Angielski długi łuk
Potężny łuk wojenny, który dał angielskim łucznikom miażdżącą przewagę w bitwach wojny stuletniej.
Opis
Angielski długi łuk, znany również jako łuk walijski, to średniowieczna broń o długości około 1,8 metra, wykonana z jednego kawałka drewna. Najlepszym materiałem do produkcji było drewno cisowe, następnie wiązowe i jesionowe, przy czym znaczna część drewna cisowego była importowana do Anglii ze Hiszpanii już od XIV wieku. Cięciwa była najczęściej pleciona z konopi lub pokrzywy, strzały wykonywano z twardszych gatunków drewna, głównie sosnowego, i miały prawie metr długości, były opierzone i sklejane rozgrzaną smołą.
Groty strzał były kute w różnych kształtach w zależności od przeznaczenia, najczęściej w kształcie litery V, i służyły zarówno do przebijania zbroi, jak i do celów łowieckich czy bojowych. Łuki były przeznaczone zarówno do polowań, jak i walki, a ich konstrukcja umożliwiała szybki strzał, choć kosztem celności i z wyższymi wymaganiami co do wyszkolenia łucznika.
Dane techniczne
| Pochodzenie | Anglia / Walia |
|---|---|
| Okres | średniowiecze |
| Długość | ~1,8–2 m |
| Materiał | najczęściej cis |
Służba i użycie bojowe
Angielski długi łuk stał się masowo używaną bronią w Wielkiej Brytanii w XII i XIII wieku, zwłaszcza podczas wojen walijskich, gdy wśród angielskich rycerzy pojawiły się pierwsze grupy walijskich łuczników. W XIV wieku długi łuk był już uważany za „broń narodową” Anglii, a każdy poddany był zobowiązany do ćwiczeń strzelania z łuku na mocy rozkazu królewskiego.
Łuk odegrał kluczową rolę w wojnie stuletniej, zwłaszcza w bitwach pod Sluys (1340), Crécy (1346), Poitiers (1356) i Azincourt (1415). Później jednak skuteczność łuczników malała, na przykład w bitwach pod Verneuil (1424) i Patay (1429). Z okresu największego rozpowszechnienia łuków (ok. 1250–1450) nie zachowały się żadne egzemplarze, jednak ponad 130 łuków pochodzi z renesansu, a ważnym znaleziskiem jest ponad 3500 strzał i 172 łuki z wraku statku Mary Rose (1545).
Ciekawostki
- Najstarszy angielski długi łuk znaleziono w Somerset i datowano na rok 2665 p.n.e.
- Długi łuk w Anglii stał się obowiązkową bronią do treningu każdego poddanego w XIV wieku.
- Strzały z długiego łuku miały zasięg około 180 metrów, w zależności od siły i długości łuku.
- Z wraku statku Mary Rose wydobyto ponad 3500 strzał i 172 łuki.
- Łuki były wykonywane głównie z drewna cisowego, które importowano do Anglii ze Hiszpanii.
Najczęstsze pytania
- Z jakiego materiału najczęściej wykonywano angielski długi łuk?
- Najlepszym drewnem do produkcji było drewno cisowe, następnie wiązowe i jesionowe.
- Jaki był przybliżony zasięg angielskiego długiego łuku?
- Zasięg wynosił około 180 metrów, jednak zależał od siły i długości łuku.
- Dlaczego długi łuk był w Anglii preferowany przed kuszą?
- Łuk pozwalał na znacznie szybszy strzał niż kusza, choć był mniej celny i wymagał większego wyszkolenia.
- Kiedy i gdzie angielski długi łuk odegrał znaczącą rolę w bitwie?
- Znaczącą rolę odegrał na przykład w bitwach pod Crécy (1346) i Azincourt (1415) podczas wojny stuletniej.