BL 7.2-inch howitzer

Opis

BL 7.2-inch howitzer był ciężkim haubicowym działem używanym przez armię brytyjską podczas II wojny światowej. W 1940 roku armia brytyjska stwierdziła, że dotychczasowe ciężkie haubicowe działo BL 8-inch z I wojny światowej nie miało wystarczającego zasięgu dla warunków II wojny światowej. Jako rozwiązanie tymczasowe zdecydowano się na przewiercenie luf na mniejszy kaliber 7,2 cala (183 mm) oraz opracowanie nowej amunicji o większym zasięgu.

Podczas przewiercania zachowano oryginalne podwozia, ale stalowe koła zastąpiono oponami z bieżnikiem balonowym, co odpowiadało motoryzacji armii brytyjskiej. Nowa amunicja czteronabojowa umożliwiała zasięg do 16 900 jardów (15 500 m), jednak przy pełnym ładunku występował silny odrzut, który powodował podskakiwanie działa i mógł przeskoczyć kliny za kołami, co stanowiło zagrożenie dla obsługi.

Późniejsza wersja Mk 6 używała podwozia Carriage M1 z amerykańskiego działa 155 mm Long Tom i miała wydłużoną lufę o 6 stóp 5 cali (1,96 m) oraz amunicję pięcionabojową, co zwiększyło zasięg do 19 600 jardów (17 900 m). Nowe podwozie zapewniało również stabilniejszą platformę i znacznie poprawiło celność. Wersja Mk 6 była uważana za wysoce efektywną i pozostała w służbie brytyjskiej aż do początku lat 60.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Pierwsze wersje haubic 7.2-inch zostały wydane od połowy 1942 roku i używane w walkach w Afryce Północnej oraz po lądowaniu w Normandii w 1944 roku. W Birmie haubice przydzielano jako rezerwę po dwie sztuki na korpus i używano według potrzeb pułku. Do końca 1944 większość starszych wersji została zastąpiona wersją Mk 6. Do ciągnięcia haubic w początkowych latach wojny używano ciągników Scammell Pioneer, które jednak nie były dostępne w wystarczającej liczbie, a od końca 1943 zastąpił je ciągnik Albion CX22S.

Haubice BL 7.2-inch były zwykle organizowane w dwóch czterolufowych bateriach w ramach ciężkich pułków Army Group Royal Artillery (AGRA), które zapewniały ciężkie wsparcie ogniowe brytyjskim i alianckim jednostkom. Wersja Mk 6 pozostała w armii brytyjskiej aż do początku lat 60. W Indiach wersja Mk 6 była używana przez 60 Heavy Regiment, który użył jej w konfliktach w latach 1965 i 1971 przeciwko Pakistanowi, a działa zostały wycofane dopiero pod koniec lat 90.

Warianty

Ciekawostki

• Przy pełnym ładunku w wersjach Marks I–IV działo często podskakiwało i mogło przeskoczyć kliny za kołami, co było niebezpieczne dla obsługi.
• Podwozie Carriage M1 było pierwotnie amerykańskie i używane w dziale 155mm Long Tom, armia brytyjska zaadaptowała je do późniejszych wersji haubicy BL 7.2-inch.
• Indyjski 60 Heavy Regiment miał nietypową organizację czterech baterii po cztery haubice Mk 6, w przeciwieństwie do zwyczajowych trzech baterii po sześć sztuk.
• Haubice BL 7.2-inch były używane na różnych teatrach II wojny światowej, w tym w Afryce Północnej, Europie i Birmie.
• Wersja Mk 6 pozostała w aktywnej służbie armii brytyjskiej aż do początku lat 60.

Najczęstsze pytania

Dlaczego oryginalna haubica 8-calowa została przewiercona na kaliber 7,2 cala?

Ponieważ oryginalna haubica 8-calowa miała niewystarczający zasięg dla warunków II wojny światowej, a przewiercenie na 7,2 cala umożliwiło użycie nowej amunicji o większym zasięgu.

Jaki był główny problem wersji Marks I–IV przy pełnym ładunku?

Przy pełnym ładunku działo silnie podskakiwało i mogło przeskoczyć kliny za kołami, co stanowiło zagrożenie dla obsługi.

Jaka była różnica między wersją Mark V a Mark 6?

Mark V używał podwozia Carriage M1 z oryginalną lufą, ale nie został wprowadzony do uzbrojenia, podczas gdy Mark 6 miał wydłużoną lufę, amunicję pięcionabojową i stabilniejsze podwozie, co poprawiło zasięg i celność.

Gdzie i kiedy haubica BL 7.2-inch była używana?

Była używana od połowy 1942 roku w Afryce Północnej, po lądowaniu w Normandii w 1944 roku, w Birmie oraz po wojnie w Indiach aż do lat 90.