AeroVironment Pathfinder
AeroVironment Pathfinder to środek bezzałogowy. Kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone Ameryki.
Opis
Rozwój bezzałogowych statków powietrznych napędzanych energią słoneczną rozpoczęła firma AeroVironment już w latach 70. i 80. XX wieku z projektami Gossamer Penguin i Solar Challenger, inspirowanymi pracą Roberta Bouchera z 1974 roku. W 1983 roku rozpoczęto tajny projekt HALSOL (High Altitude Solar), którego prototyp wzbił się w powietrze po raz pierwszy w czerwcu 1983 roku. HALSOL był modelem testującym aerodynamikę, jednak z powodu niedostatecznego rozwoju ogniw słonecznych i akumulatorów projekt został zamrożony na dziesięć lat.
W 1993 roku HALSOL został zmodyfikowany i przemianowany na Pathfinder w ramach programu NASA ERAST, ukierunkowanego na rozwój długotrwałych bezzałogowych statków powietrznych naukowych. Pathfinder miał rozpiętość skrzydeł 30 metrów, początkowo napędzany był ośmioma silnikami elektrycznymi (później sześcioma) i wyposażony w ogniwa słoneczne pokrywające górną powierzchnię skrzydeł. Statek mógł latać z prędkością od 24 do 40 km/h, a sterowanie zapewniały małe elevony oraz regulacja obrotów silników na końcach skrzydeł.
W 1998 roku Pathfinder został zmodyfikowany do wersji Pathfinder-Plus, która miała wydłużone skrzydło do 37 metrów oraz nową środkową sekcję z wysoko wydajnymi krzemowymi ogniwami słonecznymi o efektywności bliskiej 19%. Liczba silników wzrosła do ośmiu, wykorzystując mocniejsze jednostki. Pathfinder-Plus służył jako platforma testowa dla kolejnych projektów Centurion i Helios, a w 1998 roku osiągnął rekordową wysokość 24 445 metrów.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Stany Zjednoczone Ameryki |
|---|
Służba i użycie bojowe
Pathfinder i Pathfinder-Plus nie były przeznaczone do zastosowań bojowych, lecz służyły jako eksperymentalne platformy do rozwoju technologii długotrwałych bezzałogowych statków powietrznych napędzanych energią słoneczną. Ich głównym zadaniem było prowadzenie naukowych pomiarów atmosfery, ekosystemów oraz testowanie systemów komunikacyjnych. Pathfinder na przykład wykonywał pomiary stanu lasów, koncentracji osadów i zdrowia raf koralowych.
W 2002 roku Pathfinder-Plus z powodzeniem testował koncepcję „satelity atmosferycznego” poprzez transmisję sygnałów HDTV i bezprzewodowych z wysokości 20 km, demonstrując potencjał tych statków jako platform komunikacyjnych o znacznie niższym zużyciu energii niż naziemne nadajniki.
Warianty
Ciekawostki
- Pathfinder w 1995 roku osiągnął nieoficjalny rekord wysokości dla samolotu napędzanego energią słoneczną wynoszący 15 000 m podczas 12-godzinnego lotu.
- W 1997 roku Pathfinder osiągnął wysokość 21 800 m, ustanawiając nowy rekord dla samolotów napędzanych energią słoneczną i śmigłowych.
- Pathfinder-Plus w 1998 roku osiągnął wysokość 24 445 m, co jest rekordem narodowym USA dla samolotów napędzanych energią słoneczną i śmigłowych.
- W 2002 roku Pathfinder-Plus z powodzeniem przesyłał sygnały HDTV i bezprzewodowe z wysokości 20 km, demonstrując koncepcję satelity atmosferycznego.
- Ogniwa słoneczne na Pathfinder-Plus miały efektywność bliską 19%, co było znacznie wyższym wynikiem niż 14% w oryginalnych ogniwach na Pathfinder.
Najczęstsze pytania
- Jaki był główny cel programu Pathfinder?
- Opracowanie technologii dla długotrwałych bezzałogowych statków powietrznych napędzanych energią słoneczną, które mogłyby służyć jako satelity atmosferyczne do badań naukowych i komunikacji.
- Jaka była maksymalna osiągnięta wysokość lotu Pathfinder-Plus?
- 80 201 stóp (24 445 metrów) w 1998 roku.
- Jakiego typu napęd używał Pathfinder?
- Silniki elektryczne napędzane ogniwami słonecznymi i zapasowymi bateriami.
- Dlaczego rekordy Pathfinder nie zostały oficjalnie uznane?
- Ponieważ nie zostały zweryfikowane przez Międzynarodową Federację Lotniczą (FAI), która jest uznanym organem do zatwierdzania rekordów lotniczych.