Ordnance QF 25-pounder Short
Ordnance QF 25-pounder Short to działo. Kraj pochodzenia: Zjednoczone Królestwo. Wprowadzenie do uzbrojenia: 1943.
Opis
Ordnance QF 25-pounder Short był australijską wersją brytyjskiego działa polowego/haubicy Ordnance QF 25-pounder, opracowaną dla lepszej mobilności w walkach dżunglowych. Prace rozpoczęto w 1942 roku, a broń została wprowadzona do służby w australijskiej armii w 1943 roku. Rozwój prowadzono w Australii we współpracy armii, Ordnance Production Directorate oraz firmy Charles Ruwolt Pty Ltd, przy czym sam brygadier John O'Brien zaprojektował wstępne schematy.
Broń została zmodyfikowana z oryginalnego 25-poundera, aby była lżejsza i łatwiejsza do przenoszenia, przede wszystkim poprzez skrócenie lufy i rekuperatora, zastosowanie mniejszych kół, lżejszego zamka oraz usunięcie obrotowej platformy, którą zastąpił duży pług. Można ją było rozłożyć na 13 do 14 części w ciągu dwóch minut, co umożliwiało transport samolotem lub pojazdami terenowymi typu Jeep. Główną zmianą był także nowy system odrzutu opracowany dla australijskiego czołgu Sentinel. Z powodu skróconej lufy powstawał silny błysk, który uszkadzał system rekuperacji, dlatego dodano tłumik błysku na wylocie.
Broń mogła używać standardowych nabojów 25-poundera, w tym odłamkowo-burzących, przeciwpancernych, dymnych, gazowych, propagandowych i oświetlających. Maksymalny zasięg wynosił około 10 400 jardów (9 500 m), z możliwością awaryjnego użycia supernaboju do 11 500 jardów (10 500 m), co jednak skracało żywotność podwozia. Produkcję rozpoczęto w 1943 roku, a do 1944 wyprodukowano 213 sztuk. Broń była znana wśród żołnierzy pod przezwiskiem „snort”.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Zjednoczone Królestwo |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1943 |
Służba i użycie bojowe
QF 25-pounder Short został po raz pierwszy przydzielony do frontowych pułków artylerii w sierpniu 1943 roku w ramach reorganizacji australijskiej armii na strukturę "Jungle division", gdzie jedna bateria z każdego pułku była wyposażona w te działa. Pierwsze użycie bojowe zanotowano w 2/7. pułku polowym 9. dywizji podczas lądowania w Nadzabie i kolejnych operacji w Lae. Broń była używana w walkach na Nowej Gwinei, Wyspach Salomona i Borneo aż do końca II wojny światowej. Została użyta między innymi podczas bitwy o Pearl Ridge na Bougainville oraz przy lądowaniu 7. dywizji w Balikpapanie w lipcu 1945 roku. Po wojnie broń została wycofana ze służby w 1946 roku, podczas gdy standardowy 25-pounder pozostał w czynnej służbie do lat 60. i w rezerwie do 1975 roku.
Warianty
Ciekawostki
- QF 25-pounder Short mógł być rozłożony na 13 do 14 części w mniej niż dwie minuty, co umożliwiało jego transport samolotem lub pojazdami terenowymi.
- Podczas strzelania powodował silny błysk odrzutu, który uszkadzał system rekuperacji, co rozwiązano przez dodanie tłumika błysku na wylocie lufy.
- Broń była niepopularna wśród artylerzystów z powodu silnego odrzutu i skróconej lufy, co prowadziło do częstych lekkich wstrząsów mózgu i krwawienia z nosa u załogi.
- Australijski dowódca artylerii brygadier L.E.S. Barker preferował haubicę balistyczną 75 mm zamiast 25-pounder Short i starał się zapobiec jej wprowadzeniu, ale został przegłosowany.
- QF 25-pounder Short był pierwszą bronią artyleryjską, która została wylądowana podczas operacji w Balikpapanie w lipcu 1945 roku.
Najczęstsze pytania
- Dlaczego opracowano QF 25-pounder Short?
- Został opracowany, aby poprawić mobilność artylerii w trudnym terenie dżungli, gdzie standardowy 25-pounder nie był łatwo przenośny.
- Jaka była główna wada QF 25-pounder Short w porównaniu do standardowego 25-poundera?
- Miał krótszy zasięg i gorszą celność, co ograniczało jego zastosowanie.
- Jak broń była transportowana w terenie?
- Mogła być rozłożona na części i transportowana samolotem lub ciągnięta pojazdami terenowymi typu Jeep.
- Kiedy broń została wycofana ze służby?
- Została wycofana w 1946 roku, po zakończeniu II wojny światowej.