Seehund

Opis

Seehund, znany również jako Typ XXVIIB lub później Typ 127, była niemiecką miniaturową łodzią podwodną opracowaną w 1944 roku na bazie wcześniejszego typu Hecht (XXVIIA). Produkcja odbywała się w kilku stoczniach, w tym Howaldtswerke, Germaniawerft w Kilonii, Schichau w Elblągu, firmie Klöckner w Ulm oraz włoskiej stoczni Cantieri Riuniti dell'Adriatico w Monfalcone. Aby przyspieszyć produkcję, łodzie podwodne były montowane z trzech oddzielnie produkowanych sekcji. Planowano wyprodukować ponad 1000 egzemplarzy, z czego do końca wojny ukończono 285, a do służby wprowadzono co najmniej 137 miniaturowych łodzi podwodnych.

Konstrukcyjnie Seehundy miały dwuosobową załogę i były uzbrojone w dwa torpedy 533mm G7e, zawieszone pod kadłubem. Napęd zapewniał jeden silnik Diesla Büssing-NAG o mocy 60 KM oraz silnik elektryczny AEG o mocy 25 KM, napędzające jedną śrubę napędową. Niektóre łodzie podwodne miały zwiększony zasięg dzięki dodatkowym zbiornikom paliwa. Maksymalna prędkość wynosiła 7,7 węzła na powierzchni i 6 węzłów pod wodą, a operacyjna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów. Zasięg wynosił 300 mil morskich na powierzchni przy prędkości 7 węzłów oraz 63 mile morskie pod wodą przy prędkości 3 węzłów.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Seehundy były używane w działaniach bojowych od stycznia 1945 roku, głównie wzdłuż wybrzeża okupowanej Holandii, w ujściu rzeki Skalda oraz w Kanale La Manche. Pod koniec wojny służyły także do zaopatrywania okrążonych jednostek na wybrzeżu. Od stycznia do kwietnia 1945 roku przeprowadziły łącznie 142 wyprawy, tracąc 35 miniaturowych łodzi podwodnych. Zatopiły osiem statków o łącznej pojemności 17 301 BRT oraz uszkodziły trzy statki o łącznej pojemności 18 384 BRT.

Pierwsza misja w Sylwestra 1944 zakończyła się niepowodzeniem, gdy z osiemnastu łodzi podwodnych powróciły tylko dwie. Po modyfikacjach konstrukcyjnych i nowym szkoleniu w styczniu 1945 roku wyruszyła dziesięcioosobowa wyprawa, która nie zatopiła żadnego statku, ale wszystkie łodzie bezpiecznie wróciły, co potwierdziło zdolność jednostki do żeglugi. Pomimo niesprzyjających warunków pogodowych i ograniczonej liczby operacji, Seehundy od stycznia do końca wojny zatopiły łącznie 90 000 ton alianckiej floty.

Ciekawostki

• Seehund stanowi najskuteczniejsze niemieckie miniaturowe łodzie podwodne z okresu II wojny światowej.
• Aby przyspieszyć produkcję, miniaturowe łodzie podwodne były montowane z trzech oddzielnie produkowanych sekcji.
• Po wojnie cztery Seehundy eksploatowała Francja w latach 1945–1954.
• Miniaturowa łódź podwodna S622 (dawniej U5090) została po wycofaniu zachowana jako eksponat muzealny.
• Pierwsza misja Seehundów w Sylwestra 1944 zakończyła się fiaskiem, gdy powróciły tylko dwie z osiemnastu łodzi podwodnych.

Najczęstsze pytania

Kiedy miniaturowe łodzie podwodne Seehund zostały użyte w działaniach bojowych?

Były używane w działaniach bojowych od stycznia 1945 roku.

Jakie było główne uzbrojenie miniaturowej łodzi podwodnej Seehund?

Główne uzbrojenie stanowiły dwa torpedy 533mm G7e zawieszone pod kadłubem.

Ilu członków liczyła załoga miniaturowej łodzi podwodnej Seehund?

Załogę stanowiło dwóch członków.

Gdzie zachowały się miniaturowe łodzie podwodne Seehund jako eksponaty muzealne?

Na przykład w Bundeswehr Military History Museum w Dreźnie, Deutsches Schiffahrtsmuseum w Bremerhaven, Musée national de la Marine w Brest, Muzeum niemieckiej techniki obronnej Bundeswehru w Koblencji, Technik-Museum Speyer oraz United States Naval Shipbuilding Museum w Quincy.