Jaki był główny silnik Bell P-39 Airacobra?

Używał chłodzonego cieczą widlastego dwunastocylindrowego silnika Allison V-1710 w różnych wersjach.

Dlaczego silnik był umieszczony za kabiną pilota?

Umieszczenie silnika za pilotem blisko środka ciężkości poprawiało zwrotność samolotu i pozwalało skoncentrować uzbrojenie w dziobie.

Które kraje używały Bell P-39 Airacobra?

Używały go USA, Związek Radziecki, Wielka Brytania, Francja, Włochy, Australia i Portugalia.

Jakie były główne uzbrojenie Airacobry?

Główne uzbrojenie stanowiło działko kaliber 37 mm oraz karabiny maszynowe kaliber 12,7 mm i 7,62 mm.

Samolot · Stany Zjednoczone Ameryki · 1941

Bell P-39 Airacobra

Bell P-39 Airacobra był amerykańskim myśliwcem używanym bojowo podczas drugiej wojny światowej.

Typmyśliwiec

KrajStany Zjednoczone Ameryki

Wprowadzenie1939

ProducentBell

Uzbrojenie1 × automatyczny działko Oldsmobile M4 kaliber 37 mm, 2 × synchronizowany karabin maszynowy M2 Browning kaliber 12,7 mm, 4 × karabin maszynowy Browning kaliber 7,62 mm

Załoga1 (pilot)

Opis

Bell P-39 Airacobra był amerykańskim myśliwcem z okresu II wojny światowej o nietypowej konstrukcji, w której silnik umieszczono za kabiną pilota blisko środka ciężkości maszyny, a śmigło w dziobie było napędzane długim wałem łączącym pod pilotem. Ta konstrukcja pozwoliła skoncentrować uzbrojenie działkowe w dziobie samolotu oraz zastosować podwozie przednie, co poprawiało zwrotność maszyny dzięki małym momentom obrotowym.

Rozwój rozpoczął się od prototypu XP-39, który wzbił się w powietrze w kwietniu 1939 roku, a następnie zamówiono serię przedprodukcyjną YP-39. Z powodu problemów z turbosprężarką ostatecznie zastosowano silnik doładowany bez turbosprężarki, co spowodowało wzrost masy i spadek osiągów. Produkcja trwała przez kilka wersji od P-39C do P-39Q, przy czym ostatnie wersje były przeznaczone głównie na dostawy do Związku Radzieckiego. Łącznie wyprodukowano 9558 egzemplarzy.

Dane techniczne

Kraj pochodzenia	Stany Zjednoczone Ameryki
Wprowadzenie	1941

Służba i użycie bojowe

Pierwsze maszyny YP-39 służyły w USAAC głównie do testów i szkolenia. P-39C były używane w 39. Eskadrze Myśliwskiej, a później niektóre dostarczono do Wielkiej Brytanii, gdzie jednak nie cieszyły się dużą popularnością i zostały wycofane z działań bojowych. Większa liczba maszyn została wysłana do Związku Radzieckiego, gdzie były bardzo cenione za zwrotność i niską wysokość walki na froncie wschodnim. Radzieccy piloci odnosili z nimi znaczące sukcesy.

Airacobra były również używane na Pacyfiku, Alasce, we Włoszech, na Islandii, w Australii, Portugalii, Francji i Włoszech, gdzie wycofano je dopiero w 1951 roku. Związek Radziecki odebrał największą liczbę maszyn – 4578 egzemplarzy.

Warianty

XP-39Pierwszy prototyp z turbosprężarką, bardzo szybki i dobrze się wspinał, ale bez opancerzenia i osłon zbiorników paliwa.

YP-39Wersja przedprodukcyjna z silnikiem Allison V-1710-37, uzbrojona w działko kaliber 37 mm i karabiny maszynowe, z lekką osłoną pancerną.

P-39CWersja seryjna z silnikiem Allison V-1710-35, wyprodukowano 20 sztuk, służyła głównie do szkolenia.

P-39DWersja z pasywną ochroną samouszczelniających się zbiorników paliwa, uzbrojenie cztery karabiny maszynowe i działko 37 mm, możliwość przenoszenia bomby lub dodatkowego zbiornika, wyprodukowano 923 sztuki.

Airacobra Mk.IWersja dla RAF z działkiem kaliber 20 mm, silnikiem Allison V-1710-E4 i sześcioma karabinami maszynowymi kaliber 7,7 mm.

P-39FWersja z dwunastoma wylotami spalin po każdej stronie i śmigłem Aeroproducts, niektóre zmodyfikowane do P-39F-2 z płytą pancerną i kamerami fotograficznymi.

P-39JWersja wyposażona w automatyczny regulator ciśnienia doładowania i silnik Allison V-1710-59.

P-39K až NWarianty różniące się silnikami i śmigłami, wersja -N miała silnik V-1710-85 o mocy 1044 kW.

P-39QWersja przeznaczona na dostawy do ZSRR z silnikiem V-1710-85, działkiem 37 mm i czterema karabinami maszynowymi kaliber 12,7 mm, produkowana od marca 1943.

Ciekawostki

Silnik był umieszczony za kabiną pilota, a śmigło napędzane długim wałem łączącym pod pilotem, co było bardzo nietypowym rozwiązaniem.
Bell Airacobra używała podwozia przedniego, co było wówczas rzadkością wśród myśliwców.
Związek Radziecki odebrał największą liczbę Airacobr – 4578 sztuk, a piloci odnosili z nimi znaczące sukcesy bojowe.
Brytyjskie lotnictwo RAF używało Airacobr pod oznaczeniem Airacobra Mk.I, ale maszyny nie były popularne wśród brytyjskich pilotów i zostały wycofane z działań bojowych.
Produkcja Airacobr zakończyła się we wrześniu 1944 roku z łączną liczbą 9558 wyprodukowanych egzemplarzy.

Najczęstsze pytania

Jaki był główny silnik Bell P-39 Airacobra?: Używał chłodzonego cieczą widlastego dwunastocylindrowego silnika Allison V-1710 w różnych wersjach.
Dlaczego silnik był umieszczony za kabiną pilota?: Umieszczenie silnika za pilotem blisko środka ciężkości poprawiało zwrotność samolotu i pozwalało skoncentrować uzbrojenie w dziobie.
Które kraje używały Bell P-39 Airacobra?: Używały go USA, Związek Radziecki, Wielka Brytania, Francja, Włochy, Australia i Portugalia.
Jakie były główne uzbrojenie Airacobry?: Główne uzbrojenie stanowiło działko kaliber 37 mm oraz karabiny maszynowe kaliber 12,7 mm i 7,62 mm.