragmenty, co później pomogło zmylić system przeciwrakietowy Patriot podczas wojny w Zatoce.
- Rakieta używała powszechnego zimnowojennego ciekłego paliwa składającego się z nafty i kwasu azotowego (IRFNA).
- Udany atak na koszary w Dhahranie był największą stratą amerykańskich jednostek podczas wojny w Zatoce spowodowaną atakiem rakietowym.
- Po wojnie wszystkie rakiety al-Husajn zostały zniszczone pod nadzorem ONZ, przy czym Irak przyznał się do posiadania 61 sztuk, ale mocarstwa zachodnie podejrzewały ukrycie nawet do 200.
Najczęstsze pytania
- Jaki był maksymalny zasięg rakiety al-Husajn?
- Maksymalny zasięg rakiety al-Husajn wynosił około 650 km.
- Jaki typ głowicy niosła rakieta al-Husajn?
- Niosła konwencjonalną głowicę wybuchową o masie 500 kg, ale miała również potencjał do głowic chemicznych, biologicznych i jądrowych.
- Kto opracował rakietę al-Husajn?
- Rakieta została opracowana przez irackich inżynierów jako ulepszona wersja radzieckiej rakiety R-17 Elbrus.
- Jaka była dokładność rakiety al-Husajn?
- Dokładność trafienia szacowano na koło o promieniu 1 000 metrów (CEP).