de Havilland Firestreak
Brytyjska pierwszej generacji, pasywna rakieta powietrze-powietrze z naprowadzaniem na podczerwień
Opis
Firestreak został opracowany na początku lat 50. jako pierwsza brytyjska rakieta powietrze-powietrze naprowadzana na podczerwień, przeznaczona do ataku z tyłu celu pod kątem 20 stopni. Jego konstrukcja była skomplikowana, z lampami elektronowymi wymagającymi chłodzenia i ogrzewania, aby zapobiec zamarzaniu ruchomych części przed odpaleniem. Elektronika znajdowała się w przedniej części rakiety, co spowodowało przesunięcie głowicy w tył wokół dyszy silnika. Sterowanie powierzchniami sterowymi było nietypowe – za pomocą manipulatorów w nosie i długich cięgien napędzanych sprężonym powietrzem z butli w tylnej części.
Rakieta używała detektora podczerwieni PbTe chłodzonego do −180 °C, umieszczonego pod ośmiokątnym stożkowym osłoną, zaprojektowaną tak, aby minimalizować oblodzenie. Napęd zapewniał silnik rakietowy Magpie z 28 kg kordytu, który spalał się przez 1,9 sekundy. Dla zwiększenia bezpieczeństwa i funkcjonalności konieczne było chłodzenie i ogrzewanie rakiety podczas lotu i przed odpaleniem, przy czym chłodziwem był amoniak, a ciepłe powietrze doprowadzane było z silnika samolotu.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Zjednoczone Królestwo |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1957 |
Służba i użycie bojowe
Firestreak wszedł do służby w 1957 roku w Royal Air Force i Royal Navy, gdzie był używany na myśliwcach English Electric Lightning, de Havilland Sea Vixen oraz Gloster Javelin. Była to pierwsza skuteczna brytyjska rakieta powietrze-powietrze i umożliwiała strzelcowi odpalanie broni i kontynuowanie walki z kolejnym celem dzięki trybowi "fire and forget". Rakieta była jednak wysoce toksyczna i wymagała specjalnej ochrony obsługi podczas manipulacji.
Firestreak pozostawał w służbie aż do 1988 roku, kiedy został zastąpiony nowocześniejszą rakietą Red Top, która była szybsza, miała większy zasięg i lepsze zdolności naprowadzania, jednak Firestreak pozostał w użyciu na starszych wersjach Lightning, które nie mogły przenosić Red Top z powodu ograniczeń konstrukcyjnych.
Warianty
Ciekawostki
- Firestreak był trzecią na świecie rakietą powietrze-powietrze naprowadzaną na podczerwień, po amerykańskich AIM-4 Falcon i AIM-9 Sidewinder.
- Elektronika rakiety opierała się na lampach elektronowych, które wymagały chłodzenia amoniakiem i ogrzewania gorącym powietrzem z silnika samolotu.
- Głowica rakiety była umieszczona wokół dyszy rakietowej w tylnej części, co było nietypowym rozwiązaniem ze względu na ograniczoną przestrzeń w przedniej części.
- Rakieta była wysoce toksyczna, co wymagało stosowania środków ochrony CBRN podczas manipulacji nią.
- Red Top, następca Firestreak, osiągał prędkość do Mach 3,2 i miał skuteczny zasięg prawie dwukrotnie większy niż Firestreak.
Najczęstsze pytania
- Jakiego typu naprowadzania używała rakieta Firestreak?
- Firestreak używał pasywnego naprowadzania na podczerwień, celującego w ciepło silników samolotu celu.
- Dlaczego konstrukcja Firestreak była tak skomplikowana?
- Skomplikowanie wynikało z zastosowania lamp elektronowych w elektronice, które wymagały chłodzenia i ogrzewania, oraz z nietypowego układu sterowania powierzchniami sterowymi za pomocą cięgien.
- Kiedy Firestreak został wycofany ze służby?
- Firestreak pozostawał w służbie aż do 1988 roku, kiedy ostatnie samoloty Lightning zostały wycofane.
- Jakie samoloty przenosiły rakietę Firestreak?
- Firestreak przenosiły samoloty Royal Air Force i Royal Navy, konkretnie English Electric Lightning, de Havilland Sea Vixen oraz Gloster Javelin.