Bristol Beaufighter
Bristol Type 156 Beaufighter (często nazywany Beau) był brytyjskim samolotem wielozadaniowym opracowanym podczas drugiej wojny światowej przez Bristol Aeroplane Company.
Opis
Bristol Beaufighter został opracowany jako wariant ciężkiego myśliwca wywodzący się z torpedowego bombowca Bristol Beaufort. Prototyp został ukończony jesienią 1939 roku, a pierwsze seryjne maszyny weszły do służby w RAF jesienią 1940 roku. Samolot był wyposażony w parę gwiazdowych silników Bristol Hercules, a w niektórych wersjach także w rzędowe silniki Rolls-Royce Merlin XX. Beaufighter wyróżniał się silnym uzbrojeniem – cztery działka 20 mm i sześć karabinów maszynowych kalibru 7,7 mm, co czyniło go ciężko uzbrojonym myśliwcem.
Konstrukcja umożliwiała instalację pokładowych radiolokatorów o zasięgu około 6,5 km, co znacznie poprawiło zdolności walki nocnej. Stopniowo powstawały różne warianty, w tym wersje bez karabinów maszynowych, z wieżyczką strzelecką wyposażoną w cztery karabiny maszynowe lub z większym zapasem paliwa dla lotnictwa przybrzeżnego. Od 1943 roku pod skrzydłami montowano zaczepy dla ośmiu niekierowanych rakiet, co rozszerzyło możliwości ofensywne samolotu.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Zjednoczone Królestwo |
|---|---|
| Wprowadzenie | 1940 |
Służba i użycie bojowe
Beaufighter został użyty w wielu obszarach II wojny światowej, w tym w bitwie o Anglię, gdzie służył jako skuteczny myśliwiec nocny przeciw niemieckim bombowcom. Był także wykorzystywany w Birmie, Indiach, Borneo i innych rejonach Azji Południowo-Zachodniej, gdzie zyskał przydomek „Szeptająca śmierć” ze względu na swoją siłę ognia i zdolność do cichego zbliżania się na niskim pułapie. Beaufighterami latało wiele lotnictw alianckich, w tym RAF, RAAF, USAAF i inne.
W trakcie wojny Beaufighter stał się głównym myśliwcem nocnym RAF aż do połowy 1943 roku, kiedy zaczął być zastępowany przez szybszy de Havilland Mosquito. Następnie znalazł większe zastosowanie w operacjach przeciwokrętowych, atakach na cele naziemne oraz dalekosiężnym przerywaniu linii zaopatrzeniowych wroga. Beaufightery USAAF wykonywały misje nocne we Włoszech i Francji aż do późnej fazy wojny.
Warianty
Ciekawostki
- Beaufighter był pierwszym brytyjskim samolotem wyposażonym w pokładowy radiolokator, który w listopadzie 1940 zestrzelił wrogi samolot.
- Japończycy nazywali Beaufightery „Szeptającą śmiercią” ze względu na ich miażdżącą siłę ognia i zdolność do cichego zbliżania się na niskim pułapie.
- 12 czerwca 1942 Beaufighter Mk.1C z 236. dywizjonu w świetle dziennym przeleciał nad okupowanym Paryżem, zrzucił francuską trójkolorową flagę na Łuk Triumfalny i ostrzelał siedzibę Gestapo.
- Beaufighter nie był łatwy w pilotażu, a lądowanie było szczególnie trudne dla niedoświadczonych pilotów.
- Co najmniej jeden zdobyczny Beaufighter był eksploatowany przez Luftwaffe, co potwierdza fotografia samolotu z niemieckimi znakami rozpoznawczymi.
Najczęstsze pytania
- Kiedy pierwszy seryjny Beaufighter został dostarczony do służby?
- Pierwszy seryjny Beaufighter został dostarczony 12 sierpnia 1940 do RAF Tangmere na próby.
- Jakie było główne uzbrojenie Beaufightera?
- Główne uzbrojenie stanowiły cztery działka 20 mm British Hispano Mk.II oraz sześć karabinów maszynowych kalibru 7,7 mm.
- Jaką rolę pełnił Beaufighter podczas II wojny światowej?
- Beaufighter służył jako myśliwiec nocny, torpedowy bombowiec, samolot szturmowy z rakietami oraz samolot szturmowy.
- Które lotnictwa używały Beaufighterów oprócz RAF?
- Beaufighterami latały także RAAF, USAAF, Royal Canadian Air Force, Royal New Zealand Air Force, South African Air Force oraz polskie lotnictwo.