AGM-136 Tacit Rainbow

Opis

Program AGM-136A Tacit Rainbow został rozpoczęty w 1982 roku jako projekt armii amerykańskiej mający na celu opracowanie niskokosztowego pocisku powietrze-ziemia przeciw radarom. Celem było stworzenie systemu łączącego cechy pocisków manewrujących i bezzałogowych statków powietrznych, który mógłby być wystrzeliwany w dużej liczbie z ciężkich bombowców, myśliwców lub ewentualnie z naziemnych wyrzutni.

Pociski miały lecieć przed załogowymi samolotami na odległość do 450 km do wcześniej zaprogramowanych stref celów, gdzie miały pozostawać w trybie patrolowym, aż wykryją wrogie źródła radarowe, które następnie miały zniszczyć. Kluczową cechą była wydłużona czas trwania na miejscu (loiter time), co umożliwiało dłuższe tłumienie wrogich radarów niż w przypadku standardowych pocisków przeciwradiolokacyjnych typu HARM.

Pocisk miał długość 2,54 m, rozpiętość skrzydeł 1,57 m, średnicę kadłuba 690 mm i ważył około 195 kg, w tym 18 kg głowicy bojowej. Napęd zapewniał silnik turbośmigłowy Williams F121 o ciągu 310 N. Niektóre źródła podają, że wersja produkcyjna miała używać mocniejszego silnika Williams WR-24 o ciągu 1200 N. Prędkość była prawdopodobnie poddźwiękowa, a zasięg mniejszy niż pierwotnie planowane 450 km. Cena jednego pocisku szacowana była na 200 000 USD, przy czym jeden bombowiec B-52 mógł przenosić do 30 takich pocisków.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Projekt Tacit Rainbow nigdy nie został wprowadzony do służby bojowej. Po kilku testach, w tym pierwszym odpaleniu powietrznym w lipcu 1984 roku, program napotkał liczne problemy z zarządzaniem i rozwojem. W 1989 roku opublikowano raport o niewystarczającym postępie projektu, a w 1991 roku audyt Departamentu Obrony ujawnił poważne niedociągnięcia menedżerskie.

Ostatecznie program został anulowany w 1991 roku bez wejścia do produkcji seryjnej, przy łącznych kosztach sięgających około 4 miliardów dolarów. AGM-136 Tacit Rainbow stał się jednym z niewielu projektów wojskowych po wojnie wietnamskiej, które zostały anulowane po zakończeniu testów, ale przed rozpoczęciem produkcji.

Koszt

200,000 USD — szacunkowa cena jednostkowa w czasie rozwoju

Ciekawostki

• AGM-136 Tacit Rainbow został zaprojektowany jako perzystentny pocisk przeciwradiolokacyjny (PARM), co oznacza, że mógł pozostawać w obszarze i czekać na aktywację wrogich radarów, w przeciwieństwie do standardowych pocisków typu HARM.
• Pocisk mógł być wystrzeliwany z bombowców B-52, przy czym jeden B-52 mógł przenosić do 30 takich pocisków.
• Projekt był wspólnym programem amerykańskich sił powietrznych i marynarki wojennej, a główny rozwój przeprowadziła firma Northrop.
• Łączne koszty programu sięgnęły około 4 miliardów dolarów, mimo że nie rozpoczęto produkcji seryjnej.
• AGM-136 Tacit Rainbow jest wystawiony w kilku amerykańskich muzeach wojskowych, na przykład w Museum of Aviation w Georgii oraz w National Museum of the United States Air Force w Ohio.

Najczęstsze pytania

Jaki był główny cel AGM-136 Tacit Rainbow?

Głównym celem było stworzenie niskokosztowego powietrznego pocisku przeciwradiolokacyjnego zdolnego do długotrwałego patrolowania w obszarze celu i niszczenia wrogich źródeł radarowych.

Dlaczego program Tacit Rainbow został anulowany?

Program został anulowany z powodu licznych problemów menedżerskich i niewystarczającego postępu, co potwierdził audyt Departamentu Obrony w 1991 roku.

Jaki silnik napędzał pocisk AGM-136?

Pocisk napędzał silnik turbośmigłowy Williams F121 o ciągu 310 N, przy czym wersja produkcyjna miała używać mocniejszego silnika Williams WR-24.

Czy pocisk był kiedykolwiek użyty w służbie bojowej?

Nie, AGM-136 Tacit Rainbow nigdy nie został użyty w służbie bojowej, a program został anulowany przed rozpoczęciem produkcji seryjnej.