Paul Schmitt P.S.7

Opis

Paul Schmitt P.S.7 był francuskim dwumiejscowym dwupłatowym bombowcem z okresu I wojny światowej, opracowanym jako powiększona wersja poprzedniego modelu Paul Schmitt Aerobus. Konstrukcja opierała się na trójprzęsłowym dwupłacie, który optycznie podzielono na sześć przęseł przez dodanie wzmocnień podobnych do tych w SPAD VII. Kadłub wykonano z drewnianej konstrukcji pokrytej płótnem, podobnie jak skrzydła. Silnik Renault 12Fb o mocy 250 hp umieszczono z przodu na metalowym zawieszeniu i osłonięto metalowymi panelami z chłodnicą czołową. Za skrzydłami siedzieli członkowie załogi – pilot i obserwator, natomiast zbiorniki paliwa i oleju umieszczono przed pilotem, bezpośrednio za silnikiem.

Podwozie wykonano z rur stalowych z nieruchomą poziomą osią kół. Uzbrojenie stanowiły dwa synchronizowane karabiny maszynowe kalibru 7,7 mm – jeden dla pilota, drugi dla obserwatora. Pod skrzydłami zawieszono zaczepy na bomby o łącznej masie 150 kg. P.S.7 zrezygnował z zastosowania zmiennego kąta natarcia skrzydeł, które miały poprzednie modele.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

Eskadry Groupe de bombardement 3 (GB.3), konkretnie cztery eskadry PS.125-128, używały P.S.7 na froncie zachodnim. Ostatnia seria dostaw dla eskadry PS.128 miała podwozie z czterema kołami dla lepszej manewrowości na ziemi. Pomimo że P.S.7 został zaprojektowany już w 1915 roku, w momencie wprowadzenia do służby był już przestarzały. Niska prędkość i niezdarność czyniły samolot łatwym celem dla wrogich dział przeciwlotniczych i myśliwców. Nawet mocniejszy silnik Renault o mocy 265 hp nie był w stanie wystarczająco wyeliminować tych wad.

Dlatego P.S.7 był wykorzystywany głównie jako bombowiec nocny do ataków na długie cele, takie jak stacje kolejowe i magazyny zaopatrzeniowe. Do ważniejszych akcji należały naloty w kwietniu i maju 1917 na stacje kolejowe Marl i Crécy-sur-Serre oraz na niemieckie lotnisko w Saint-Quentin. Wielkość i trudna sterowność samolotu utrudniały precyzyjne bombardowanie, a niska niezawodność silnika powodowała spadek liczby operacyjnych maszyn do dwunastu. Załogi często zabierały dodatkowy karabin maszynowy Lewis i amunicję, co zmniejszało ładunek bombowy do 90 kg. Ostatni większy atak przeprowadzono 20 października 1917, po czym maszyny zastąpiono nowocześniejszymi Sopwith 1½ Strutter i Breguet 14 i przekazano do jednostek szkoleniowych.

Ciekawostki

• P.S.7 był również oznaczany jako B.R.A.H. (Bomber Renault Aile Haute), co oznacza 'wysokopłatowy bombowiec Renault'.
• Każde z trzech przęseł skrzydeł było podzielone dodatkowymi wzmocnieniami, dzięki czemu samolot optycznie przypominał dwupłatowiec o sześciu przęsłach.
• Ostatnia seria P.S.7 miała podwozie z czterema kołami dla lepszej manewrowości na ziemi.
• P.S.7 był w momencie wprowadzenia do służby już przestarzały, a jego niska prędkość czyniła go łatwym celem dla wrogów.
• Ze względu na niską niezawodność silnika i trudną sterowność ładunek bombowy często był zmniejszany, aby załogi mogły zabrać dodatkowe uzbrojenie obronne.

Najczęstsze pytania

Jaki silnik napędzał Paul Schmitt P.S.7?

P.S.7 był napędzany jednym dwunastocylindrowym, chłodzonym cieczą silnikiem Renault 12Fb o mocy 250 hp (190 kW), później w niektórych wersjach 265 hp.

Jakie było główne uzbrojenie samolotu?

Samolot miał dwa synchronizowane karabiny maszynowe kalibru 7,7 mm – jeden dla pilota i drugi dla obserwatora – oraz mógł przenosić do 150 kg bomb.

Dlaczego P.S.7 był uważany za przestarzały już w momencie wprowadzenia do służby?

Ze względu na niską prędkość i niezdarność był łatwym celem dla wrogich dział przeciwlotniczych i myśliwców, co znacznie ograniczało jego skuteczność.

Gdzie i kiedy P.S.7 był używany w działaniach bojowych?

P.S.7 był używany na froncie zachodnim w latach 1916–1917, głównie w ramach Groupe de bombardement 3, gdzie wykonywał zadania nocnego bombardowania długich celów.