Dlaczego program AIM-152 AAAM został anulowany?

Program został anulowany w 1992 roku z powodu zakończenia zimnej wojny i zmniejszenia zagrożenia ze strony radzieckich naddźwiękowych bombowców, przeciw którym rakieta była pierwotnie przeznaczona.

Jakie były główne różnice między dwoma wariantami AIM-152?

Wariant Hughes/Raytheon/McDonnell Douglas używał hybrydowego silnika ramjet/stałego silnika rakietowego oraz aktywnego naprowadzania radarowego, podczas gdy wariant General Dynamics/Westinghouse miał wielopulsowy stały silnik rakietowy oraz półaktywne naprowadzanie radarowe z naprowadzaniem elektro-optycznym i podczerwonym.

Czy prototypy AIM-152 były kiedykolwiek testowane w locie?

Nie, wyprodukowano kilka rakiet testowych, ale żadna z nich nigdy nie została wystrzelona ani przetestowana w locie przed anulowaniem programu.

Jaką rakietę zastąpił AIM-152 AAAM po anulowaniu?

Po anulowaniu AIM-152 AAAM amerykańska marynarka wojenna utraciła zdolność do dalekiego zasięgu rakiet powietrze-powietrze i przeszła na AIM-120 AMRAAM, która miała mniejszy zasięg, ale była stopniowo ulepszana.

Rakieta · Stany Zjednoczone Ameryki

AIM-152 AAAM

AIM-152 AAAM to sterowany pocisk. Kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone Ameryki.

Typprzeciwrakietowa powietrze-powietrze

KrajStany Zjednoczone

Wprowadzenie1980. léta - 1992 (zrušení)

ProducentHughes/Raytheon/McDonnell Douglas oraz General Dynamics/Westinghouse

Uzbrojenie14 do 23 kg głowica odłamkowo-burząca

Opis

AIM-152 Advanced Air-to-Air Missile (AAAM) był dalekosiężną kierowaną rakietą powietrze-powietrze opracowywaną przez Stany Zjednoczone jako następcę AIM-54 Phoenix. Prace rozpoczęto na podstawie wymagań amerykańskiej marynarki wojennej na nowoczesną rakietę zdolną do zwalczania radzieckich naddźwiękowych bombowców Tu-22M Backfire i Tu-160 Blackjack. Celem było stworzenie mniejszej i lżejszej broni niż Phoenix, o zasięgu co najmniej 185 km i prędkości powyżej Mach 3, przeznaczonej dla samolotów F-14 Tomcat oraz planowanego następcy z programu Navy Advanced Tactical Fighter (NATF).

Rozwój przebiegał w dwóch głównych wariantach: pierwszy od konsorcjum Hughes/Raytheon/McDonnell Douglas, wykorzystujący hybrydowy silnik ramjet/stały silnik rakietowy oraz aktywne naprowadzanie radarowe z nawigacją inercyjną, oraz drugi od General Dynamics/Westinghouse, mniejszy z wielopulsowym stałym silnikiem rakietowym, nawigacją inercyjną z aktualizacją przez półaktywny radar oraz naprowadzaniem elektro-optycznym w fazie końcowej. Oba warianty miały również podczerwony system naprowadzania jako zapasowy. Rozwój został zakończony w 1992 roku po zakończeniu zimnej wojny i zmniejszeniu zagrożenia ze strony radzieckich bombowców.

Dane techniczne

Kraj pochodzenia	Stany Zjednoczone Ameryki

Służba i użycie bojowe

AIM-152 AAAM nigdy nie został przyjęty do służby ani użyty w operacjach bojowych. Program został anulowany w 1992 roku krótko po nadaniu oznaczenia YAIM-152A prototypom, które jednak nigdy nie zostały wyprodukowane ani przetestowane w locie. Po zakończeniu projektu amerykańska marynarka wojenna utraciła zdolność do dalekiego zasięgu rakiet powietrze-powietrze, którą wcześniej zapewniał AIM-54 Phoenix, i przeszła na rakiety AIM-120 AMRAAM z stopniowo poprawianym zasięgiem.

Warianty

Hughes/Raytheon/McDonnell DouglasRakieta z hybrydowym silnikiem ramjet/stały silnik rakietowy, długość 3,66 m, średnica 231 mm, masa poniżej 300 kg, prędkość powyżej Mach 3, zasięg ponad 185 km, nawigacja inercyjna z aktywnym naprowadzaniem radarowym oraz podczerwonym systemem naprowadzania.

General Dynamics/WestinghouseMniejsza rakieta z wielopulsowym stałym silnikiem rakietowym, długość 3,66 m, średnica 140 mm, masa 172 kg, prędkość powyżej Mach 3, zasięg ponad 185 km, nawigacja inercyjna z półaktywnym naprowadzaniem radarowym, naprowadzaniem elektro-optycznym oraz podczerwonym.

Ciekawostki

Program AIM-152 AAAM został anulowany w 1992 roku z powodu zakończenia zimnej wojny i zmniejszenia zagrożenia ze strony radzieckich bombowców.
Projekt Hughes/Raytheon/McDonnell Douglas wykorzystywał hybrydowy silnik ramjet/stały silnik rakietowy, co umożliwiało osiąganie wysokich prędkości powyżej Mach 3.
General Dynamics/Westinghouse planował użycie radaru podwieszanego pod samolotem nośnym, który pozwalałby na oświetlanie celu od tyłu i umożliwiał ucieczkę samolotu po wystrzeleniu rakiety.
AIM-152 AAAM miał być przenoszony nie tylko przez F-14 Tomcat, ale także przez planowanego następcę z programu Navy Advanced Tactical Fighter (NATF).
Po anulowaniu AIM-152 AAAM amerykańska marynarka wojenna przeszła na AIM-120 AMRAAM, który stopniowo zwiększał swój zasięg do 161-180 km w wersji AIM-120D.

Najczęstsze pytania

Dlaczego program AIM-152 AAAM został anulowany?: Program został anulowany w 1992 roku z powodu zakończenia zimnej wojny i zmniejszenia zagrożenia ze strony radzieckich naddźwiękowych bombowców, przeciw którym rakieta była pierwotnie przeznaczona.
Jakie były główne różnice między dwoma wariantami AIM-152?: Wariant Hughes/Raytheon/McDonnell Douglas używał hybrydowego silnika ramjet/stałego silnika rakietowego oraz aktywnego naprowadzania radarowego, podczas gdy wariant General Dynamics/Westinghouse miał wielopulsowy stały silnik rakietowy oraz półaktywne naprowadzanie radarowe z naprowadzaniem elektro-optycznym i podczerwonym.
Czy prototypy AIM-152 były kiedykolwiek testowane w locie?: Nie, wyprodukowano kilka rakiet testowych, ale żadna z nich nigdy nie została wystrzelona ani przetestowana w locie przed anulowaniem programu.
Jaką rakietę zastąpił AIM-152 AAAM po anulowaniu?: Po anulowaniu AIM-152 AAAM amerykańska marynarka wojenna utraciła zdolność do dalekiego zasięgu rakiet powietrze-powietrze i przeszła na AIM-120 AMRAAM, która miała mniejszy zasięg, ale była stopniowo ulepszana.