PA-33/34

Opis

Pitcairn PA-33 i PA-34 były rozpoznawczymi autogiro zaprojektowanymi i zbudowanymi w 1936 roku na potrzeby oceny przez amerykańskie siły zbrojne. Pitcairn Aircraft Company rozwijała autogiro na licencji Cierva Autogiro Company od końca lat 20. XX wieku. Po ograniczonych sukcesach z poprzednim modelem PCA-2, który został przystosowany do dwumiejscowej platformy obserwacyjnej XOP-1, opracowano modele PA-33 (oznaczony przez US Army jako YG-2) oraz PA-34 (oznaczony przez US Navy jako XOP-2). Oba typy różniły się głównie konstrukcją podwozia.

Konstrukcja kadłuba opierała się na stalowych rurach spawanych pokrytych płótnem z lekkimi aluminiowymi osłonami. Trójłopatowy wirnik był składany i zamocowany na dwuramiennym wsporniku przed przednią kabiną. Płaty ogonowe wykonano z drewna pokrytego płótnem, łopaty wirnika miały stalowe dźwigary i drewniane żebra. Załoga siedziała w tandemowych kabinach, pilot z tyłu za wspornikiem wirnika, a obserwator z przodu pod głowicą wirnika. Napęd zapewniał dziewięciocylindrowy, chłodzony powietrzem silnik gwiazdowy Wright R-975E-2 o mocy 420 hp, umieszczony w przedniej części kadłuba pod aerodynamiczną osłoną. Silnik był lekko pochylony w dół, aby strumień powietrza z śmigła utrzymywał wirnik w ruchu i ułatwiał jego rozruch. Sterowanie było możliwe wyłącznie za pomocą przepustnicy i przechylenia głowicy wirnika sterowanego dźwignią w tylnej kabinie.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Autogiro YG-2 i OP-2 były krótko testowane przez armię i marynarkę USA, jednak z ograniczonym sukcesem. Po zakończeniu prób w armii YG-2 przekazano Narodowej Radzie Doradczej ds. Lotnictwa (NACA) i zarejestrowano jako NACA 88. Podczas testów 30 marca 1936 doszło do awarii wirnika, co doprowadziło do pierwszego udanego katapultowania załogi z samolotu śmigłowego.

Warianty

Ciekawostki

• Pitcairn Aircraft Company produkowała autogiro na licencji Cierva Autogiro Company od końca lat 20. XX wieku.
• PA-33 i PA-34 różniły się głównie konstrukcją podwozia, przy czym PA-33 miał w pełni nośne oleopneumatyczne nogi, a PA-34 strutowe rozdzielone osie.
• Silnik Wright R-975E-2 był pochylony do przodu, aby strumień powietrza ze śmigła utrzymywał wirnik w ruchu i ułatwiał jego rozruch.
• Podczas testu NACA 88 doszło do pierwszego udanego katapultowania załogi z samolotu śmigłowego po awarii wirnika.
• Sterowanie autogiro było możliwe wyłącznie za pomocą przepustnicy i przechylenia głowicy wirnika sterowanego dźwignią.

Najczęstsze pytania

Jaki był główny cel Pitcairn PA-33 i PA-34?

Zostały zaprojektowane jako rozpoznawcze autogiro do oceny przez amerykańskie siły zbrojne.

Jaki silnik napędzał te autogiro?

Użyto dziewięciocylindrowego, chłodzonego powietrzem silnika gwiazdowego Wright R-975E-2 o mocy 420 hp.

Czym różniły się warianty PA-33 i PA-34?

Różniły się głównie konstrukcją podwozia; PA-33 miał w pełni nośne oleopneumatyczne nogi, PA-34 miał strutowe rozdzielone osie.

Co się stało podczas testu NACA 88?

Doszło do awarii wirnika, co doprowadziło do pierwszego udanego katapultowania załogi z samolotu śmigłowego.