Które państwa używały armaty po II wojnie światowej?

Do użytkowników należały m.in. Algieria, Gwinea, Egipt, KRLD, Kuba, Bułgaria, Hiszpania, Jemen, Polska, Rumunia, Syria, Niemcy, Finlandia, Jugosławia i Czechosłowacja.

Jaki był powód opracowania wersji czołgowej armaty?

Powodem była niewystarczająca skuteczność oryginalnej armaty czołgowej 85mm w prototypach ciężkich czołgów IS, co doprowadziło do opracowania mocniejszej armaty 122mm.

Działo · Związek Radziecki

122mm sborowe działo wzór 1931/37

122mm armata M1931/37 (A-19) (rosyjski 122-мм корпусная пушка обр.

Opis

Armata 122mm M1931/37 (A-19) została opracowana pod koniec lat 30. w Związku Radzieckim poprzez połączenie lufy armaty 122mm M1931 (A-19) z podwoziem haubicy 152mm wzór 1937 (ML-20). Produkcja trwała od 1939 do 1946 roku, a efektem była solidna i wydajna broń artyleryjska przeznaczona dla artylerii korpusowej Armii Czerwonej.

Konstrukcja armaty umożliwiła jej dalszy rozwój i adaptację – zmodyfikowane wersje montowano w ciężkich czołgach IS-2 i IS-3 oraz w samobieżnych działach ISU-122S. Wersja czołgowa i samobieżna została opracowana w 1943 roku na podstawie wymagań zwiększenia siły ognia nowych radzieckich ciężkich czołgów serii IS.

Dane techniczne

Kraj pochodzenia	Związek Radziecki

Służba i użycie bojowe

Armata M1931/37 (A-19) była używana przez jednostki Armii Czerwonej podczas II wojny światowej jako ciężkie wsparcie artyleryjskie. Po wojnie pozostawała długo na wyposażeniu Związku Radzieckiego oraz wielu innych państw.

Zmodyfikowane wersje armaty były stosowane w ciężkich czołgach IS-2 i IS-3 oraz w samobieżnych działach ISU-122S. Armata była eksportowana i używana w wielu krajach świata, w tym w państwach Europy, Azji, Afryki oraz na Kubie.

Warianty

A-19SLekko zmodyfikowana wersja armaty A-19 przeznaczona do użycia w samobieżnym dziale ISU-122.

D-25Armata czołgowa opracowana w 1943 roku.

D-25TWersja armaty czołgowej (T = czołgowa); testowana w listopadzie 1943, przyjęta 31 grudnia 1943 do czołgów IS-2.

D-25SWersja przeznaczona do użycia w później produkowanych samobieżnych działach ISU-122 (S = samobieżne).

152 H 88-31Fińska modernizacja obejmująca zwiększenie kalibru do 152 mm.

122 mm armata wz. 1931/37/85Polska modernizacja.

Ciekawostki

Wersja czołgowa armaty D-25T została przyjęta po udanym teście, gdy pocisk na odległość 1200 m przebił przód, blok silnika oraz tylny pancerz czołgu Panther.
Podczas prezentacji armaty eksplodował hamulec wylotowy i niemal zabił marszałka Woroszyłowa, co wywołało początkowy opór wobec jej wprowadzenia.
Stalin osobiście poparł uzbrojenie czołgów IS-2 armatą 122mm pomimo początkowych obaw o bezpieczeństwo.
Armata M1931/37 była podstawą do rozwoju wersji czołgowych i samobieżnych używanych w ciężkich radzieckich czołgach i samobieżnych działach.
Armata była po II wojnie światowej eksportowana i używana w wielu krajach świata, w tym w Algierii, Gwinei, Egipcie, KRLD, na Kubie i innych.

Najczęstsze pytania

Jak powstała armata 122mm M1931/37 (A-19)?: Powstała poprzez połączenie lufy armaty 122mm M1931 (A-19) z podwoziem haubicy 152mm wzór 1937 (ML-20) pod koniec lat 30. w Związku Radzieckim.
W jakich czołgach i samobieżnych działach używano armaty?: Zmodyfikowane wersje montowano w ciężkich czołgach IS-2 i IS-3 oraz w samobieżnych działach ISU-122S.
Które państwa używały armaty po II wojnie światowej?: Do użytkowników należały m.in. Algieria, Gwinea, Egipt, KRLD, Kuba, Bułgaria, Hiszpania, Jemen, Polska, Rumunia, Syria, Niemcy, Finlandia, Jugosławia i Czechosłowacja.
Jaki był powód opracowania wersji czołgowej armaty?: Powodem była niewystarczająca skuteczność oryginalnej armaty czołgowej 85mm w prototypach ciężkich czołgów IS, co doprowadziło do opracowania mocniejszej armaty 122mm.