Hughes AIM-4 Falcon
Hughes AIM-4 Falcon był pierwszym pociskiem powietrze-powietrze, który wszedł do operacyjnego użycia w amerykańskich siłach powietrznych.
Opis
Rozwój kierowanej rakiety powietrze-powietrze Hughes AIM-4 Falcon rozpoczął się w 1946 roku, kiedy firma Hughes otrzymała zamówienie na poddźwiękową rakietę MX-798, z której już w 1947 roku wywodzono naddźwiękową wersję MX-904. Początkowo rakieta była rozwijana jako broń obronna dla bombowców, ale po 1950 roku zdecydowano o jej wykorzystaniu dla myśliwców. Pierwsze testowe odpalenia odbyły się w 1949 roku, rakieta kilkakrotnie zmieniała oznaczenia, aż ostatecznie otrzymała ostateczne oznaczenie AIM-4 Falcon.
Rakieta została zaprojektowana jako broń krótkiego zasięgu o zasięgu około 10 km i istniała w wariantach z półaktywnym radarowym lub podczerwonym naprowadzaniem. Wszystkie wersje miały stosunkowo małą głowicę bojową o masie 3,4 kg materiału wybuchowego i nie posiadały zapalnika zbliżeniowego, co oznaczało, że do zniszczenia celu konieczne było bezpośrednie trafienie. Falcony były często przenoszone w komorach bombowych wewnątrz samolotu, co było wówczas nietypowe i przypomina sposób rozmieszczenia uzbrojenia w nowoczesnych samolotach stealth.
Dane techniczne
| Kraj pochodzenia | Stany Zjednoczone |
|---|
Służba i użycie bojowe
Hughes AIM-4 Falcon była pierwszą kierowaną rakietą powietrze-powietrze wprowadzoną do służby operacyjnej w amerykańskim lotnictwie, gdzie służyła od 1955 do 1988 roku. Uzbrojono w nią samoloty takie jak Northrop F-89 Scorpion, McDonnell F-101 Voodoo i Convair F-102 Delta Dagger, a później także F-4 Phantom II w wersji F-4D. Poza USA rakietę używały Kanada, Finlandia, Szwecja i Szwajcaria.
Użycie bojowe rakiety w wojnie wietnamskiej było bardzo nieudane – Falcony zostały zaprojektowane do ataków na bombowce, co okazało się nieodpowiednie przeciwko manewrującym myśliwcom. Mała głowica, zapalnik kontaktowy i długi czas potrzebny na namierzenie spowodowały, że rakietą zestrzelono tylko 5 samolotów. Rakiety były niepopularne wśród pilotów i od 1969 roku były zastępowane rakietami AIM-9 Sidewinder.
Warianty
Ciekawostki
- Hughes AIM-4 Falcon była pierwszą kierowaną rakietą powietrze-powietrze w służbie operacyjnej amerykańskiego lotnictwa.
- Rakiety Falcon były często przenoszone w komorach bombowych wewnątrz samolotu, co było w latach 50. nietypowe.
- W wojnie wietnamskiej rakietą Falcon zestrzelono tylko 5 samolotów.
- W Szwajcarii rakieta była oznaczona jako HM-58, a w Szwecji jako Rb 28.
- Rakiety Falcon były bardzo niepopularne wśród pilotów i zostały zastąpione rakietami AIM-9 Sidewinder.
Najczęstsze pytania
- Kiedy rakieta Hughes AIM-4 Falcon została po raz pierwszy wprowadzona do służby?
- Amerykańskie lotnictwo przyjęło podstawowe modele Falcona w 1955 roku.
- Jaki był główny problem rakiety Falcon podczas użycia bojowego w Wietnamie?
- Rakieta została zaprojektowana do ataków na bombowce, miała małą głowicę, zapalnik kontaktowy i długi czas namierzenia, co czyniło ją prawie bezużyteczną przeciwko manewrującym myśliwcom.
- Które państwa poza USA używały rakiety Falcon?
- Rakietę Falcon używały Kanada, Finlandia, Szwecja i Szwajcaria.
- Jakie były główne warianty rakiety Falcon?
- Do głównych wariantów należały GAR-1 (AIM-4A) z naprowadzaniem radarowym, GAR-2 (AIM-4B) z naprowadzaniem na podczerwień, Super Falcon (GAR-3/AIM-4E, GAR-3A/AIM-4F, GAR-4A/AIM-4G), XAIM-4H, GAR-11 (AIM-26 Falcon) oraz GAR-9 (AIM-47 Falcon).