Bitwa o Huế
Najcięższa miejska bitwa ofensywy Tet. Szczegółowa analiza jest uzupełniana z wielu źródeł.
Tło i przyczyny
Bitwa o Hue miała miejsce podczas wojny wietnamskiej jako część szerokiej ofensywy Tet, która rozpoczęła się 30 stycznia 1968 podczas wietnamskiego księżycowego Nowego Roku Tết. W tym czasie na terytorium Wietnamu stacjonowały już duże konwencjonalne siły amerykańskie od prawie trzech lat. Hue było strategicznie ważnym miastem na trasie ważnej drogi zaopatrzeniowej nr 1 łączącej Da Nang z strefą zdemilitaryzowaną (DMZ) między Północnym a Południowym Wietnamem, a także byłym cesarskim stolicą o dużym symbolicznym znaczeniu.
Północnowietnamska armia i Wietkong planowały szeroki atak znany jako "General Offensive-General Uprising" mający na celu zniszczenie legitymacji rządu południowowietnamskiego i wywołanie powstania ludności. Chociaż niektórzy wyżsi dowódcy wątpili w sukces powstania, młodzi żołnierze byli przekonani o nadchodzącym zwycięstwie. Południowy Wietnam i siły amerykańskie były nieprzygotowane, ponieważ wielu południowowietnamskich żołnierzy było na urlopach, a uwaga sojuszników skupiona była na bitwie pod Khe Sanh.
Siły i dowódcy
Po stronie Południowego Wietnamu walczyła 1. dywizja piechoty ARVN pod dowództwem generała Ngô Quang Trưởng, która miała swoje dowództwo w twierdzy Mang Ca wewnątrz cytadeli Hue. Do dyspozycji miała także elitarną jednostkę zwiadowczą Hac Bao oraz kilka innych jednostek rozmieszczonych wokół miasta. Stany Zjednoczone posiadały w rejonie bazę Phu Bai Combat Base z brygadą 1. dywizji piechoty morskiej oraz jednostkami 1. kawalerii i 101. dywizji powietrznodesantowej.
Po stronie Północnego Wietnamu i Wietkongu uczestniczyły co najmniej dwa pułki PAVN, dwa bataliony saperów oraz lokalne jednostki Wietkongu. Dowództwo operacji miało wysokich wojskowych i partyjnych przedstawicieli, którzy planowali zajęcie Hue i utworzenie rządu rewolucyjnego. Atak rozpoczął się 31 stycznia 1968 we wczesnych godzinach porannych skoordynowanym atakiem na cytadelę i nowe miasto, w tym użyciem saperów i artylerii.
Przebieg bitwy
Bitwa rozpoczęła się 31 stycznia 1968 o 2:33 rano, gdy jednostki PAVN i Wietkongu zaatakowały zachodni mur cytadeli Hue z zamiarem zajęcia garnizonu Mang Ca, dowództwa 1. dywizji ARVN. Saperzy przebrani w mundury ARVN otworzyli bramy cytadeli i umożliwili przeniknięcie piechocie. Jednocześnie ostrzeliwano nowe miasto oraz kluczowe pozycje takie jak lotnisko Tây Lộc i pałac cesarski.
Walki toczyły się na ulicach miasta i wewnątrz cytadeli, gdzie jednostki sojusznicze ARVN i USMC broniły się przed nacierającymi siłami komunistycznymi. Komuniści wysadzili wszystkie mosty na rzece Perfumowej, aby utrudnić przerzut sił sojuszniczych do północnej części miasta. Amerykanie nie mieli do dyspozycji wsparcia artyleryjskiego ani lotniczego z powodu pogody i byli zdani na czołgi takie jak M48 Patton i M50 Ontos.
Siły sojusznicze stopniowo otoczyły miasto i uniemożliwiły komunistom dostarczenie posiłków i ucieczkę. Intensywne walki trwały ponad miesiąc, a ostatni komuniści zostali zlikwidowani lub pojmani 25 lutego. Bitwa o Hue była jedną z najdłuższych i najcięższych bitew miejskich wojny wietnamskiej.
Straty
Straty sił sojuszniczych wyniosły 708 zabitych i 4 254 rannych. Straty jednostek północnowietnamskich i Wietkongu szacuje się na 1 042 do 5 133 zabitych. Ofiary cywilne były bardzo wysokie, a komuniści rzekomo rozstrzelali do 6 000 cywilów w mieście Hue. Łącznie wśród cywilów zabito od 5 800 do 8 000 osób, w tym ponad 2 000 rozstrzelanych przez PAVN i Wietkong.
Następstwa i znaczenie
Bitwa o Hue miała znaczący wpływ na opinię publiczną w Stanach Zjednoczonych, ponieważ jej długość i brutalność negatywnie wpłynęły na postrzeganie wojny wietnamskiej przez amerykańską opinię publiczną. Miasto zostało praktycznie zniszczone, a straty wśród ludności cywilnej były ogromne, co doprowadziło do dalszego podważania legitymacji i morale konfliktu.
Strategicznie bitwa pokazała zdolność jednostek północnowietnamskich i Wietkongu do prowadzenia intensywnych walk miejskich oraz ujawniła słabości sił południowowietnamskich i amerykańskich w regionie. Mimo że sojusznicy ostatecznie odbili miasto, bitwa o Hue pozostaje jedną z najcięższych i najdłuższych bitew wojny wietnamskiej oraz symbolem okrucieństwa konfliktu.
Kluczowe fazy
- Przygotowanie i przemieszczanie sił — Przed atakiem jednostki północnowietnamskie i Wietkong przemieściły się do pozycji wokół Hue, w tym przekroczyły rzekę Tả Trạch.
- Atak na cytadelę i nowe miasto — We wczesnych godzinach porannych 31 stycznia 1968 rozpoczął się skoordynowany atak na cytadelę i nowe miasto, w tym przeniknięcie saperów i ostrzał.
- Obrona i okrążenie miasta — Jednostki sojusznicze ARVN i USMC broniły się wewnątrz miasta i stopniowo otoczyły Hue, aby uniemożliwić posiłkom i ucieczce wroga.
- Stopniowe zdobywanie i zakończenie walk — Po ponad miesiącu intensywnych walk ostatnie jednostki komunistyczne zostały zlikwidowane lub pojmane 25 lutego.
Uzbrojenie i technika
Ciekawostki
- Bitwa o Hue była jedną z najdłuższych i najcięższych bitew miejskich wojny wietnamskiej.
- Komuniści wysadzili wszystkie mosty na rzece Perfumowej, aby utrudnić przerzut sił sojuszniczych do cytadeli.
- Podczas bitwy komuniści rozstrzelali do 6 000 cywilów w mieście Hue.
- Amerykanie nie mieli podczas walk w mieście do dyspozycji wsparcia artyleryjskiego ani lotniczego z powodu niekorzystnej pogody.
- Dowódca sił amerykańskich w Wietnamie generał William Westmoreland wysłał na pomoc Hue 1. dywizję kawalerii i 101. dywizję powietrznodesantową.
Najczęstsze pytania
- Kiedy i gdzie miała miejsce bitwa o Hue?
- Bitwa o Hue miała miejsce od 31 stycznia do 2 marca 1968 w mieście Hue w Wietnamie.
- Kto brał udział w bitwie o Hue?
- Po stronie Południowego Wietnamu i USA walczyły jednostki ARVN, US Army i USMC, przeciwko którym stanęły jednostki Wietkongu i północnowietnamskiej armii.
- Jaki był wynik bitwy o Hue?
- Siły sojusznicze ostatecznie odbiły miasto Hue, co oznaczało ich zwycięstwo militarne.
- Jakie były straty podczas bitwy o Hue?
- Straty sojusznicze wyniosły 708 zabitych i 4 254 rannych, straty PAVN-VC szacuje się na 1 042 do 5 133 zabitych, ofiary cywilne sięgnęły nawet 8 000.