SNCAC NC 1080

Opis

Po zakończeniu II wojny światowej francuskie lotnictwo morskie Aéronavale dysponowało tylko dwoma małymi lotniskowcami, które były wypożyczone lub dzierżawione od sojuszników, i planowało budowę własnego większego nośnika PA-28. Wszystkie ich samoloty były tłokowe i przestarzałe w dobie pojawienia się silników odrzutowych. Francuzi nie posiadali własnego silnika odrzutowego i licencjonowali brytyjski Rolls-Royce Nene do rozwoju własnych samolotów odrzutowych. W 1946 roku Aéronavale ogłosiło wymagania na odrzutowy myśliwiec pokładowy o prędkości ponad 900 km/h, wznoszeniu ponad 25 m/s oraz uzbrojeniu trzech działek 30 mm.

SNCAC NC 1080 był jednomiejscowym myśliwcem dolnopłatem, z skrzydłem o skosie 22°30' i okrągłym przekrojem kadłuba. Napędzał go jeden silnik odrzutowy Rolls-Royce Nene 102 o ciągu 22,2 kN. Samolot miał radar w dziobie, chowane trójkołowe podwozie oraz składane skrzydła do użytku na lotniskowcach. Nietypową cechą była brak klasycznych lotek na skrzydłach, ich funkcję miały pełnić specjalne "kompensatory" – połączenie podwójnych szczelinowych i wydmuchiwanych klap – oraz spoilery, które jednocześnie służyły jako hamulce podczas lotu nurkowego. Zbiornik paliwa miał pojemność 1950 litrów, a pilot siedział w opancerzonej kabinie z katapultowanym fotelem.

Rozwój był utrudniony problemami z nowym systemem sterowania lotem, który podczas prób okazał się nieskuteczny i musiał zostać zmodyfikowany. Po bankructwie SNCAC i połączeniu z SNCAN kontynuowano rozwój, zastępując spoilery lotkami i wprowadzając dalsze poprawki poprawiające sterowność. Prototyp odbył pierwszy lot w 1949 roku, ale po kilku modyfikacjach i testach został zniszczony w wypadku w 1950 roku, w którym zginął pilot. Dochodzenie przyczyn wypadku nie przyniosło rezultatów, a bez kolejnego prototypu projekt został anulowany. Ostatecznie Aéronavale wybrało brytyjski samolot de Havilland Sea Venom produkowany na licencji.

Dane techniczne

Służba i użycie bojowe

SNCAC NC 1080 nigdy nie został wprowadzony do służby. Prototyp służył wyłącznie do lotów testowych i rozwoju, a program został zakończony po wypadku jedynego prototypu w 1950 roku, w którym zginął pilot. Samolot nigdy nie spełnił wymagań Aéronavale i nie został włączony do operacyjnego użycia. Zamiast niego ostatecznie wybrano licencję brytyjskiego de Havilland Sea Venom dla potrzeb francuskiego lotnictwa morskiego.

Ciekawostki

• Samolot nie miał klasycznych lotek, zamiast nich używał innowacyjnych "kompensatorów" i spoilerów do sterowania przechyłem, co okazało się nieskuteczne podczas prób.
• Cały tylny kadłub samolotu można było zdemontować dla łatwego dostępu do silnika.
• Prototyp został ukończony z tymczasowym stałym podwoziem, a dopiero później otrzymał chowane podwozie.
• Po bankructwie producenta SNCAC projekt kontynuowała nowo powstała firma SNCAN (później Nord Aviation).
• Wypadek prototypu w 1950 roku był fatalny, a przyczyna pozostała nierozwiązana, co doprowadziło do anulowania projektu.

Najczęstsze pytania

Jakim silnikiem napędzany był SNCAC NC 1080?

Używał jednego silnika odrzutowego Rolls-Royce Nene 102 o ciągu 22,2 kN.

Dlaczego projekt NC 1080 został anulowany?

Projekt został anulowany po fatalnym wypadku jedynego prototypu w 1950 roku, w którym zginął pilot, a bez kolejnego prototypu nie było możliwości kontynuacji rozwoju.

Jaka była główna innowacja w sterowaniu lotem NC 1080?

Samolot używał zamiast lotek połączonych "kompensatorów" i spoilerów, które miały zapewnić sterowanie przechyłem, ale system ten okazał się nieskuteczny.

Jakie było planowane uzbrojenie NC 1080?

Trzy 30 mm automatyczne działa z możliwością przenoszenia bomb lub niekierowanych rakiet.