bitwa · USA

Bitwa nad Little Bighorn

Zagłada Custera — połączone plemiona indiańskie zniszczyły oddział Custera. Szczegółowa analiza uzupełniana jest z różnych źródeł.

Kiedy25 czerwca 1876
GdzieRzeka Little Bighorn, Montana, USA
Strona ALakotowie, Czajeni i Arapahowie — 7. kawaleria Stanów Zjednoczonych, około 700 żołnierzy
Strona BUSA (7. kawaleria, Custer) — Lakotowie, północni Czajeni i Arapaho, szacunkowo 1500–1800 wojowników (łącznie do 8000 osób w wiosce)
StratyLakotowie, Czajeni i Arapahowie: 268 zabitych i 55 ciężko rannych (w tym 4 zwiadowców z plemienia Crow i 2 Arikara)
WynikZwycięstwo indiańskich plemion Lakotów, północnych Czajenów i Arapaho nad armią USA
Mapa — Bitwa nad Little Bighorn

Tło i przyczyny

Bitwa pod Little Bighorn była częścią Wielkiej Wojny Siouxów w roku 1876, która była jednym z szeregu konfliktów między Stanami Zjednoczonymi a rdzennymi mieszkańcami Ameryki, znanych jako Wojny Indiańskie. W latach 1851 i 1868 zawarto porozumienia w Fort Laramie, które uznawały terytorium Black Hills (Ȟe Sápa) za święte i należące do indiańskich plemion Lakotów i Czajenów. W roku 1874 jednak w Black Hills odkryto złoto, co doprowadziło do masowego napływu osadników i górników, czego Indianie nie akceptowali i pod przewodnictwem Siedzącego Byka przygotowywali się do oporu przeciw kolonizacji.

Siły i dowódcy

Armią Stanów Zjednoczonych dowodził podpułkownik George Armstrong Custer, który dowodził 7. kawalerią, składającą się z około 700 żołnierzy, w tym kilku zwiadowców z plemienia Crow, którzy byli sojusznikami USA. Siły indiańskie tworzyli Lakotowie, północni Czajeni i Arapaho, dowodzeni przez wodzów Szalonego Konia i Żółć, duchowym przywódcą był Siedzący Byk. Custer odrzucił posiłki i karabiny maszynowe, co wpłynęło na przebieg bitwy. Generałowie Terry, Gibbon i Crook planowali pokonać Indian, ale zlekceważyli ich liczebność i siłę.

Przebieg bitwy

Dnia 25 czerwca 1876 Custerowa 7. kawaleria dotarła do indiańskiego obozu nad Little Bighorn. Pomimo ostrzeżenia, że Indianie odkryli jego ślady, Custer zdecydował się zaatakować natychmiast, aby zapobiec rozproszeniu obozu. Podzielił swoje siły na trzy części: major Reno miał zaatakować od dołu, Custer zaatakować z góry, a kapitan Benteen miał być wsparciem. Reno rozpoczął atak, ale został otoczony i musiał wycofać się do wąwozu. Custer w tym czasie próbował przekroczyć rzekę, ale został opóźniony i otoczony przez Indian na wzgórzu znanym jako Ostatni Opór Custera, gdzie jego oddział zginął. Benteen przybył na pomoc Reno, ale oddział Custera został zniszczony. Siedzący Byk nie brał bezpośredniego udziału w bitwie, ale był obecny, podczas gdy Żółć potwierdził jego obecność na polu bitwy.

Straty

Straty armii USA wyniosły 268 zabitych i 55 ciężko rannych, z których sześciu później zmarło, w tym czterech zwiadowców z plemienia Crow i dwóch Arikara. Straty indiańskich plemion nie są wiarygodnie udokumentowane i źródła ich nie podają.

Następstwa i znaczenie

Bitwa oznaczała katastrofalną porażkę oddziałów Custera i była jednym z najsłynniejszych starć między Indianami a białymi. Dla rdzennych mieszkańców miała duże znaczenie pozamilitarne, ponieważ Stany Zjednoczone wykorzystały ją jako pretekst do aneksji terytorium Black Hills, co było sprzeczne z wcześniejszym porozumieniem z Fort Laramie z 1868 roku. W 1980 roku Sąd Najwyższy USA uznał tę aneksję za nielegalną i przyznał Siouxom odszkodowanie finansowe, którego jednak Siouxowie odmawiają przyjęcia, ponieważ domagają się zwrotu terytorium. Custer pozostaje do dziś postacią kontrowersyjną, jego wizerunek przez długi czas był idealizowany przez wdowę, ale historycy wskazują na jego błędy taktyczne.

Kluczowe fazy

  1. Przybycie do obozu Indian — 7. kawaleria Custera dotarła do indiańskiego obozu i została ostrzeżona o jego wielkości, mimo to zdecydowała się zaatakować natychmiast.
  2. Podział sił i atak Reno — Custer podzielił armię na trzy części, major Reno rozpoczął atak od dołu, ale został otoczony i wycofał się do wąwozu.
  3. Atak Custera i otoczenie — Custer próbował przekroczyć rzekę, ale został zatrzymany i otoczony przez Indian na wzgórzu, gdzie jego oddział zginął.
  4. Przybycie Benteena i ratunek Reno — Kapitan Benteen przybył na pomoc Reno, obaj zostali ostatecznie wyzwoleni przez generała Terry’ego.

Uzbrojenie i technika

Karabiny powtarzalne (Henry)Indianie dysponowali dużą liczbą karabinów powtarzalnych, które na trudnym terenie były skuteczniejsze niż standardowe uzbrojenie żołnierzy Custera.
Standardowe uzbrojenie 7. kawaleriiŻołnierze Custera mieli standardowe uzbrojenie armii USA tamtego czasu, które było mniej skuteczne w bliskich starciach.
Karabiny maszynowe GatlingCuster odrzucił ofertę 10 karabinów maszynowych Gatling, które mogłyby spowolnić jego postęp.

Ciekawostki

  • Bitwa jest znana również jako Ostatnia walka Custera lub bitwa na Tłustej Trawie (The Battle on the Greasy Grass).
  • Siedzący Byk miał przed bitwą wizje, które przewidywały upadek żołnierzy USA w indiańskim obozie.
  • Custer odrzucił posiłki i karabiny maszynowe, co okazało się fatalnym błędem.
  • W 1980 roku Sąd Najwyższy USA uznał aneksję Black Hills po bitwie za nielegalną i przyznał Siouxom odszkodowanie finansowe.
  • Na miejscu bitwy znajduje się dziś pomnik i cmentarz żołnierzy 7. kawalerii.

Najczęstsze pytania

Kiedy i gdzie odbyła się bitwa pod Little Bighorn?
Bitwa odbyła się 25 czerwca 1876 nad rzeką Little Bighorn w Montanie, USA.
Kto dowodził armią Stanów Zjednoczonych w bitwie?
Armią dowodził podpułkownik George Armstrong Custer.
Jaki był wynik bitwy?
Bitwa zakończyła się katastrofalną porażką armii USA i zwycięstwem indiańskich plemion Lakotów, północnych Czajenów i Arapaho.
Jakie znaczenie miała bitwa dla rdzennych mieszkańców?
Bitwa miała duże znaczenie pozamilitarne, ponieważ doprowadziła do aneksji Black Hills przez USA, która później została uznana za nielegalną.

Źródła

Powiązane bitwy

← Wszystkie bitwy