Blowpipe

Opis

Blowpipe to brytyjski przenośny zestaw rakietowy przeznaczony do zwalczania celów powietrznych, opracowany od początku lat 60. przez firmę Short Brothers, którego pierwszy udany testowy start odbył się w 1965 roku. Do służby został przyjęty w 1975 roku po powolnym rozwoju i kilku problemach, na przykład z wadliwymi zapalnikami. W przeciwieństwie do innych zestawów swojej epoki, rakieta nie była naprowadzana na podczerwień, lecz manualnie przez operatora za pomocą radiowego systemu dowodzenia, co umożliwiało atak także na nadlatujące cele.

Konstrukcyjnie system składa się z hermetycznie zamkniętego kontenera transportowo-startowego z rakietą oraz jednostki naprowadzającej. Kierowana rakieta ma długość 1,39 m, średnicę 76 mm, rozpiętość skrzydeł 0,28 m i masę 14 kg. Uzbrojenie stanowi głowica bojowa o masie 1,81 kg, która może być wysokowybuchowa (HE) lub tandemowa (HEDP) zdolna do przebicia słabszego pancerza. Rakieta startuje za pomocą silnika rakietowego na paliwo stałe i jest stabilizowana rotacją. Manualne naprowadzanie zapewnia celownik optyczny i przełącznik sterowany kciukiem, przy czym obsługa jest dwuosobowa.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Blowpipe został po raz pierwszy użyty bojowo podczas wojny o Falklandy w 1982 roku, gdzie używały go obie strony konfliktu. Brytyjczycy wystrzelili 95 rakiet i osiągnęli jeden zestrzał argentyńskiego samolotu Aermacchi MB-339, podczas gdy Argentyńczycy zestrzelili brytyjskiego Harriera GR.3. Łącznie wystrzelono ponad 200 rakiet, ale skuteczność była bardzo niska, co doprowadziło do szybkiego zastąpienia systemu nowocześniejszym zestawem Javelin.

Blowpipe był także używany przez mudżahedinów w Afganistanie, gdzie jednak ze względu na niską skuteczność i niewystarczające przeszkolenie obsługi rakiet zrezygnowano z użycia przeciw celom powietrznym i wykorzystywano je raczej przeciw celom naziemnym. Ostatnie odnotowane użycie miało miejsce w 2012 roku. Marynarka kanadyjska użyła Blowpipe podczas wojny w Zatoce Perskiej, gdzie z 27 wystrzelonych rakiet jedna trzecia zawiodła, co również doprowadziło do zastąpienia systemu Javelinem. Ekwador rzekomo użył Blowpipe w wojnie granicznej z Peru w 1995 roku, zestrzeliwując kilka peruwiańskich śmigłowców.

Warianty

Ciekawostki

• Blowpipe był najmniej skuteczną bojowo używaną przenośną rakietą przeciwlotniczą z powodu manualnego naprowadzania i braku zapalnika zbliżeniowego.
• System wymagał doświadczonych operatorów, ponieważ manualne naprowadzanie było bardzo trudne, a celność szybko malała wraz z odległością.
• Blowpipe był pierwszym brytyjskim przenośnym zestawem przeciwlotniczym umożliwiającym atak także na nadlatujące samoloty dzięki manualnemu naprowadzaniu.
• Produkcja zestawu zakończyła się w 1993 roku, wyprodukowano łącznie 34 382 kierowanych rakiet.
• Blowpipe Mk.2 (Javelin) używał tego samego urządzenia startowego co Blowpipe, ale miał półautomatyczne naprowadzanie SACLOS, co znacznie poprawiło jego skuteczność.

Najczęstsze pytania

W jaki sposób naprowadzana jest rakieta Blowpipe?

Rakieta Blowpipe jest naprowadzana manualnie przez operatora za pomocą radiowego systemu dowodzenia, gdzie strzelec obserwuje cel przez celownik optyczny i steruje rakietą za pomocą przełącznika obsługiwanego kciukiem.

Jaki był główny problem systemu Blowpipe podczas użycia bojowego?

Głównym problemem była niska skuteczność spowodowana manualnym naprowadzaniem, które wymagało doświadczonych operatorów, oraz brakiem zapalnika zbliżeniowego, co utrudniało trafienie szybkich i zwrotnych celów.

Kiedy Blowpipe został po raz pierwszy wprowadzony do służby?

Blowpipe został wprowadzony do służby w 1975 roku.

Które kraje używały systemu Blowpipe?

System Blowpipe używały między innymi Wielka Brytania, Kanada, Argentyna, Chile, Ekwador, Izrael oraz inne kraje, z których niektóre otrzymały wycofane rakiety z Wielkiej Brytanii.